Ik was bezig aan een post en las ondertussen de blog van <a href="http://www.match4me.be/blog/2009/12/ik-heb-je-lief.php">Catwoman</a>. Daarin stond net waar ik over bezig was! De situatie is dat zij tijd doorbrengt met iemand die ‘geen relatie wil’. Eigenlijk wil ze dat ook niet helemaal en toch voelt ze zich verplicht om dat te verwachten. Het gevolg is dat ze twijfelt, dat ze de slechte kanten van haar mannelijke partner als argument begint te gebruiken en dat ze niet goed weet wat ze met de hele situatie aan moet.
Ik vind dit symptomatisch voor de meeste relaties. Mensen praten zichzelf aan dat ze iets willen dat ze eigenlijk niet willen. Ik denk dat Catwoman eigenlijk geen relatie wil en dat net het feit dat ze zich verplicht voelt dat wel te willen, haar ongelukkig maakt. Het is een typisch fenomeen dat er geen ruimte is tussen platonische liefde en een volledige relatie. In de Verenigde Staten en zelfs in Japan is er zoiets als ‘daten’, waar twee mensen wel met elkaar slapen terwijl ze uitmaken of ze samen verdergaan of niet.
Het is dus een cultureel patroon dat we niet kunnen en willen opereren in de grijze zone die ligt tussen vriendschap en een toegewijde relatie. Terwijl bijna alle relaties gevoelsmatig eigenlijk in die zone liggen! Denk even terug naar je verleden: hoe vaak ben je al in een relatie gestapt waarvan je eigenlijk al van in het begin wist dat ze zou eindigen? Of omgekeerd, hoe vaak heb je een mooie kennismaking stopgezet omdat je dacht dat er toch geen relatie van zou komen? En waarom... Het is net in die vrije grijze zone dat ontluikende gevoelens tot bloei kunnen komen.
Volgens mij ligt er veel potentieel in het kunnen loslaten van verwachtingen. Het willen van een relatie is legt een gigantische druk op ons. Ofwel hebben we er geen en voelen we ons zielig en de schaamte van de familie op het kerstfeest waar iedereen wel een relatie heeft. Ofwel hebben we er wel een en is het een keurslijf vol spanning en miscommunicatie waar we uren over zitten klagen. Hoe het ook zij, er is altijd iets. En het komt allemaal voort uit diezelfde verwachting: een relatie willen, een relatie moéten. En dan nog liefst volledig zoals wij ze voor ogen hadden!
Denk eens bij jezelf: wat verwacht jij van een relatie? In hoeverre zal het je redden van je eenzaamheid? En in hoeverre heeft enige relatie dat ooit echt gedaan? Ik vind dat het streven naar een relatie vaak een afleiding is van het opnemen van onze verantwoordelijkheid voor ons eigen geluk. De gelukkigste mensen die ik ken zijn dat of ze nu samen zijn met iemand, of niet. En net omdat ze zichzelf gelukkig kunnen maken drijven ze moeiteloos in en uit relaties. Dat wil niet zeggen dat ze nooit verdriet hebben – ze maken vooral geen slachtoffer van zichzelf en aanvaarden verdriet, eenzaamheid, en ook conflict in relaties als deel van het leven.
Zolang je wacht op een relatie om je iets te geven dat je nog niet hebt, zit je volgens mij fout en zal je eindeloos pijn lijden en twijfelen. Ik weet het want ik ben de eerste om het zelf te doen. Door het herkennen van mijn patronen ben ik hier achter gekomen en nu streef ik er dagelijks naar mijn verwachtingen op te geven en te genieten van wat er is. Je hebt al alles!
Het beste dat je kan doen voor jezelf is de weerstand laten vallen die je doet twijfelen over je huidige situatie. Heb je geen partner? Dat heeft zijn voordelen, en ik garandeer je dat je er ook een goede reden voor hebt. Er scheelt helemaal niks aan jou, integendeel. Een deel van jou wil liever geen relatie en dat deel krijgt zijn of haar zin.
Heb je wel een partner maar ben je niet helemaal gelukkig? Dan heb je ofwel een compromis gesloten om niet alleen te moeten zijn en wordt het tijd om de verantwoordelijkheid voor je geluk met die persoon, met iemand anders of alleen op te nemen –stop met klagen en aanvaard dat niemand behalve jijzelf je ooit helemaal zal begrijpen en in je behoeften zal voorzien. En weet dat als je van iemand weggaat waar eigenlijk niks fout mee is, hetzelfde volgende keer zal gebeuren als jij ondertussen niet veranderd bent.
Je verantwoordelijkheid opnemen is beangstigend. Het is heel eenvoudig; vaak weet je heel goed wat het beste voor je is maar durf je het niet aan. Het is eenvoudig, maar niet gemakkelijk – het vergt moed! Voel je je afgegleden van jezelf en weet je het allemaal niet meer? Veel kans dat er een beslissing is waarvan je weet dat je ze moet nemen maar die je niet aandurft. Geen compromis, gesprek of bemoediging dan het verzamelen van je moed zal je werkelijk helpen. Wil je het gevoel hebben dat je lééft? Confronteer je angsten en laat je verwachtingen op redding van buitenaf los, en het is mijn overtuiging dat je alles zal krijgen wat je wil.
Ik vind dit symptomatisch voor de meeste relaties. Mensen praten zichzelf aan dat ze iets willen dat ze eigenlijk niet willen. Ik denk dat Catwoman eigenlijk geen relatie wil en dat net het feit dat ze zich verplicht voelt dat wel te willen, haar ongelukkig maakt. Het is een typisch fenomeen dat er geen ruimte is tussen platonische liefde en een volledige relatie. In de Verenigde Staten en zelfs in Japan is er zoiets als ‘daten’, waar twee mensen wel met elkaar slapen terwijl ze uitmaken of ze samen verdergaan of niet.
Het is dus een cultureel patroon dat we niet kunnen en willen opereren in de grijze zone die ligt tussen vriendschap en een toegewijde relatie. Terwijl bijna alle relaties gevoelsmatig eigenlijk in die zone liggen! Denk even terug naar je verleden: hoe vaak ben je al in een relatie gestapt waarvan je eigenlijk al van in het begin wist dat ze zou eindigen? Of omgekeerd, hoe vaak heb je een mooie kennismaking stopgezet omdat je dacht dat er toch geen relatie van zou komen? En waarom... Het is net in die vrije grijze zone dat ontluikende gevoelens tot bloei kunnen komen.
Volgens mij ligt er veel potentieel in het kunnen loslaten van verwachtingen. Het willen van een relatie is legt een gigantische druk op ons. Ofwel hebben we er geen en voelen we ons zielig en de schaamte van de familie op het kerstfeest waar iedereen wel een relatie heeft. Ofwel hebben we er wel een en is het een keurslijf vol spanning en miscommunicatie waar we uren over zitten klagen. Hoe het ook zij, er is altijd iets. En het komt allemaal voort uit diezelfde verwachting: een relatie willen, een relatie moéten. En dan nog liefst volledig zoals wij ze voor ogen hadden!
Denk eens bij jezelf: wat verwacht jij van een relatie? In hoeverre zal het je redden van je eenzaamheid? En in hoeverre heeft enige relatie dat ooit echt gedaan? Ik vind dat het streven naar een relatie vaak een afleiding is van het opnemen van onze verantwoordelijkheid voor ons eigen geluk. De gelukkigste mensen die ik ken zijn dat of ze nu samen zijn met iemand, of niet. En net omdat ze zichzelf gelukkig kunnen maken drijven ze moeiteloos in en uit relaties. Dat wil niet zeggen dat ze nooit verdriet hebben – ze maken vooral geen slachtoffer van zichzelf en aanvaarden verdriet, eenzaamheid, en ook conflict in relaties als deel van het leven.
Zolang je wacht op een relatie om je iets te geven dat je nog niet hebt, zit je volgens mij fout en zal je eindeloos pijn lijden en twijfelen. Ik weet het want ik ben de eerste om het zelf te doen. Door het herkennen van mijn patronen ben ik hier achter gekomen en nu streef ik er dagelijks naar mijn verwachtingen op te geven en te genieten van wat er is. Je hebt al alles!
Het beste dat je kan doen voor jezelf is de weerstand laten vallen die je doet twijfelen over je huidige situatie. Heb je geen partner? Dat heeft zijn voordelen, en ik garandeer je dat je er ook een goede reden voor hebt. Er scheelt helemaal niks aan jou, integendeel. Een deel van jou wil liever geen relatie en dat deel krijgt zijn of haar zin.
Heb je wel een partner maar ben je niet helemaal gelukkig? Dan heb je ofwel een compromis gesloten om niet alleen te moeten zijn en wordt het tijd om de verantwoordelijkheid voor je geluk met die persoon, met iemand anders of alleen op te nemen –stop met klagen en aanvaard dat niemand behalve jijzelf je ooit helemaal zal begrijpen en in je behoeften zal voorzien. En weet dat als je van iemand weggaat waar eigenlijk niks fout mee is, hetzelfde volgende keer zal gebeuren als jij ondertussen niet veranderd bent.
Je verantwoordelijkheid opnemen is beangstigend. Het is heel eenvoudig; vaak weet je heel goed wat het beste voor je is maar durf je het niet aan. Het is eenvoudig, maar niet gemakkelijk – het vergt moed! Voel je je afgegleden van jezelf en weet je het allemaal niet meer? Veel kans dat er een beslissing is waarvan je weet dat je ze moet nemen maar die je niet aandurft. Geen compromis, gesprek of bemoediging dan het verzamelen van je moed zal je werkelijk helpen. Wil je het gevoel hebben dat je lééft? Confronteer je angsten en laat je verwachtingen op redding van buitenaf los, en het is mijn overtuiging dat je alles zal krijgen wat je wil.
