Na in lange periode met mijn eigen vast te hebben gezeten, ben ik eindelijk wie ik moet zijn. Ik leef, en laat leven, maar ik leef vooral omdat het leven zo kort is. Deze week is dit nog maar eens bewezen.

Toen ik donderdag morgen wakker werd en de krant wou lezen zag ik staan, eerste slachtoffer door winterprik. Even gelezen was dit ook nog een vrouw die 8-9 jaar lang op ons heeft gepast als kinderoppas. Dit kwam even als in harde schok aan. En ben dan ook drek even weg gaan voor het te laten bezinken. Maar hoe hard zo dingen nu ook zijn, zo is het leven, want daar heb je geen controle op wat er gebeurd of niet.

Eens temeer maakt dit voor mij duidelijk hoe kostbaar het leven is en hoe kort het wel is. Voor mij moest dit een zalige week worden want ik zit nu in mijn 3 weken verlof.

Nu als single zijnde zijn dit voor mij wel moeilijke momenten, omdat ik diep van binnen een heel gevoelige jongen ben, maar ik laat dat niet zien aan de buitenkant. Ik heb mensen die mij steunen en waar ik altijd op kan rekenen. Want ik zeg soms wel dat ik dat niet nodig heb, dat is juist wat ik wel nodig heb.

Ik mis die genegenheid, iemand die er voor mij staat in moeilijke dagen of momenten dat ik het nodig heb.