Dating voor hoger opgeleide singles

Had ik al verteld dat ik een paar dagen ga fietsen? Lekker plat in het Brugse? Nee, hè… Nou, dan zijn jullie nu op de hoogte. Ik ga met ‘gezinnen op de fiets’ twee keer B&B met twee heren. En daar tussenin wordt er gefietst en wellicht nog wat getafeld en gekletst en hopelijk gelachen. Het gaat dus niet om kilometers vreten of om iets onduidelijks te bewijzen. Gewoon fietsen om te fietsen en om het sociale contact.

Maar om toch geen al te slecht figuur te slaan heb ik een beetje ‘getraind’. Lekker plat langs de Dender, dat wisten jullie al. Richting Ninove. Het kan ook richting Aalst.

Jullie weten ook, dat ik oefen in het vragen om hulp. Dat is niet makkelijk maar het bevalt wel. Wat dat met fietsen te maken heeft?

Ik woon in Denderleeuw. En hier zijn 2 dingen belangrijk: het vilbeluik en het station. Het eerste zorgt niet meer voor geurhinder en het tweede is een knooppunt voor pendelaars. We hebben negen sporen!

Als ik naar de Dender wil, moet ik ofwel over een Kemel ofwel door de voetgangerstunnel van het station. Het wordt toch plat fietsen in Brugge, dus kies ik voor de tunnel. Er is echter een probleem: er zijn werken aan het station en je kan de tunnel alleen bereiken via een trap. Met zo’n gootje voor fietsen. Naar beneden met de fiets was niet gemakkelijk. En toen ik dus terugkwam van Aalst had ik me voorgenomen – in het kader van mijn oefenprogramma – om hulp te vragen. Aan om het even wie maar bij voorkeur een man van ongeveer mijn eigen leeftijd. Dat verhoogt de moeilijkheidsgraad van de oefening.
Ik dus de tunnel in en … waarachtig… daar liep een man… Ik was samen met hem bij de trap. En ik vroeg beleefd om hulp. Die kreeg ik en meneer was nog gecharmeerd dat hij een ‘damsel in distress’ had kunnen helpen.
Terwijl we samen mijn fiets omhoog duwden, verscheen bovenaan de trap een meisje met de fiets aan de hand. Ze zag ons bezig en wachtte even. Toen kwamen er drie jongens van haar leeftijd aan…
Ik bedankte mijn ridder-in-nood en stapte op m’n fiets. Vliegt op dat momen het meisje toch wel tegen die drie jongens uit: ‘Wat voor een opvoeding hebben jullie gehad? Zouden jullie niet eens vragen of jullie mij kunnen helpen?’ De drie keken eens schaapachtig, haalden hun schouders op en lieten haar sukkelen. ‘Wel, wel,’ dacht ik zo, ‘blijkbaar stellen jonge meisjes enige ridderlijkheid op prijs. Maar onze jongens zijn dat niet meer gewoon. Schuld van de meisjes zelf, vrees ik. Toch ben ik ervan overtuigd, dat een vriendelijke vraag van haar de ridder in de jongens gewekt zou hebben. Schelden is geen goeie strategie.' Ik grinnikte en trapte lustig richting thuis. Nog even die lichte helling…

Lees verder!

Onlangs was ik in de USA voor kantoor.
Omdat ik geen zin had om alleen in mijn hotelkamer te blijven besloot ik om toch een beetje van de mooie setting te genieten (Santa Monica,ik kan het iedereen aanraden..)en daar zat ik dan,schitterend uitzicht,maar alleen.

Ik had zoals steeds een boek bij en deze keer heeft dat ervoor gezorgd dat ik een uiterst fijne avond beleefd heb..
Ik had niet eens gezien dat naast mijn tafeltje ook iemand plaatsgenomen had,zo was ik in mijn thriller verdiept(meeraden wie de dader is..jullie kennen het gevoel::))..
Ineens stelde de man naast mij-op een zeer aangename en vriendelijke manier-de vraag of mijn boek..."Any good" was?
Ja,superspannend..en in minder dan 2 minuten waren we in een leuke conversatie over spannende lectuur verwikkeld,alsof we mekaar al jaren kenden..
Achteraf zijn we nog een cocktail gaan drinken en.. that's it...nee,geen stomende verhalen achteraf..
Het was vrijblijvend,aangenaam en het had waarschijnlijk te maken met het feit dat er een mooi uitzicht was,maar vooral omdat het een onverwachte ontmoeting was,met iemand die ook voor zijn werk in
een hotelrestaurant zat en misschien wat nood aan gezelschap had..

In ieder geval,ik heb John's tel nr gehouden en als ik nog eens in de buurt zou zijn,dan bel ik hem zeker,want ...cultuur verzacht de zeden,toch???

Lees verder!

O, ik ben al vele keren miljardair. Als ik zou geloven in al die e-mails met hun gelukstijdingen.
Bill Bates bedenkt me wel elke maand eens met een brok fortuin. Hillary Clinton zelfs. Om nog te zwijgen van al die oosterse en afrikaanse dames die net een fortuin erfden maar er niet zonder mijn hulp aan kunnen en waaraan ik een vette lijfrente over zou kunnen houden.

Ik moet meestal niet anders doen dan mijn naam, adres en telefoon opgeven. Aan een obscure maître notaris of advocaat die er zijn broodwinning van maakt om geluksvogels als ik te gerieven met datgene waarnaar ze gewoon een poot uit hoeven te steken.
Maar ik steek geen poot uit. Ik lig op mijn luie krent in het zonnetjee. Ik geniet van nu en straks zoals van gisteren. Ik moet wel van gisteren zijn dat ik die gouden hoornen des overvloeds niet met beide handen grijp.
Fortuinen liggen voor het grijpen.
Ik wist niet dat de wereld zo in elkaar zat. Altijd al was ik overtuigd van het tegendeel. Ik weet dat geld niet gelukkig maakt. Het kalmeert alleen maar de zenuwen.
Maar zenuwen heb ik niet. Althans, ik vertoon er niet de tekenen van. Tenzij wit haar daar een teken van is. Maar dat denk ik niet. Mijn vader had ook dat haar, op vergelijkbare leeftijd. En trouwens bestond in zijn tijd nog geen internet en email met fortuinlijke gelukstijdingen.

Met een air van miljarden geniet ik van biljoenen zandkorrels op een strand, van zwemmen in het inmiddels opgewarmde zilte zeewater. Tegen die muren om een zwembad kan ik niet. Het is te vol. Crowded.
Met strandjes aan de Cornish riviera heb je dat niet. Er zijn er plenty. Je kan gewoon tot op het strand rijden. Heel vast zand. Bij eb is het dan nog vijf minuten lopen naar het surfparadijs. Je kan er genieten van de zonsondergang. Aan de noordwestkust daar gaat de zon voor iedereen onder zoals aan onze Belgische kust. Maar het kader is veel mooier. De zonsondergang wordt daar geflankeerd door klippen. En van een rotsig eilandje maak je een vizier voor je weddenschap of ze links of recht daarvan in zee zakt. Terwijl je geniet van een pint of een wijntje op het terras van wat soms het enige tapgat is in dat surfparadijs. Jongelui trekken vaak bij het invallen van de schemering nog eens op de golven af. Eer ze gaan samenklitten op de gradins van een natuurlijk amfiteater, ergens in de klipwand die de ondergaande zon omkadert.
Was het maar altijd zomer. Ik zou die gelukstijdingen over miljarden nog beter kunnen missen.

Harry

Lees verder!

Ik ben dus gisteren naar Mechelen geweest. Op de Schoenmarkt zou er gedanst worden, Israëlisch. Ik heb dat heel vroeger ook gedaan, volksdansen bedoel ik. Vandaar…

Met de trein stond ik voor een habbekrats in Mechelen. En twee vriendinnen op hogere leeftijd dan ik hielpen me met de bus. Ze trekken ’s zondags altijd de stad in maar van dat dansen wisten ze niets. We namen afscheid bij de bushalte.
Ik wandelde nog even Bruul uit. Ik hoorde muziek: een fanfare!? Had ik me vergist van datum of zo? Dat gebeurt. Maar nee, de fanfare stond op de Grote Markt en ik moest de Schoenmarkt hebben. ‘Waar ons Margriet staat. Daar moet je zijn.’

Mijn naamgenote heeft een mooi overzicht over de pleinen van Mechelen. En die pleinen zijn ook keurig aangelegd met kleine, ja, hoe heten die dingen… klinkertjes? Wel een beetje ongelijk. De terrassen waren gezellig gevuld. Ik flaneerde voorbij.

Ik had m’n leuke nieuwe rode schoenen aan. Klein hakje. Voor de zekerheid had ik ze al een paar keer ingelopen. Ik heb nogal een tere huid en nieuwe schoenen veroorzaken gemakkelijk blaren. Maar ze zaten goed, m’n schoenen. Dat kwam wel in orde.

Op de Schoenmarkt klonk inderdaad Israëlische muziek. Leuk! Toen viel het mij op, dat iedereen sportschoenen droeg. Mmm…

Even geïnformeerd over hoe het met dat dansen zat. Werd er iets aangeleerd? Nou, niet echt. Dat was een tegenvaller, want ik was daar wel voor gekomen. Maar de kinderen gingen enkele dansjes leren. Of ik dan daarmee mocht meedoen… Geen probleem.
Het was allemaal heel ongedwongen en ik had een fijne sociale babbel. De kinderdansjes waren trouwens niet zo simpel. Eentje ging alsmaar sneller en sneller. Ik was echt buitenadem. Dolle pret.

Er waren enkele mensen uit het Aalsterse en ze vertelden me dat ze in september met een beginnerscursus starten. Dat lijkt me wel wat. Goed voor mijn lijf, mijn verstand en mijn gevoel.

Ik veroverde een vouwstoel en algauw zat er een kleine op m’n knie. Samen keken we naar de volwassenen. Die draaiden en sprongen, sommigen zwierig en anderen vooral hun pasjes tellend. Ik heb wel eens beelden uit Israël gezien met een plein vol dansende mensen. Gemeenschapstichtend noem ik dat. Samen verbonden zijn in de dans. Jong en oud, mannen en vrouwen, kinderen… Rijen en cirkels door elkaar krioelend en toch eensgezind. Dat vind ik mooi.
Het plein hier was lang niet vol… en ik kon niet meedoen… Toch genoot ik: van de schaduw, het menselijk contact, de muziek, een ijsje (één bol), de sfeer...

Om vijf uur nam ik de trein terug. Ergens tussen Mechelen en Brussel Centraal merkte ik het: ik was m’n rechterhakje kwijt. Die afschuwelijke klinkertjes! Voorzichtig pikkelde ik door de trein en het station, want ik wou m’n schoentje niet verder beschadigen. Ik had er eigenlijk wat verdriet over. Grappig hoe snel ik me aan een goedzittend schoentje hecht.

Mocht er dus iemand in Mechelen op de Schoenmarkt (nomen est omen) een hakje gevonden hebben, het is het MIJNE!

P.S. Vandaag naar de schoenmaker in Ninove gefietst en genoten van het tochtje langs de Dender: de lucht langs mijn lijf, het lome water, het pasgemaaide gras, het zoemen van m’n fiets… Had ik eigenlijk aan mijn verloren hakje te danken…

Lees verder!

Tijd voor wat luchtigere onderwerpen dan exacte wetenschap, zie hier uw vakantielectuur. Voetlezen bijvoorbeeld is zeker een leuke terrasjesbezigheid nu Jan en allemaal op blote voeten verschijnt. Platvoeten is zoiets wat me helemaal niet kan bekoren, ik zou er zelfs een beetje naar grommen zoals een hond die een kat ziet passeren. Tevens het neerploffen van voeten in plaats van luchtig pasjes afrollen zijn al boze voortekens in mijn steeds dubbelzinnigdenkende geest.

Ooit las ik ergens - en sindsdien is het een deel van mijn dagelijks onderzoek geworden - dat de kracht van het voetgewelf rechtevenredig is met de penetratiekracht van de man. Geen sine cure om erachter te komen of de praktijk met de theorie overeenstemt. Als een sterke bekkenbodem de mogelijkheid geeft tot multiorgastische deugden voor beide geslachten, heb ik hiermee toch wel het belangrijkste item aangehaald van mijn interesse in zomerschoeisel. Maar er is meer. Als ik genoeg lef heb, vraag ik om staande de kleine teen te spreiden van zijn buur. Lukt dit wel ... owé! Dan zou je volgens diezelfde voetleeskunde gemakkelijk sex kunnen hebben zonder liefde. Vraag het na, test het uit en laat het me weten!

Een aantal weken geleden ontmoette ik voor het eerst mijn nicht. Ik schrijf voor het eerst omdat wij elkaar eigenlijk nog nooit ontmoet hadden voordien. Als kind werd ze van haar 2,5 jaar op internaat gedropt en kwam er op haar 18de zwanger uit. Nu heeft zij een prachtdochter. Aan grootmoeder, moeder en dochter kan geen man onopgemerkt voorbijkomen (lees: ze bezwijken stuk voor stuk). Waarschijnlijk was het om die reden dat ik in mijn hele kindertijd geen contact mocht hebben met haar. Mijn Spartaanse opvoeding liet niet toe dat ik me inliet met duivelse invloeden.

Toen we elkaar enkele weken geleden per toeval ontmoetten vielen we als geliefden in elkaars armen. Het stroomde in onze buiken en onze harten bloeiden open naar het licht. Zij had ondertussen in al die jaren zichzelf trachten op te voeden, met veel vallen en opstaan. Ik heb me in al die jaren van mijn opvoeding trachten te ontdoen om mezelf terug te vinden, met veel loslaten.

Vorig weekend zijn we erin geslaagd om samen uit te gaan. We vertrokken om 21uur en kwamen weer thuis om 5 uur in de ochtend.

Na een frisse coctail leek het alsof we last kregen van vliegen die achter ons aan zaten en we muisden er snel vandoor, de stad in. Aan de Charletan stond al het volk op straat wegens de hitte. Dit was onze kans, een dansvloer en bijhorende muziek voor ons alleen. Met veel hartenvreugde dansten we met de blijheid van in onze kindertijd, toen ik in het geniep eens ontsnapt was vanonder de ouderlijke vleugels om mijn eerste vrije danspasjes van mijn nichtje aan te leren. Ik was een jaar of tien. Niet te geloven maar op 10 minuten tijd stond de hele dansvloer vol en amuseerden we ons als gek. Alweer muisden we er vanonder op weg naar de volgende dansvloer. Salsa is niet echt mijn ding, maar blij te zien dat ook het nichtje naar vrije inspiratie armen en benen hun eigen weg liet vinden. Geen man kon ons binden, toch niet op de dansvloer… Tot op het moment dat die knappe Italiaan ten tonele verschijnt en mijn nichtje inpalmt. Het leek alsof ze al een heel leven samen dansten. Maar het werd haar toch wel te benauwd en weer verdwenen we van de dansvloer de stad in. Een fris terrasje kon ons wel bekoren met dat zwoele weer, maar de Italiaan en zijn kompaan hadden ons snel gevonden en nodigden ons uit voor een supergoed Jazzconcert tot aan het krieken van de dag. We kusten elkaar innig en ik keerde alleen huiswaarts.

s Anderendaags kreeg ik volgend berichtje:

“Al gans de dag te bed omdat ook ik mijn kleine teen niet open krijg... Die eeuwige verleiding toch... Hoop dat jij ze blijft weerstaan zolang uw teen niet open kan, want achteraf doet het zeer... “

Lees verder!