(Op de wijze van ‘Mega-Mindy’)

Is ’t een massage? Is het een sauna? Nee, dat ís hét níet. ’t Is de áutókeuring die me vreugd’ en blijdschap biedt. Meen ik dat werk’lijk? Ben ik nu ernstig? Ja, gelóóf mé vrij. ‘k Voel me zalig in m’n auto en ik stond niet in de rij!

Hoe het Mega Mindy verder vergaat weet ik niet. Kan me ook geen lor schelen. Ik ben goedgekeurd! Wóów!

’t Had ook slecht kunnen aflopen, want eigenlijk is er een akkefietje aan mijn auto: één van mijn ‘gasinjectoren’ (???) heeft een probleem. Maar het is niet ernstig genoeg en dus kan de computer bij de garagist niet bepalen welke injector het is. Voor mij persoonlijk zijn alle injectoren gelijk. Eerste, tweede, derde of vierde, iedereen mag er zijn. Ik discrimineer niet. Maar bij de garage doen ze wat moeilijker.

Het vervelende is, dat er op mijn dashboard een lichtje brandt. En daar zat ik mee in. Dat zouden ze bij de keuring zien en… misschien ging men dan moeilijk doen. In het handige en overzichtelijke boekje van minstens 300 pagina’s dat in mijn handschoenvakje ligt, waar ik trouwens geen handschoenen meer bij krijg, alleen nog een rol toiletpapier… enfin, in dat boekje dus, las ik over dat brandende lichtje: ‘Neem meteen contact op met de garage, zo niet veroorzaakt u onherstelbare schade aan uw motor.’ Zoiets pakt mij dus. Want ik ben één van die onnozele wichten, die gelooft wat men in handleidingen schrijft. Zeker als het technisch is…

Volgens de garage kon het allemaal geen kwaad. Het zou alleen nog erger worden en als het erg genoeg was, moest ik maar terugkomen. Maar hoe ging ik dat op de keuring uitleggen? Wat er in dat boekje stond, klonk wel ernstig, vond ik. Ik moest dus zelf een oplossing vinden.

En die vond ik. Gewoon geniaal, al zeg ik het zelf.

Als ik van gas overschakel op benzine, gaat dat verklikkertje uit. Dat is goed voor mijn motor… volgens het boekje. Dus doe ik dat. Ik heb het nogal voor de motor van mijn auto, snap je? Als ik nadien terug overschakel op gas, duurt het een tijdje voor het lampje weer brandt. Voor mij is dat een mysterie, voor anderen gewoon een kwestie van techniek… en… de oplossing. Maar zou ik genoeg tijd hebben om zonder problemen door de keuring te raken… dat was de vraag. En daar kon niemand antwoord op geven. Dat was het risico… of de uitdaging…

Ik bedacht een afleidingsmanoeuvre voor in geval van nood. Ja, door de keuring geraken vraagt wat strategisch inzicht. Nu zou ik mezelf niet direct een groot strateeg noemen. Naast Napoleon beteken ik niks. Zou de keuring mijn Waterloo worden?

Reageren: ga naar mijn profiel op Match4me.be

Lees verder!

Ik beken: Inderdaad, ik ben een alleenstaande vrouw met een tuin die een beetje boven mijn fysieke vermogen ligt. Inderdaad, ik ken een alleenstaande man hier op het dorp die mij wat wil helpen, zomaar… Inderdaad, ik heb een oproep gedaan om samen met anderen wat te knoeien in mijn tuin. En als die samenknoeiing zou meevallen, zouden die van mij allemaal – desnoods een gros – mee mogen naar Granada. Ze zouden dat dan wel voor zichzelf moeten organiseren en uit mijn kamer blijven. Lijkt mij allemaal redelijk onschuldig, toch?

Blijkbaar niet meer in 2010…

Als een alleenstaande man een alleenstaande vrouw met een klusje helpt… dan moeten die twee wel iets met elkaar hebben. Bij voorkeur iets seksueels. Zeker als het om twee klusjes gaat. Want gewoon eens iemand helpen, dat is toch not done!

Als die alleenstaande vrouw dan m/VVVVVV uitnodigt om mee te tuinieren… dan bedriegt ze die man waar ze niks mee heeft. Dat is wel heel duidelijk. Aan de man die ze bedriegt, alhoewel ze er niks mee heeft, vertelt iemand die blijkbaar de oproep gelezen heeft en haar foto herkend, dat hij nu zeker niet meer welkom is in haar tuin. Die man begrijpt daaruit, dat de vrouw een relatie heeft en dat hij niet meer louter medemenselijk met haar mag omgaan. En dan krijgt die vrouw een soort van afscheidsmail.

Aangezien ik er een voorstander van ben om onduidelijkheden uit te klaren, mail ik uiteraard terug om de angel uit de relatie te halen. Ik vrees echter dat het 'waar er rook is, is er vuur' als argument tegen mij gebruikt zal worden.

Nee, nee, dit is geen puberaal verhaal. Dit is het leven zoals het is. Want we mogen blijkbaar niet meer gewoon medemenselijk met elkaar omgaan. Dat bestaat blijkbaar niet meer. Hoe vaak zie je vriendinnen nog arm in arm lopen of, nóg erger, voor de gezelligheid samenwonen? Dat durven vriendinnen bijna niet meer. En waarom...? Men legt direct de link (gniffel, gniffel) naar een seksuele relatie. En wie helemaal verknipt is, denkt aan wederzijds dienstbetoon of betaling in natura. In plaats van eerst te denken: Tiens, die komen goed overeen. Fijn voor hen en fijn voor onze maatschappij waarin warme medemenselijkheid nog beleefd en getoond mag worden. Full stop.

Arme wereld.

Reageren: ga naar mijn profiel op Match4me.be

Lees verder!

Van Edinburgh naar Skye is volgens de boekjes vierenhalf uur rijden. Twijfel of ik dat voor 3 dagjes Skye over heb ligt al om 8 uur achter mij als ik met één oog op de beroemde spoorbrug de Firth of Forth over rij. Eerst hopend me in 4 uren door de dalen te winden, gun ik de boekjes hun gelijk zoals mezelf dat koffietje aan de oevers van Loch Lochy. De nog varende Kylerhea ferry laat ik links liggen, want de brug is wel omweg maar sneller en gratis. Op Skye rij ik eerst tot Brittle bay waar aan het eind van de wereld ooit vliegtuigjes landden op het strand en de Black Cuillins met hun kop in de wolken bovenuit torenen. Op de gans anders ogende terugweg sla ik af naar de Talisker distilleerderij voor een zondagse whisky trail. Mijn vondst is een 16-jarige Mortlach ‘fauna en flora’.

Het schiereiland Ullinish wordt mijn eerste onderkomen, niet in het enige hotelletje dat zelfs voor het eten vol zit, maar in een B&B op Ullinish point met zijn enig mooie maar eenzame uitzicht.

Het wereldtop 30 Three Chimneys restaurant laat ik maar aan bekakte Engelsen, en probeer in Dunvegan het Old School Restaurant waar vistong met paddestoelen wel raar maar best smakelijk is. Terug, wil ik de B&B gastvrouw niet meer om haar wi-fi code vragen en draai CD’s tot ik over de weg voor morgen boven de Philip’s Navigator wegenatlas in slaap val. Ullinish lijkt een cosmopolitisch oord als ik met 2 Parijse jongemannen en 3 Canadese dames ontbijt, Frans pratend achter de rug van de B&B gastvrouw.

Uig zie ik vanuit de hoogte : ferry kade naar Harris en Uist, winkel met tankstation, hotelletje plus handvol uitgestrooide witte huisjes; that’s all. Over eenzame hoogten met uitgebloeide heide beneemt het uitzicht op de Quaraing me de adem zolang de opzettende mist het toelaat, en onderweg verbazen clan-kerkhoven in the middle of nowhere.

Nu het maanlandschap van Old Man of Storr zich in lage wolken hult, sla ik een keienweg in die 8 km verder langs watervalletjes opbotst tegen de groene gekartelde muur van een reusachtige ‘cirque’, die in de regen niet op pellicule vast te leggen valt. Schapen bekijken verwonderd de vreemdeling die geen turfplaggen uitdelft maar ze vanuit een autoraampje fotografeert als getuigen van enige beschaving. Vroeg inkwartieren in Portree en inloggen op Google Earth levert me van de cirque opnieuw het exacte beeld dat op mijn netvlies lag.

Zoonlief sms’t dat Portree een gat is met fish and chips. Een paar uur later meld ik zijn ongelijk en laat ik de chef complimenteren vanwege ‘the Belgian’; en dat wil wat zeggen, vertel ik de ober. De chef vergast me op een dram Talisker whisky.

’s Anderendaags zwerf ik de hele voormiddag tussen water en land eer de ferry me naar Mallaig brengt en ik twee uur later de Glencoe pas over ga. Na weer twee uur geraak ik in Ayr waar wegens vroege terugvlucht mijn kamer vooraf geboekt is. Daar vergeet ik de Mortlach in mijn bagage te stoppen.

Zes weken later haal ik die met een 1 € ticket weer op en zet in de geheime bergplaats van het op vakantie vertrokken koppel eigenaars een doos Belgische pralines in de plaats.

De thuisgekomen gastvrouw was in de wolken en zond me de uitnodiging om voor een dram whisky langs te komen als ik weer Prestwick airport aandoe. Dat zal ik doen, later weer eens.

Lees verder!

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar als dat groene kaartje in de bus ligt, moet ik toch even slikken. Blijkbaar zijn er bijna 4 jaar voorbij: ik moet naar de autokeuring.

Nu woon ik niet zo ver van een autokeuringsstation, of hoe zoiets ook precies mag heten. En ik dacht: ‘Deze keer ga ik zelf.’ In het verleden had ik die verantwoordelijkheid aan garages overgelaten, die er stevig voor doorrekenden. Ik zei bij mezelf: ‘Ik riskeer het gewoon. En als er wat mis is, moet de garage alleen dàt herstellen.’ Ik vond het heel goed gesproken van mezelf. Je kan tegenwoordig ook online reserveren zo vertelde een collega. Maar eerst gewoon eens gaan kijken.

Dat deed ik dus. Even het terrein verkennen. Ik rijd namelijk op LPG en ik had gehoord, dat je dan een speciale file hebt, een korte. Maar niks pijlen vermelding LPG. Wel allerlei andere dingen, waar ik niet veel wijzer van werd. ‘Dan ga je het toch gewoon even vragen,’ sprak ik mezelf bemoedigend toe. Dat is geen probleem… als je de wagen ergens kwijt kan. Niet op de autokeuring. Hun erf oprijden is gekeurd worden. Bij de buren dan maar. Netjes gevraagd en doorverwezen.

‘LPG, mevrouw? U mag aanschuiven in lijn 1, 2 of 3.’ Geen speciale korte file voor mij dus. Betaal ik daarom extra belasting? En nog een extra keuringstoeslag omwille van die LPG ook… Een mens doet dan eens iets voor het milieu. Mijn groengehalte nam een fikse duik.

In die file aanschuiven vertikte ik. Had ik nu een goed boek bij me gehad… Bovendien was het bijna middag en dan wordt er op halve kracht doorgewerkt. Nee, dit was niks voor mij. Minstens 2u aanschuiven, bedankt. Ik zou dan wel even online reserveren.

Vooral dat ‘even’ moet je onthouden. De site had ik snel gevonden. Ik ben een kei in googlen. Mijn gegevens had ik op één-twee-drie ingetikt. Ik was nu volledig geregistreerd, een waardig lid van de autokeuringsreserveerdersgemeenschap. Hele mondvol als ik het zo lees. Nu nog ‘even’ reserveren.

En toen begon het. Ik kreeg mijn auto niet geregistreerd. Als tweedehands auto uit het buitenland lukte wel, maar zo raak ik natuurlijk niet door de keuring.

Opnieuw proberen dan maar. Weer niks. En nog eens… Komaan… Dit ging toch simpel zijn!

Toevallig kwam mijn vader-op-leeftijd langs. Ik was ondertussen zo gefrustreerd, dat de arme man een beet en een snauw kreeg. Hij begreep, dat hij zijn alleenstaande - zo bijna medior - dochter beter gerust liet. Ik voelde me achteraf schuldig… Dat verdient de lieverd niet. Ik maak het wel goed.

Uiteindelijk lukte het toch. Vraag me niet hoe, want ik heb geen idee , maar volgende donderdag heb ik een afspraak om 18u. En ben ik dan meer dan een uur zoet geweest om die reservatie te regelen, ik zal toch geen 2u in de file moeten staan… hoop ik. Voor de veiligheid neem ik misschien maar best een boek mee.

Reageren: ga naar mijn profiel op Match4me.be

Lees verder!

Toon me je profielfoto’s en ik zeg je wie je (niet) bent. Het is een moderne variant op: zeg me wat je eet en ik zeg je wie je bent. Over auto’s hebben we het even niet... Het wordt tijd dat het fenomeen van profielfoto’s op datingsites in een masterproef onder de loep genomen wordt. Ik stel voor aan de faculteiten criminologie of psychologie.

Man achter het stuur van zijn cabrio. Glunderend, achteloos, geconcentreerd, nonchalant, galant, charmant. Dak open, uiteraard. Ook al vallen besneeuwde sparren nog het meest op. Vrouwtje voor de webcam. Verkrampt, shit-ik-ben-toch-helemaal-niet-fotogeniek, verleidelijk, loensend of meewarig kijkend. Opgemaakt bed-met-knuffeldieren op de achtergrond. Of liever deze: half verknipte foto met vrouwtje, nog net de arm van de jongste ex in beeld. Of was het de voorlaatste? Man met drie jonkies rond zijn nek, zijn kindvriendelijkheidsgehalte opkrikkend. Vrouw geflankeerd door twee macho’s: hemd open tot de navel, borsthaar er uit springend of compleet kaal getrimd (haar twee cafévrienden, niet zij!!). Kwestie van haar sociale factor te etaleren…

Sommigen sparen kosten noch moeite en laten een fotostudio een portfolio aanmaken. Een mens wil er toch op zijn voordeligst bij staan. Toch? En waarom zou die rijpere heer - doet me er ineens aan denken: ik heb geen camembert meer in huis - geen foto’s plukken uit….de oude doos. Iets op tegen?

PhotoShop brengt dan weer soelaas voor wie er op geheel natuurlijke wijze niet in slaagt een date te versieren. Een virtuele liposuctie, borstvergroting, ooglidcorrectie, facelift of ball ironing, Het gebeurt snel, kosteloos, pijnloos. Of het irl uiteindelijk veel uithaalt, dààr spreken we ons niet over uit. We zijn toch op ons best in beeld geweest, meneer.

Als die doctoraatsthesis er aan komt – “Profielfoto’s op datingsites: de (r)evolutie, trends en effecten” – weet het me te signaleren! Ik geef er meteen de mijne bij als casestudy. Wat zouden die criminoloog of die psychologe in spe er bij verzinnen?

Reageren: ga naar mijn profiel op Match4me.be

Lees verder!