Toen 'k zes jaar oud was, sprong 'k al op de fiets als een brandweerwagen met loeiende sirene door de straat reed. M'n moeder probeerde me dan tegen te houden maar daarvoor was de kick te sterk: er was vuur uitgebroken en daar moest ik bij zijn. En als de pompiers moesten uitrukken, was het serieus. Ik hield ook van die zwarte pakken en de stalen helmen die nors voor zich uitkeken in die karmonzijnrode tank des onheils. Het leek ook altijd alsof ze met z'n twaalf samengeperst vooraan zaten. Dus ik fietste achter dat enorme vehikel, dat ik natuurlijk niet kon bijhouden maar ging dan verder op het geluid van de sirene.

Dat ramptoerisme zit nog steeds in me, beetje beschamend om dat te zeggen, maar ik ben niet de enige. Nee, ik kick niet op het leed van anderen. Een volwaardig ramptoerist houdt van de "actie", niet van de ellende die eruit voortvloeit. En nog iets: een échte ramptoerist wordt geregeld door de Almachtige herkend en op de vingers getikt. Dat heb ik dit weekend aan den lijve mogen ervaren. Ik had overdag al voor het raam gestaan toen een auto voor mijn deur tegen een paal was gegleden. Voor alle duidelijkheid: de kick bestaat niet in het verlekkerd kijken naar een hoop schroot, dan wel in de heisa die de chauffeur maakt, boos op de paal die daar niet hoort te staan. Auto's vertragen, voetgangers blijven staan....het is de mise-en-scène die er rond hangt, die het kind in je wakker maakt.

's Avonds voorzichtig naar Antwerpen-Linkeroever gefietst; ik had enorm veel zin om te dansen. De fuif was heerlijk, maar op de terugweg gaat het fout. Hoewel ik perfect over glad ijs kan fietsen, zelfs hellingen beklim en behendig van spekgladde borduren vlieg, kom ik zonder enige reden ten val op een glad (maar vlak) stuk weg. Dit was een sneer van Hogerhand, zoveel is duidelijk. Ik probeer recht te staan maar beland ongewild in een "grand écart" waarvan zelfs Kim Clijsters raar zou opkijken. Na een omslachtig breakdance manoeuvre voel ik dat mijn twee voeten terug contact krijgen met de Aarde. Ik kijk vlug rond me te checken of iemand dit gezien heeft... Nee, geen levende zielen nu in de vrieskou. Of toch. In een voorportaal van een huis zie 'k een oud mannetje naar me staren. Hij gniffelt een beetje. Een iets ouder type ramptoerist heeft me in zijn vizier.

Zou een reisbureau voor ramptoeristen dan toch floreren, over alle leeftijden heen?

Ik bel morgen met de Almachtige.