Het aantal woorden is hetzelfde, maar toch hecht je er een hele andere betekenis aan.

Nu zo de kerstdagen voorbij zijn, kwamen deze woorden in me op. Uit eigen ervaring weet ik dat ik een heleboel keren blij was dat die dagen gelukkig weer voorbij waren. Het leek dan allemaal wel “niets moet, alles mag” maar de werkelijkheid was anders. Nou heb ik sowieso een hekel aan die uitdrukking, die veel meer doet vermoeden dan iemand ooit waar kan maken. De werkelijkheid was vaak ook verplichtingen, verplicht gezellig doen, verplicht nóg iets eten, al was het maar omdat het anders bederft. En dat terwijl ik liever een dag of twee helemaal niets zou willen, omdat ik een aantal jaren voor Kerst vreselijk hard werkte, of sowieso niets heb met dit soort afgedwongen gezelligheid.

Voor de duidelijkheid: ik hou erg van gezelligheid, een sfeer creëren waarin mensen zich thuisvoelen, op hun gemak voelen, zich uitspreken over wat hen bezig houdt en daar over praten of mooie stiltes laten ontstaan.

In plaats daarvan oppervlakkige prietpraat, waarin geen enkel onderwerp echt wordt besproken, al is het maar omdat een kind in iets dat op een gesprek zou kunnen gaan lijken inbreekt, of omdat we nu eerst even dit of dat hapje moeten eten.

Deze keer was het een gelukkige dag die weer voorbij was. Ik was alleen, heb weinig gegeten en gedronken, me gelukkig gevoeld met wat ik heb en wie ik ben, heb mijn houtkachel lekker laten branden (naast de cv natuurlijk, want ik hou wel van comfort), een klein gedeelte van mijn achterstand in filmland weggewerkt, kortom genieten! Laat de volgende Kerst maar komen!