We hangen weer een avondje gezellig op de zetel onderuit en doen waar we zo goed in zijn: praten en filosoferen. Het onderwerp komt op Oudejaar en dat ligt gevoelig uiteraard want we hebben toch besloten geen relatie te hebben. Dat wil zeggen, ik ben twee weken stikkapot en eenzaam geweest nadat ik de laatste keer die bal in zijn richting had gespeeld. Waarna we de feiten op een rijtje hebben gezet en ik besloten heb hem dan maar als toyfriend te zien. Dus eigenlijk een combinatie van vrienden die goed met elkaar kunnen praten en van tijd tot tijd ook eens fijn met elkaar kunnen spelen.
Maar bon, we waren dus in debat getreden over Oudejaar. Ik heb hem al meer dan een maand geleden gezegd dat als hij zin had hij mee kon gaan naar een vriendin van mij die hij reeds kent.
Indertijd zag meneer dat wel zitten en dus heb ik ook reeds tegen de vriendin gezegd dat hij waarschijnlijk mee komt. Een klein weekje geleden duikt een vriend van hem op die blijkbaar nog geen plannen had voor Oudejaar. Ineens krijg ik dus het bericht te horen dat hij toch nog eens gaat horen wat die vriend nu juist gaat doen, want het zou toch maar zielig zijn als die vriend Oudejaar in zijn eentje zou moeten vieren.
De vrouw die ik ben zet dan de feiten op een rijtje en denkt in zichzelf: ok we hebben geen relatie dus ik kan je ook niet zeggen dat ik dat eigenlijk compleet not done vind. Aan de andere kant, was ik eigenlijk wel eerst met mijn vraag en heeft hij ook aangegeven mee te willen gaan, dus wat moet dit nu weer. En zo beland ik dus weeral in het straatje van tweede keus. Steeds op de tweede plaats, na zijn werk, na zijn vrienden, na zijn wensen en voorkeuren voor al dan niet een relatie ben ik alweer tweede keus voor hem. If everything else fails...
De zelfbewuste jonge feministische vrouw in mij kan hier maar op 1 manier over denken: Wat een eikel! Tegen 2010 moet ik toch maar eens op zoek gaan naar iemand die mij op de eerste plaats zet!
Maar bon, we waren dus in debat getreden over Oudejaar. Ik heb hem al meer dan een maand geleden gezegd dat als hij zin had hij mee kon gaan naar een vriendin van mij die hij reeds kent.
Indertijd zag meneer dat wel zitten en dus heb ik ook reeds tegen de vriendin gezegd dat hij waarschijnlijk mee komt. Een klein weekje geleden duikt een vriend van hem op die blijkbaar nog geen plannen had voor Oudejaar. Ineens krijg ik dus het bericht te horen dat hij toch nog eens gaat horen wat die vriend nu juist gaat doen, want het zou toch maar zielig zijn als die vriend Oudejaar in zijn eentje zou moeten vieren.
De vrouw die ik ben zet dan de feiten op een rijtje en denkt in zichzelf: ok we hebben geen relatie dus ik kan je ook niet zeggen dat ik dat eigenlijk compleet not done vind. Aan de andere kant, was ik eigenlijk wel eerst met mijn vraag en heeft hij ook aangegeven mee te willen gaan, dus wat moet dit nu weer. En zo beland ik dus weeral in het straatje van tweede keus. Steeds op de tweede plaats, na zijn werk, na zijn vrienden, na zijn wensen en voorkeuren voor al dan niet een relatie ben ik alweer tweede keus voor hem. If everything else fails...
De zelfbewuste jonge feministische vrouw in mij kan hier maar op 1 manier over denken: Wat een eikel! Tegen 2010 moet ik toch maar eens op zoek gaan naar iemand die mij op de eerste plaats zet!
