Van die date nog vol, krijg ik die zowat lege tank niet in de gaten. Hoe lang knippert dat lichtje al ? Nevele net gepasseerd, zal ik het wel tot Drongen redden zeker? Niet dus, dat toerental duikt omlaag. Koppeling intrappen, rustig voort bollen, er strekt zich gewillig een extra strook uit voor strandende pechlijders. Met praatpaal. Hallo? Paal blijft stom. Gelukkig weet 1207 in de buurt twee telefoonnummers om iemand te laten aanrukken met wat dieselolie. Alleen hebben die om 23.30 uur geen zin meer. Doe maar een wandelingetje tot Drongen, het is een warme nacht, en daar hebben ze busjes van 5 liter voor zorgenloze rijders. Zo klinkt het, opbeurend. Ok, het is een zwoele nacht en nog 31 graden. Aftellen op de bordjes elke 200 meter. De brug over het Schipdonkkanaal is een bange belevenis : vrachtwagens razen op 1 meter voorbij. Na 2,2 kilometer vertelt een bord ‘Drongen 5000 m.’

Neen, toch liever niet die wandeling. Op een weg onderdoor licht een tankstation op. Dat moet ik hebben. Alleen nog de autowegberm af naar een parallelle landweg die daar uitkomt. Flauwe maneschijn en boomtakken helpen me de berm af. Een gracht scheidt me van de landweg. Springen maar. Gelukt. Het tankstation is onbemand, en niets in zicht waar brandstof in kan. Ik ga onder de snelweg door de weg langs. Weer geluk: het is maar 400 meter tot de verlichte oase die Landegem heet. Maar op dit uur is niemand te zien, er staat geen glas of plastic buiten voor ophaling, en het is gek om er mensen voor uit bed te bellen. Als een clochard zoek ik in publieke vuilnisbakken naar petflessen, grote liefst : 2,5 liter en 1,5 liter zijn mijn buit. Terug naar het tankstation. Vullen is geen sinecure : de flessenhals is een stuk kleiner dan het pistool. 7 liter royaal getankte dieselolie nodig om de flessen vol te krijgen met samen 4 liter.

Vettig goedje. Op stap nu. Maar hoe raak ik nu weer die berm op? Het bakstenen bruggenhoofd is niet opgevoegd en biedt grip….maar niet met in elke hand een plastic fles vol dieselolie. Me aan de struiken naar boven hijsen werkt ook niet; de grond is zo droog en hard dat ik elke keer naar beneden glijd. Dan maar de parallelle landweg naar het Schipdonkkanaal; die brug ligt vast lager dan de wegbrug. Dat is ook zo, maar hier is nog minder licht. Met de maan in de rug het landhoofd beklimmend met in elke hand een volle petfles, kan ik me slecht staande houden. Ook weer struiken vastgrijpend, verlies ik een fles. Ze rolt naar beneden en ik zie ze niet. Eerst die ene naar boven brengen, me terug laten zakken, de andere zoeken en terug omhoog. Oef. Ik vaag me het zweet van het voorhoofd en stoot mijn bril van mijn neus. Gehurkt en al tastend zoek ik die op het zwarte asfalt, mijn hachje riskerend naast de langs zoevende vrachtwagens. Het is 1.15 uur als ik de 2 km terugweg naar mijn auto aanvat. Nu die diesel erin gooien. Vlugger gezegd dan gedaan. Eer ik merk dat de korte flessenhals het klepje niet openduwt zonder mijn vinger erbij, ging de helft van één fles er al naast. Ik schat dat toch 2,5 liter in de tank raakten.

Starten maar. Totale onwil. Geduld, even wachten en nog eens geprobeerd. De motor slaat aan. Zachtjes, een luwte in het verkeer afwachten en vooruit maar. Honderd meter gaat het goed tot het toerental weer zakt en de motor stil valt. Nog maar eens uitbollen en aan de kant op de pechstrook. Het blijft een zwoele nacht, 29 graden is het en 1.45 uur in de morgen. 1207 maar meteen het nummer van de VAB-pechdienst gevraagd. 2.15 uur is het wanneer ik handtekeningen zet onder het forfait voor nachtelijke pechbestrijding voor niet-lid + een jaar lidmaatschap. De hulpvaardige wegenwachter takelt me naar een voltankbeurt in Drongen. Het is 2.30 uur, en over een half uurtje kan ik onder de douche en naar bed.

Het was een leuke date, en een zwoele en avontuurlijke nacht. Voortaan let ik beter op het knipperlichtje.