Blogs zijn soms leuke literatuur, al was het om vast te stellen dat ik me hoegenaamd niet kan vinden in andermans mening. Om diezelfde reden is schrijven voor mij óók bijzonder interessant: ik heb daardoor een hoop reacties gecollectioneerd waarmee ik het opnieuw grondig oneens kan zijn. Een vorm van brain training waarvoor ik het gelijknamige spel van Dr. Kawashima en dus ook de Nintendo DS van mijn zoontjes niet nodig heb. Vader houdt zijn hersenen ook zonder spelconsole aan de gang.
Woord en wederwoord, en dat van elkaar accepteren. Het is het fundament van élke relatie, onder welke vorm dan ook. Zelfs een verhouding die alleen maar bestaat uit een consensus, kan niet zonder. Zonder woorden geen consensus, en dus geen relatie. Niet eens een problematische, helaas...
Voor dat wederwoord is een vorm van assertiviteit nodig, en het maatschappelijke tekort eraan heeft de meer mondige mens al geruime tijd geleden doen besluiten dat er een nieuwe behoefte was. Gelukkig zat in zijn conclusie ook de oplossing: de assertiviteitscursus. Meestal een tweedaagse mét een halve dag follow up, want je kan het nooit van de eerste keer. Je houdt er op z'n minst een ringmap aan over én een pen, maar degenen die écht opletten zijn gezegend: iedereen dùrft, na afloop!
Ik heb er ooit één meegemaakt, omdat een voorbeeldfunctie binnen ons bedrijf volgens de docerende consultant niet genoeg kon onderstreept worden. Ik mag bij zulke gelegenheden erg graag observeren.
Lode van de boekhouding (zijn departement is irrelevant, maar jullie snoepen van details, heb ik gemerkt) was één van de acht cursisten in mijn groep. Een voorbeeld van ultieme volgzaamheid en dus geknipt voor een bijscholing. De theorie op dag één leek hem te bevallen, maar we zouden het 's anderendaags in een hoop praktische oefeningen checken: had Lode het stuk uit de ringmap vóór de lege vellen (om op te schrijven) ook voldoende geabsorbeerd in zijn slaap?
Het scenario van het rollenspel was bijzonder inventief uit de realiteit van ons bedrijf gevist. Wie in de middagpauze zijn boterhammen wou opeten, deed dat (zelfs bij de boekhouding) bij voorkeur niét boven zijn toetsenbord, maar in de refter. Ongezellig, lawaaierig schuivende plastic stoeltjes met metalen poten op een donkerbruine tegelvloer, maar ala – er stonden drankautomaten en om kwart na twaalf werd er verse soep geleverd. Tien frank, als ik mij niet vergis.
Lode zou een opmerking krijgen over zijn irritante gewoonte om z'n boterhammen niet dààr maar aan zijn desk op te eten, en hij zou intussen assertief genoeg moeten zijn om zijn gedrag te verantwoorden: slikken én doorwerken kan perfect samen, geen tijdverlies, geen zin in soep, teveel drukte – whatever... Zelfs "ik blijf liever zitten" was alvast een teken van vooruitgang.
Het rollenspel liep als volgt.
Erik (het acterende diensthoofd): "Lode, ik stel vast dat je nog altijd niet met je brooddoos naar de refter gaat. Wil je daar in het vervolg op letten? Laat ons afspreken dat jouw kantoor geen eetkamer is."
Lode: "Ok, Erik. Komt in orde."
Ik zag tot mijn verbijstering hoe Lode opstond, de consultant een hand gaf en het lokaal verliet. Assertief op weg naar de refter, vermoed ik nog altijd.
Ik hou van U!
Woord en wederwoord, en dat van elkaar accepteren. Het is het fundament van élke relatie, onder welke vorm dan ook. Zelfs een verhouding die alleen maar bestaat uit een consensus, kan niet zonder. Zonder woorden geen consensus, en dus geen relatie. Niet eens een problematische, helaas...
Voor dat wederwoord is een vorm van assertiviteit nodig, en het maatschappelijke tekort eraan heeft de meer mondige mens al geruime tijd geleden doen besluiten dat er een nieuwe behoefte was. Gelukkig zat in zijn conclusie ook de oplossing: de assertiviteitscursus. Meestal een tweedaagse mét een halve dag follow up, want je kan het nooit van de eerste keer. Je houdt er op z'n minst een ringmap aan over én een pen, maar degenen die écht opletten zijn gezegend: iedereen dùrft, na afloop!
Ik heb er ooit één meegemaakt, omdat een voorbeeldfunctie binnen ons bedrijf volgens de docerende consultant niet genoeg kon onderstreept worden. Ik mag bij zulke gelegenheden erg graag observeren.
Lode van de boekhouding (zijn departement is irrelevant, maar jullie snoepen van details, heb ik gemerkt) was één van de acht cursisten in mijn groep. Een voorbeeld van ultieme volgzaamheid en dus geknipt voor een bijscholing. De theorie op dag één leek hem te bevallen, maar we zouden het 's anderendaags in een hoop praktische oefeningen checken: had Lode het stuk uit de ringmap vóór de lege vellen (om op te schrijven) ook voldoende geabsorbeerd in zijn slaap?
Het scenario van het rollenspel was bijzonder inventief uit de realiteit van ons bedrijf gevist. Wie in de middagpauze zijn boterhammen wou opeten, deed dat (zelfs bij de boekhouding) bij voorkeur niét boven zijn toetsenbord, maar in de refter. Ongezellig, lawaaierig schuivende plastic stoeltjes met metalen poten op een donkerbruine tegelvloer, maar ala – er stonden drankautomaten en om kwart na twaalf werd er verse soep geleverd. Tien frank, als ik mij niet vergis.
Lode zou een opmerking krijgen over zijn irritante gewoonte om z'n boterhammen niet dààr maar aan zijn desk op te eten, en hij zou intussen assertief genoeg moeten zijn om zijn gedrag te verantwoorden: slikken én doorwerken kan perfect samen, geen tijdverlies, geen zin in soep, teveel drukte – whatever... Zelfs "ik blijf liever zitten" was alvast een teken van vooruitgang.
Het rollenspel liep als volgt.
Erik (het acterende diensthoofd): "Lode, ik stel vast dat je nog altijd niet met je brooddoos naar de refter gaat. Wil je daar in het vervolg op letten? Laat ons afspreken dat jouw kantoor geen eetkamer is."
Lode: "Ok, Erik. Komt in orde."
Ik zag tot mijn verbijstering hoe Lode opstond, de consultant een hand gaf en het lokaal verliet. Assertief op weg naar de refter, vermoed ik nog altijd.
Ik hou van U!
