Nieuwjaarstijd, familietijd. Veel kussen van nonkels en tantes dus (ik heb een grote familie). “En wat mogen we je wensen in het nieuwe jaar?” is de frase die sinds enkele jaren de drie nieuwjaarskussen vergezelt en de plaats heeft ingenomen van de uitroep “En een lief, hé dit jaar!”. Die oorspronkelijke versie werd meestal gevolgd door een vette knipoog (van de nonkels).

Toen vond ik dat gênant. Ik zag zo rood als een overrijpe tomaat en wist niet waar kijken. Raar maar waar, de nieuwe versie heeft min of meer dezelfde uitwerking. Bovendien wordt de nieuwe vraag eerder gefluisterd en is de vette knipoog vervangen door een vriendelijk schouderklopje of zelfs een zorgende knuffel (van de tantes).

Ik dacht eerst dat het iets met hun leeftijd te maken had. Misschien willen ze geen kostbare wensen meer verspillen en delen ze nu enkel nog gerichte uit. Ze willen enkel nog nieuwjaarswensen uitspreken die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook uit zullen komen. Of ze zijn tot de conclusie gekomen dat er een vloek op hun oorspronkelijke nieuwjaarswens rust. Tja.

De gêne moet stoppen. In 2010 pak ik het heft in eigen handen. Van zodra ik oudjaar heb overleefd –je weet wel: iedereen heeft op het gevreesde moment van aftellen zijn of haar allerliefste naast zich staan, klaar om te kussen, terwijl ik met arendsoog de dansvloer afspied op zoek naar die ene andere partnerloze, schietgebedjes prevelend dat het een man zal zijn- hark ik mijn overgebleven moed bijeen: klaar voor de familie-nieuwjaarsfeestjes!

De eerste tante of nonkel die me in 2010 naar mijn wensen voor het spiksplinternieuwe jaar vraagt, geef ik zonder blikken of blozen drie hartelijke kussen en ik antwoord met mijn meest zelfzekere glimlach: “Ah! Een lief natuurlijk!”. Misschien voeg ik er zelfs een vette knipoog aan toe.