Wij worden beiden aan de deur gezet. De hond en ik. Vooral ik. De hond kan nog kiezen. Dacht ik. Maar achteraf blijkt dat niet zo te zijn. In een nieuwe relatie is er geen plaats voor de hond uit de vorige relatie. Het is met kinderen al zo moeilijk om ze een plekje te geven onder de sterrenhemel van een nieuwe liefde. Laat staan de hond!

De hond zal dus mee met mij vertrekken. Hij heeft niet zo heel veel te verhuizen. Twee manden, een rafelig trektouw, een aftands kussen en een halfvolle zak droogvoer. Maar ik heb een heel leven in te pakken. Een lichaam, een uiteengereten ziel, een verworpen hart. Vervolgens alle attributen die bij bovengenoemde organen horen. Een karrenvracht schoenen en jassen en kleren. Om maar iets te noemen. Maar aan inpakken ben ik nog lang niet toe, deze eerste dag na de ‘crash’. Alles blijft nog roerloos en onaangeroerd liggen waar het ligt. Verankerd in twintig jaar bosgrond.

Je zou denken, wanneer je geliefde na twintig jaar zo ineens verkondigt dat het uit is, dat hij iemand anders heeft, dat je dan gaat roepen en tieren of smeken en bidden. Ik dus niet. Ik kan niets anders bedenken dan naar de markt te gaan. Het cd-kraam blèrt André Hazes. Alsof de marktkramer mee in het komplot zit. André Hazes’ “Want zij (hij dus niet) gelooft in mij!”: dat is precies de muziek die ik nu nodig heb. Hazes geeft genadeloos een vlijmscherpe hauw in mijn op-barsten-staande hart. Dat lucht op. (Even is er een flits van begrijpen waarom mensen zichzelf kwetsen).

Behalve de onweerstaanbare drang naar André Hazes, brengt de onheilsboodschap van mijn geliefde nog iets anders teweeg bij mij. Ik slaag meteen aan het rekenen en tellen. Niet of ik het einde van de maand zal halen met mijn karig loon, maar iets van een heel andere orde. Ik reken uit hoeveel wandelingen ik gedurende één maand zal moeten gaan maken met de hond. Drie wandelingen per dag gedurende dertig dagen – om het simpel te houden: negentig. Ik reken ook uit hoeveel wandelingen dit dan maakt op een jaar en ik schat in hoe oud de hond zou kunnen worden. Hoeveel jaren ik dus nog heb te gaan. Letterlijk: te gààn! Alles bij elkaar blijkt het een gigantische som wandelingen te worden. En nu ik mij goed realiseer hoeveel het er wel zijn, komen de waterlanders los. De schoft (mijn geliefde), de ploert, de egoïstische egotripper. Hoe kan hij de vrouw die hij tot vòòr enkele dagen nog beweerde lief te hebben, opzadelen met tienduizend achthonderd twintig wandelingen? Door weer en wind, daar maalt hij niet om. Over het door westenwind geteisterde strand zal ik sjokken. Terwijl hij warmpjes ligt te vozen met zijn nieuwe aanwinst.

Hààr (die nieuwe aanwinst dus) iets aandoen, dat is mijn eerste agendapunt als ‘vrouw-alleen’.