Toen 'k zes jaar oud was, sprong 'k al op de fiets als een brandweerwagen met loeiende sirene door de straat reed. M'n moeder probeerde me dan tegen te houden maar daarvoor was de kick te sterk: er was vuur uitgebroken en daar moest ik bij zijn. En als de pompiers moesten uitrukken, was het serieus. Ik hield ook van die zwarte pakken en de stalen helmen die nors voor zich uitkeken in die karmonzijnrode tank des onheils. Het leek ook altijd alsof ze met z'n twaalf samengeperst vooraan zaten. Dus ik fietste achter dat enorme vehikel, dat ik natuurlijk niet kon bijhouden maar ging dan verder op het geluid van de sirene.

Dat ramptoerisme zit nog steeds in me, beetje beschamend om dat te zeggen, maar ik ben niet de enige. Nee, ik kick niet op het leed van anderen. Een volwaardig ramptoerist houdt van de "actie", niet van de ellende die eruit voortvloeit. En nog iets: een échte ramptoerist wordt geregeld door de Almachtige herkend en op de vingers getikt. Dat heb ik dit weekend aan den lijve mogen ervaren. Ik had overdag al voor het raam gestaan toen een auto voor mijn deur tegen een paal was gegleden. Voor alle duidelijkheid: de kick bestaat niet in het verlekkerd kijken naar een hoop schroot, dan wel in de heisa die de chauffeur maakt, boos op de paal die daar niet hoort te staan. Auto's vertragen, voetgangers blijven staan....het is de mise-en-scène die er rond hangt, die het kind in je wakker maakt.

's Avonds voorzichtig naar Antwerpen-Linkeroever gefietst; ik had enorm veel zin om te dansen. De fuif was heerlijk, maar op de terugweg gaat het fout. Hoewel ik perfect over glad ijs kan fietsen, zelfs hellingen beklim en behendig van spekgladde borduren vlieg, kom ik zonder enige reden ten val op een glad (maar vlak) stuk weg. Dit was een sneer van Hogerhand, zoveel is duidelijk. Ik probeer recht te staan maar beland ongewild in een "grand écart" waarvan zelfs Kim Clijsters raar zou opkijken. Na een omslachtig breakdance manoeuvre voel ik dat mijn twee voeten terug contact krijgen met de Aarde. Ik kijk vlug rond me te checken of iemand dit gezien heeft... Nee, geen levende zielen nu in de vrieskou. Of toch. In een voorportaal van een huis zie 'k een oud mannetje naar me staren. Hij gniffelt een beetje. Een iets ouder type ramptoerist heeft me in zijn vizier.

Zou een reisbureau voor ramptoeristen dan toch floreren, over alle leeftijden heen?

Ik bel morgen met de Almachtige.

Lees verder!

dartele èèkhoorntjes, stoute konijntjes, een milde hinde & stille reigers

fluisterende merels, zingende wittekoolmezen & hijgende bloedroodborstjes

wilde narcissen, tamme tulpen, vlammende rozen & lelies in alle geuren

straalblauw firmament, eeuwig warme sneeuw & 180° regenboog in alle kleuren

'n zonovergoten boerhof, 'n megagroot raam om door te kijken &

'n n o g groter hart om alles met je geliefden te delen

<br />

acht miljard lichtjaren lang

<br />

langer

<br />

immer

Lees verder!

Dit is een nieuw fenomeen voor mij. Toen ik recentelijk mijn profiel invulde bij M4M, las ik bij het doorbladeren het begrip 'gecontroleerd lidmaatschap'. Je kunt je persoonlijke gegevens, zoals leeftijd, beroep, opleiding, woonomgeving naar Match4Me toesturen; voor controle op echtheid. Waarom is zoiets nodig?

Awel, ik denk dat ik het wel weet. Ten eerste natuurlijk om te onderscheiden van andere dating-sites; dit gegeven heeft een duidelijk toegevoegde waarde. Maar het zal ook nodig zijn. Ja, uit ervaring weet ik dat ongeacht welke dating-site dan ook, heel veel mannen (en ws ook vrouwen) jokken. Jokken over hun woonomgeving, leeftijd en beroep. Er zijn zoveel mensen die zich beter voor doen dan wie ze in het echt zijn. Die van een aanmelding bij een dating-site er een spelletje van maken.

Het is al zover, dat ik al bijna verwacht dat leeftijd in ieder geval niet klopt. Ook opleiding en beroep wordt vaak mooier voorgespiegeld dat de werkelijkheid wil. Zo kwam ik mannen tegen, waarvan ik dacht: ja, met hem zou ik weleens willen ontbijten. En dan was het zover en dan kwam de aap uit de mouw. Het bleek dat ze thuis nog een vrouw hadden; natuurlijk was de relatie allang niet meer dat wat het was. Of de vrouw was ernstig ziek en zou niet lang meer te leven hebben. Men ging alvast op zoek naar een nieuwe vrouw. En hij was niet de enige man.

Is dat het verschil: dat een man eerst op zoek gaat naar een nieuwe relatie vooraleer hij breekt met de huidige? Kan een man dan niet alleen wonen en zijn eigen woonst gezellig maken, voor zichzelf een thuis creëren? Moet er nou altijd gejokt worden?

Een andere keer kwam ik iemand tegen die zich voorstelde als professor in de mathematica én dichter. Dat kan natuurlijk heel goed samengaan. Het was echt geloofwaardig. Maar stilaan kwamen er kleine deukjes in het verhaal. Tot op een dag de man in kwestie vertelde dat hij een sudoka boekje had gekocht. Wat ik dacht? Een professor in de mathematica die een sudoca boekje voor in de trein nodig heeft? Het zesde zintuig zei me dat er iets niet klopte. Het heeft enige moeite gekost om de waarheid te achterhalen (iedere beroeps staat ergens wel geregistreerd) en het bleek om een ordinaire oplichter te gaan. Zo'n verhaal wat je op tv ziet en hoort; die je geld afhandig maken en nadien tranen met tuiten huilen en dat hij echt van je houdt, en wil je hem zijn dwaling vergeven.

Dan geraak je toch wel onthutst. Zeg nu zelf. Tot ik op zekere dag ergens reclame zag voor je second love. Gewoon er vrijelijk voor uit komen dat je in een relatie bent en graag een man of vrouw voor erbij wilt hebben. Ik was nog steeds nijdig; en besloot uit een soort van wraak mij bij deze site in te schrijven. Uiteraard met vermelding dat ik single ben. Mijn hemel, wat een reacties kreeg ik binnen. Ik raakte bijna de kluts kwijt. Single, aantrekkelijk en intelligent: wat wil een getrouwde man nog meer. Want wat gebeurde er: ik kwam profielen van mannen tegen die ik ook op andere sites was tegengekomen, maar dan was de man in kwestie vrijgezel. Eerlijk is eerlijk: leuk te lezen dat er zoveel belangstelling voor je is én het regende cadeaus. Vliegtickets naar NY, op reis naar Barcelona, dinners, lunches. Geen enkele man die bedacht dat je als vrouw deelt in de uitgaven. Wat dat betreft is het een ideaal concept voor wanneer je graag even in de watten gelegd wil worden.

Ik ben er uiteindelijk mee gestopt: voor de geestelijke hygiëne is het toch niet het ideale concept. De verleiding is super groot, maar het was een ontmoeting met mezelf. En dan beken ik toch dat ik graag een één op één relatie wil. Toch ben ik nog niet helemaal gerustgesteld; er zijn mannen die ondeugend blijven. Nog kom ik profielen tegen waarvan ik denk: jou ken ik, ik heb jouw profiel ook op die andere site gezien.

En dan, beste lezer, is het heel goed dat M4M iedereen in de gelegenheid stelt voor een gecontroleerd lidmaatschap te kiezen. Compliment voor M4M dat ze met fierheid en open vizier ons in de gelegenheid stellen te daten vanuit vertrouwen. Want dat is toch wat je op z'n minst nodig hebt in een nieuwe relatie

Lees verder!

Si belle en si single. Zo mooi zo blond en zo alleen. Een oud liedje maar nog zo actueel. Wat willen vrouwen van mannen? En waar dromen mannen van? O wee als het plaatje niet 100% of liefst meer klopt want voor minder gaat ons hart niet sneller kloppen…

Ik vind het alleszins spannend hier mijn gedachtegang de vrije loop te laten gaan. Veel liever dat dan me te begeven in de Jingle Bellstraat…

Tja, liefde, lust, gevoelens en wat het allemaal in beweging zet of nét niet. Het zit nogal gecompliceerd in elkaar blijkbaar. Terwijl het zo eenvoudig is. Lijkt me. Een mooie oefening hier om het op een rijtje op papier te zetten!

Zelf ben ik een zelfstandig type. Wil voor mezelf kunnen zorgen op financieel vlak, emotioneel, op eigen benen staan ... Liever geen lief dan eentje om niet alleen te willen zijn. Er staan altijd wel een aantal mannen klaar die me ‘willen binnendoen’ (sorry voor de gore uitdrukking tussendoor, als luisteraar van Stubru;))… Maar ik kan het niet (meer) over mijn hart krijgen. Niet voor hen en niet voor mij. In mijn korte staat van single - zijn is het ooit anders geweest. Eén kort jaar van geseksperimenteer sans rancunes is me voldoende. Een . hierachter. Ik weet ondertussen dat ik nog kan flirten en veroveren.

In een nieuwe relatie zoek ik niet naar de verschillen en niet naar de overeenkomsten. Die zijn overbrugbaar.

Een fait divers als tussendoortje: op een datingsite kwam ik op één maand tijd mijn drie beste vrienden in het echte leven tegen. Op papier past hun profiel perfect bij het mijne. Zoek ik het te ver dan? Zij missen ergens dat superkleine spannende hoekje wat me doet smelten.

Ik ben een passioneel type, weet dat de passie hoog kan en mag opborrelen. En zal ze koesteren als ze langskomt. Zoveel moois te geven en te krijgen. Mijn goede voornemen voor 2010: enkel diegene die het verdient, kan ze krijgen. Enkel in volkomen eerlijkheid en wederkerigheid en anders niet.

Het klinkt allemaal te ernstig… in het echte leven heb ik geen ochtendhumeur en ben ik eerder speels ;).

Lees verder!

Mijn nieuwste aanwinst haalde gisteren weer eens aan: “ik wil geen relatie”, net nadat hij had voorgesteld om lekker samen in bed te duiken, om erachteraan te gooien of ik wel besef dat ik gemiddeld maar 1 dag per week thuis slaap. Om dan nog eens te bevestigen dat hij me lief heeft en te zeggen dat hij echt wel verliefd is.

En dus bevind ik me voor de zoveelste keer in een chaotische wereld tussen dromen en realiteit. De twijfels en bedenkingen negeer ik en ik kijk naar de feiten en die spreken voor zich wat mij betreft.

Wel goed wetende dat het ooit gaat clashen: als ik ga winnen, moet hij buigen. Maar iets zegt me dat hij gaat winnen, zijn hoofd blijkt harder dan het mijne en de vergelijking met de kokosnoot is treffend.

De feiten zijn dat hij seks heeft en dus heeft hij wat hij wil en ik heb dus geen relatie. Dus voorlopig verlies ik, maar ik ben aan de andere kant ook helemaal niet zo hard uit op een relatie. Dat wil zeggen: ik ben erop uit zodat deze discussies en eeuwige overdenkingen zouden stoppen en we rustig ons ding kunnen doen omdat het kind eindelijk een naam heeft gekregen.

Nu is er geen definitie en dus blijft de onzekerheden: misschien zijn al zijn woorden maar gelul? Misschien ben ik een realist met haar hoofd in zijn dromenland? Hoe tegenstrijdig allemaal... Ik weet niet wie van ons twee gaat winnen... maar ik heb wel schrik om te verliezen, hem te verliezen.

Ik weet alleen dat er een constant duivels liedje in mijn oor speelt: "je kan hem toch niet krijgen". Waarop mijn beschermengel antwoord: tjah en iemand anders ook niet dus who cares anyway?

Misschien kan ik dus gewoon maar beter aanmodderen en zien waar dat me brengt? Hij is leuk tijdverdrijf, erg leuk en ik geef oprecht om hem maar... Zoveel issues, zoveel dingen die anders en beter kunnen, allemaal zaken waardoor ik op de rem ga staan.

Ik moet dus beslissen, jippie, daar zijn we zo goed in als het over zaken van het hart gaat... Het is duidelijk dat hij niet weet wat hij wilt. Dat zou kunnen in mijn voordeel zijn in de zin dat ik hem zou kunnen sturen. Maar de waarheid is dat ik een zuiver hart heb en hem vooral gelukkig wil zien, omdat ik van hem hou.

Pretty lame huh? Ondertussen zingt Luc De Vos zijn mooi liedje ‘Mia’, de weemoed slaat weer toe...

Lees verder!

..... wie is het volledigst van het land?....

Goeie vraag niet?...de laatste tijd vraag ik me regelmatig af hoe op een datingsite – deze of een andere – de organisatoren, of misschien beter gezegd , de computer... – tot een matching percentage kunnen komen met de sporadisch ingevulde profielen die je dan ziet.

Ik ben iemand die een zo volledig mogelijk profiel heeft ingevuld in de –misschien erg naïeve – veronderstelling dat dit zal helpen om een geschikte partner te vinden. En dan sta ik versteld bij het grote aantal profielen dat je krijgt toegezonden waar buiten de ouderdom, lengte kleur van haar & ogen...niet veel meer opstaat. Met een beetje geluk schrijven ze dat ze welke krant ze graag lezen of dat ze graag iets met computers doen...en that’s it!! Hoe verlangen die mensen nu een leuke ontmoeting te doen als ze zich zelfs de moeite niet getroosten om even tijd te nemen en enkele gegevens over zichzelf vrij te geven...

Persoonlijk interesseert het me echt niet om met iemand contact op te nemen die aanduidt dat hij in België woont en 57 is en dagelijks een krant leest...En dan liegen de meesten nog over hun ouderdom ook...denken die nu echt dat een foto van 10 jaar geleden niet gaat opvallen als je ooit de mensen in levende lijve ontmoet?..Hoe gaan ze dat dan uitleggen?...

Ik dacht – weer naïef zeker – dat als je kiest om op een datingsite te staan , je toch de bedoeling hebt om contact te maken. Maar door de profielen weinig of niet in te vullen geef je jezelf toch echt geen kans, of zie ik dat verkeerd?...Het systeem heeft een aantal algemene vragen opgesteld en het eenvoudige is die kort en bondig te beantwoorden. Zeker als het over jezelf gaat. ZO van die zinnen à la “ Is aan jou om uit te vissen” of “ Dat zie je wel als je me ontmoet” doen mij al meteen het ergste denken. Waarom je achter zulke –domme- zinnen verstoppen als je echt op zoek bent naar een relatie?..

Zeker op Match4me , waar iedereen hoger opgeleid zou moeten zijn, had ik echt beter verwacht...wat mij betreft zijn dat regelrechte afknappers hoor, lieve mannen!

Ik weet dat velen onder u geen gedreven schrijvers zijn maar een tip is om even die vragen af te drukken en er eens rustig over na te denken en in korte zinnen de essentie weer te geven. Uit ervaring weet ik dat het vaak die kleine details zijn die iemand doen opvallen in de lange rij van profiels die je krijgt doorgestuurd en dat geldt natuurlijk voor zowel mannen als vrouwen...

Bij deze dus een oproep om volledige profiels te posten, een foto op te laden en een beetje originele gegevens te schrijven, kwestie van de mensen een beter inzicht op je persoon te geven!

Happy Holidays iedereen!

Lees verder!

Er staan weer harde dagen voor de deur voor alle singles. Al die familiefeesten, waar er een permanente dreiging in de lucht hangt van botte opmerkingen, gemaakt door harde tantes, lompe nonkels en pas aangetrouwde neven die zich al meteen veel te veel

permitteren. Ze kunnen op elk moment komen, de lastige vragen. Het is best dat je vooraf een beetje een aanvalsplan klaarhebt. Ik heb de voorbije jaren de tactiek van het zwijgen gebruikt. Ik ben daar niet miscontent van. Dan ontvouwt er zich meestal vanzelf een gesprek rond het onderwerp. Bijvoorbeeld:

<em>Tante 1</em>: En wanneer ga jij nu eindelijk eens met een lief afkomen?
Ik: (stilte)
<em>Nonkel 2</em>: Hij is nog de slimste van ons allemaal, hij heeft tenminste geen gezaag aan zijn oren.
(subtekst: single zijn is een keuze, en ook: tante 1 = zaag)
<em>Nonkel 1</em>: Ja maar ja, wie weet wat hij allemaal uitsteekt in Gent, aan onze neus zal hij het niet hangen.
(subtekst: klinkt op het eerste gezicht als een compliment, maar als het niet zo is dan steekt het dubbel, natuurlijk)
<em>Aangetrouwde Neef 1</em>: Ik peis dat hij gewoon te kieskeurig is, den dienen.
(subtekst: eigenlijk een enorme belediging voor mijn nicht, als je dr efkes over nadenkt)
<em>Neef 2</em>: Een collega van opt werk is weer single, zal ik eens een goed woordje doen? (the horror, the horror!)
<em>Moeder</em>: Kom kom, laat hem gerust, hij neemt gewoon zijn tijd.
(subtekst: typische moederopmerking, proberen te helpen maar het alleen maar erger maken)
<em>Tante 1</em>: En kook jij zelf een beetje bij jou thuis?
(subtekst: Tante 1 wil over naar haar volgende favoriete lastige onderwerp)
Een andere tactiek is het afleidingsmaneuvre. Ik heb eens geprobeerd op De Vraag te antwoorden met: "Goh, Club Brugge speelt toch wel weer slecht he." Dan beseffen ze ergens wel dat ze zouden moeten weerstaan aan die nijpende drang die ze voelen, en verdergaan met de interrogatie, maar het is sterker dan zichzelf, vanals "the magic words" zijn gevallen, kunnen ze niet anders dan een half uur lang doordrammen over voetbal.

Andere tactieken, die mij minder liggen, maar waar vrienden van mij goede ervaringen mee hebben gehad, zijn: mysterieus doen (insinueren dat je een lief hebt), doen alsof je heel content bent dat je single bent, afsnauwen, of zielig doen (die laatste twee zijn zeer bevorderlijk voor de sfeer). Het strafste wat ik al gehoord heb wat dat betreft, is een maat van mij die zei: jaja ik heb een lief. En waarom breng je ze dan niet eens mee? Och ja, da's echt wel moeilijk met die rolstoel en zo...

Op nieuwjaar neemt het onaangename dan meestal een iets andere vorm aan, dan moet je incasseren dat iedereen je "een goed lief" toewenst voor het volgende jaar. En ze kijken er dan altijd zo gemeend bij. Duwen extra hard bij de handdruk. Courage he ventje. Laat je niet kisten!

Goeie raad, zou ik zeggen. Aan iedereen hier op Match 4 Me: een goed lief toegewenst voor 2010!

Lees verder!

Hallo, iedereen! Hoe was de kerst tot nu? Even voorstellen. Ik ben een 28-jarige mannelijke single en vanaf nu ga ik jullie zo nu en dan verblijden met een stukje over mijn bijzonder drukke en interessante leventje! Normaal gezien zal je iedere week wel van me horen.

Ik heb al een tijdje een profiel op deze webstek en zal af en toe eens een hint geven waar je meer kan lezen over mij, maar je zal hier ook al wel wat te weten komen over wie ik ben.

Match4me vroeg me af en toe enkele regeltjes te schrijven. Het leek me wel tof en eigenlijk ook een beetje een uitdaging. Ik heb nooit eerder een dagboek bijgehouden. Maar ik weet wel dat ik vlot met de pen om kan, dus waarom niet eens geprobeerd dacht ik...

Waarschijnlijk hebben ze me gevraagd omdat ze te weten zijn gekomen dat ik hier de dates aan elkaar rijg... Of zou het toch zijn om te tonen dat een langdurig single bestaan ernstige gevolgen kan hebben om zo mensen aan te manen meteen een profiel aan te maken?

Even ernstig nu. Mijn kop staat hier al even te bewonderen, maar ben tot nu niet lang volledig lid geweest. Heb er wel al een chatrelatie aan overgehouden en die houdt nu al een half jaar stand. Om een duistere reden hebben we nog niet afgesproken. Beter gezegd, heb wel een vermoeden waarom, maar ga er hier niet verder op ingaan. In een van de volgende stukjes zal ik er wel meer over vertellen. Maar wil wel eerst de wet op de privacy doornemen voor ik er te veel over onthul.

Terwijl ik dit schrijf is het kerstdag. De koffers zijn net gepakt voor de skireis en we maken ons klaar om met de familie op restaurant te gaan. Vanavond om acht uur vertrekken we. Ik kijk er enorm naar uit! We huren met tien een chalet in Val Thorens gedurende acht dagen. Ik heb al zestien jaar niet meer op de latten gestaan, maar maak me daar niet al te druk om. Er zijn er nog die de eerste keer gaan. Bovendien ben ik een doorbijter!

En tja, het leven is nu eenmaal vallen en opstaan. Daar kan ik zeker over meepraten.

Ik houd jullie alvast op de hoogte!

Nog een prettig eindejaar gewenst en tot binnenkort.

Lees verder!

Dit jaar heb ik er voor het eerst van mijn leven ervoor gekozen Kerst en Oud- en Nieuwjaar alleen door te brengen. Dat doe ik weliswaar op bekend terrein, namelijk in mijn eigen franse huisje, maar toch. Het zal me benieuwen hoe het me bevalt: word ik overmand door sentimenten die appelleren aan een gevoel van eenzaamheid of geniet ik van het feit dat ik alleen ben en alles wat met het afgelopen jaar te maken heeft (en/of met nog meer jaren ervoor) heel bewust tot me door kan en wil laten dringen.

Ik denk dat ik het antwoord wel weet: het laatste. Daarin zit natuurlijk ook een mogelijk dilemma. Gebruik ik het moment om er energie voor de toekomst uit te halen, of verlang ik terug naar hoe het was. Ik wil me laten inspireren door de woorden.

Laat mij maar alleen, ook al valt het soms niet mee

De eenzaamheid.

Is soms erger met zijn twee.

Lees verder!

Schrijven over mijn leven als single, over de leuke, grappige en spannende dingen die ik meemaak... dat lijkt me wel wat! Ik praat namelijk makkelijk over eender wat, geen remmingen, geen beperkingen. Ik sta positief in het leven en wil die ervaring graag delen met 'lotgenoten'.

Het worden geen ellenlange teksten maar korte stukjes die maar al te graag vlot lezen, telkens prikkelend naar meer ;-) Voor wie het nog niet heeft gelezen, ja, ben een zotte alleenstaande mama van zoon van bijna 18 nu, 42j en jong van geest in een welliswaar ouder wordend lichaam. Dat is nu iets wat je niet in de hand hebt, voor de rest zowat alles!

Ondertussen al 12j gescheiden en de weg sindsdien is niet over rozen gegaan. Achteraf bekeken besef je dat het een noodzaak is de verschillende fases te doorlopen om uiteindelijk tot volledige zelfontplooiing te komen en de fase te bereiken waar menigéén onder ons nooit geraken: happy single!

Ik hoor jullie al denken: als je zo happy bent, wa doe je hier dan? Een eerlijk antwoord?

Ben pas sinds kort 'lid' bij Match4Me. Ben zelfs het type dat bijna niet traceerbaar is via internet, op Netlog en Facebook zal je mij niet vinden. Heb wel eerder sites zoals Rendez-vous 'geprobeerd' maar daarover wens ik op dit moment niet in détail te treden.

Het gegeven 'Dating voor hoger opgeleide singles' maakte me nieuwsgierig... Zou dat enig verschil maken, denk ik bevooroordeeld? In ieder geval, daar vertel ik later meer over.

Het verband dus tussen happy en single? Heb je even? ;-)

Vooraleer ik ergernis ga wekken, laat ik het even anders stellen: 'Een partner is voor mij geen noodzaak (meer) wat niet wil zeggen dat het geen meerwaarde meer zou kunnen betekenen!'

Met deze stelling ga ik er voor mijn allereerste bijdrage tussenuit, alvast eentje om over na te denken...

Wordt vervolgd!

Stuur jullie al mijn warmte voor het doorkomen van deze koude nacht!

Lees verder!

Na onze derde-keer-goei-keer in de rechtbank dronken we nog een aperitiefje op de goeie afloop. Proost! Ach, scheiden rijmt n i e t op lijden. Er kon dus een middaglunch vanaf en op zo’n heuglijke namiddag werken: not done. Dus…wat vreten twee mensen die elkaar door en door kennen, lief en leed met elkaar deelden daarna uit? Juist… koffie slurpen, toetje nuttigen. Of had je nu écht gedacht dat we op V-day ook nog ‘s samen de koffer zijn in gedoken?

Nee, er is andere plausibele reden voor deze kop: uitvinken of het klopt, dat seks verkoopt. Het feit dat je dit leest, bevestigt alvast alle resultaten van alle dure en volstrekt overbodige marketingstudies voor alle glossy magazines: seks als unique selling proposition.

Hang in de supermarkt eens wat langer bij de tijdschriften. Op de cover van elk boekske dat zichzelf wél en de lezer niet respecteert, blinken drie wonderwoorden: Nieuw! Gratis! Win! En zeker iets met seks of bij uitbreiding erotiek. De dag dat ik achter dat boerenbedrog kwam, werd ik allergisch aan de Sanomatelgen.

Sedertdien spendeer ik mijn tijd en mijn geld aan de chocoladerekken. Dat blijkt een lucratief alternatief. Cacao bevat fenylethylamine, een springstof met die leuke eigenschap dat je charmegehalte én je graad van opwinding ervan pieken. PEA noemen de Engelsen het. Het bekt alvast beter. Verliefde lieden barsten spontaan van de fenylethylamine. Blauwgroene algen bevatten ook PEA en dan houdt het in de natuur op. Mijn Delhaize biedt de liefdesalgen niet aan en dat vergemakkelijkt de dingen.

Belgen consumeren jaarlijks net geen 10 kg chocolade. Dat quotum haal ik dezer dagen moeiteloos. Fenylethylamine bezorgde me zo een zàlige kerst! Op naar oudejaar en valentijn!

Lees verder!

Ik was bezig aan een post en las ondertussen de blog van <a href="http://www.match4me.be/blog/2009/12/ik-heb-je-lief.php">Catwoman</a>. Daarin stond net waar ik over bezig was! De situatie is dat zij tijd doorbrengt met iemand die ‘geen relatie wil’. Eigenlijk wil ze dat ook niet helemaal en toch voelt ze zich verplicht om dat te verwachten. Het gevolg is dat ze twijfelt, dat ze de slechte kanten van haar mannelijke partner als argument begint te gebruiken en dat ze niet goed weet wat ze met de hele situatie aan moet.

Ik vind dit symptomatisch voor de meeste relaties. Mensen praten zichzelf aan dat ze iets willen dat ze eigenlijk niet willen. Ik denk dat Catwoman eigenlijk geen relatie wil en dat net het feit dat ze zich verplicht voelt dat wel te willen, haar ongelukkig maakt. Het is een typisch fenomeen dat er geen ruimte is tussen platonische liefde en een volledige relatie. In de Verenigde Staten en zelfs in Japan is er zoiets als ‘daten’, waar twee mensen wel met elkaar slapen terwijl ze uitmaken of ze samen verdergaan of niet.

Het is dus een cultureel patroon dat we niet kunnen en willen opereren in de grijze zone die ligt tussen vriendschap en een toegewijde relatie. Terwijl bijna alle relaties gevoelsmatig eigenlijk in die zone liggen! Denk even terug naar je verleden: hoe vaak ben je al in een relatie gestapt waarvan je eigenlijk al van in het begin wist dat ze zou eindigen? Of omgekeerd, hoe vaak heb je een mooie kennismaking stopgezet omdat je dacht dat er toch geen relatie van zou komen? En waarom... Het is net in die vrije grijze zone dat ontluikende gevoelens tot bloei kunnen komen.

Volgens mij ligt er veel potentieel in het kunnen loslaten van verwachtingen. Het willen van een relatie is legt een gigantische druk op ons. Ofwel hebben we er geen en voelen we ons zielig en de schaamte van de familie op het kerstfeest waar iedereen wel een relatie heeft. Ofwel hebben we er wel een en is het een keurslijf vol spanning en miscommunicatie waar we uren over zitten klagen. Hoe het ook zij, er is altijd iets. En het komt allemaal voort uit diezelfde verwachting: een relatie willen, een relatie moéten. En dan nog liefst volledig zoals wij ze voor ogen hadden!

Denk eens bij jezelf: wat verwacht jij van een relatie? In hoeverre zal het je redden van je eenzaamheid? En in hoeverre heeft enige relatie dat ooit echt gedaan? Ik vind dat het streven naar een relatie vaak een afleiding is van het opnemen van onze verantwoordelijkheid voor ons eigen geluk. De gelukkigste mensen die ik ken zijn dat of ze nu samen zijn met iemand, of niet. En net omdat ze zichzelf gelukkig kunnen maken drijven ze moeiteloos in en uit relaties. Dat wil niet zeggen dat ze nooit verdriet hebben – ze maken vooral geen slachtoffer van zichzelf en aanvaarden verdriet, eenzaamheid, en ook conflict in relaties als deel van het leven.

Zolang je wacht op een relatie om je iets te geven dat je nog niet hebt, zit je volgens mij fout en zal je eindeloos pijn lijden en twijfelen. Ik weet het want ik ben de eerste om het zelf te doen. Door het herkennen van mijn patronen ben ik hier achter gekomen en nu streef ik er dagelijks naar mijn verwachtingen op te geven en te genieten van wat er is. Je hebt al alles!

Het beste dat je kan doen voor jezelf is de weerstand laten vallen die je doet twijfelen over je huidige situatie. Heb je geen partner? Dat heeft zijn voordelen, en ik garandeer je dat je er ook een goede reden voor hebt. Er scheelt helemaal niks aan jou, integendeel. Een deel van jou wil liever geen relatie en dat deel krijgt zijn of haar zin.

Heb je wel een partner maar ben je niet helemaal gelukkig? Dan heb je ofwel een compromis gesloten om niet alleen te moeten zijn en wordt het tijd om de verantwoordelijkheid voor je geluk met die persoon, met iemand anders of alleen op te nemen –stop met klagen en aanvaard dat niemand behalve jijzelf je ooit helemaal zal begrijpen en in je behoeften zal voorzien. En weet dat als je van iemand weggaat waar eigenlijk niks fout mee is, hetzelfde volgende keer zal gebeuren als jij ondertussen niet veranderd bent.

Je verantwoordelijkheid opnemen is beangstigend. Het is heel eenvoudig; vaak weet je heel goed wat het beste voor je is maar durf je het niet aan. Het is eenvoudig, maar niet gemakkelijk – het vergt moed! Voel je je afgegleden van jezelf en weet je het allemaal niet meer? Veel kans dat er een beslissing is waarvan je weet dat je ze moet nemen maar die je niet aandurft. Geen compromis, gesprek of bemoediging dan het verzamelen van je moed zal je werkelijk helpen. Wil je het gevoel hebben dat je lééft? Confronteer je angsten en laat je verwachtingen op redding van buitenaf los, en het is mijn overtuiging dat je alles zal krijgen wat je wil.

Lees verder!

Tijd voor iets vrolijks! Zoiets als een blogje schrijven bijvoorbeeld. Dat doet me denken aan de zomer en aan frisse kleertjes en kleurtjes. Dat geeft me nog eens een warm gevoel ☺

Terwijl ik dit schrijf vallen de eerste sneeuwvlokken. En is het buiten berenkoud. En staat de Kerstman voor de deur, How-How-How! Een zee van tijd, voor heel even. Enkel morgen nog een dagje werken en dan 2 weken thuis. Super!

Even mezelf voorstellen: sinds vorig jaar verhuisd van een dorp naar een stad. Een bewuste en doordachte keuze. Zo woon ik nu vlak bij mijn werk en kon de wagen definitief vervangen worden door de trein en een plooifiets. Geeft me de ruimte en de tijd om de andere leuke dingen van het leven te ontdekken. Een pak geld uitgespaard en tegelijk keuze te over aan culturele activiteiten in my back yard. Verhuisd ook van een heel groot huis naar een piepklein energiezuinig en gezellig stulpje. Hierbij dezelfde filosofie gevolgd.

Dit is een huis en een stad die op dit moment van mijn leven bij mij passen. Wat er nog komt, ligt open. Ik wil me op niks vastpinnen. Misschien volg ik ooit wel mijn grote liefde naar Antwerpen? Of koop er een chaletje bij ergens op het platteland? Of plant ergens een woonboot op één of ander kanaal? Enkele maanden een wereldreis maken met de fiets zegt me ook wat…

Terwijl het buiten verder vriest, duik ik straks in de eenzaamheid van de priemgetallen. De film ‘Fishtank’ werd voor een dag (?) uitgesteld wegens slipgevaar.

Deze kerstvakantie herschilder ik mijn muren in andere heldere tinten. Het sneeuwballeneffect? Elk jaar een fris kleurtje lijkt me geen overbodige luxe. De zomerkiekjes 2009 inlijsten en eindelijk ophangen. Het zomergevoel terug in huis halen. Vanaf januari is het uitkijken naar de lente! Op een muur in een hoek schrijf ik met bic ‘het geluk zit in een klein hoekje’ ;)

Lees verder!

Na in lange periode met mijn eigen vast te hebben gezeten, ben ik eindelijk wie ik moet zijn. Ik leef, en laat leven, maar ik leef vooral omdat het leven zo kort is. Deze week is dit nog maar eens bewezen.

Toen ik donderdag morgen wakker werd en de krant wou lezen zag ik staan, eerste slachtoffer door winterprik. Even gelezen was dit ook nog een vrouw die 8-9 jaar lang op ons heeft gepast als kinderoppas. Dit kwam even als in harde schok aan. En ben dan ook drek even weg gaan voor het te laten bezinken. Maar hoe hard zo dingen nu ook zijn, zo is het leven, want daar heb je geen controle op wat er gebeurd of niet.

Eens temeer maakt dit voor mij duidelijk hoe kostbaar het leven is en hoe kort het wel is. Voor mij moest dit een zalige week worden want ik zit nu in mijn 3 weken verlof.

Nu als single zijnde zijn dit voor mij wel moeilijke momenten, omdat ik diep van binnen een heel gevoelige jongen ben, maar ik laat dat niet zien aan de buitenkant. Ik heb mensen die mij steunen en waar ik altijd op kan rekenen. Want ik zeg soms wel dat ik dat niet nodig heb, dat is juist wat ik wel nodig heb.

Ik mis die genegenheid, iemand die er voor mij staat in moeilijke dagen of momenten dat ik het nodig heb.

Lees verder!

Nieuwjaarstijd, familietijd. Veel kussen van nonkels en tantes dus (ik heb een grote familie). “En wat mogen we je wensen in het nieuwe jaar?” is de frase die sinds enkele jaren de drie nieuwjaarskussen vergezelt en de plaats heeft ingenomen van de uitroep “En een lief, hé dit jaar!”. Die oorspronkelijke versie werd meestal gevolgd door een vette knipoog (van de nonkels).

Toen vond ik dat gênant. Ik zag zo rood als een overrijpe tomaat en wist niet waar kijken. Raar maar waar, de nieuwe versie heeft min of meer dezelfde uitwerking. Bovendien wordt de nieuwe vraag eerder gefluisterd en is de vette knipoog vervangen door een vriendelijk schouderklopje of zelfs een zorgende knuffel (van de tantes).

Ik dacht eerst dat het iets met hun leeftijd te maken had. Misschien willen ze geen kostbare wensen meer verspillen en delen ze nu enkel nog gerichte uit. Ze willen enkel nog nieuwjaarswensen uitspreken die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook uit zullen komen. Of ze zijn tot de conclusie gekomen dat er een vloek op hun oorspronkelijke nieuwjaarswens rust. Tja.

De gêne moet stoppen. In 2010 pak ik het heft in eigen handen. Van zodra ik oudjaar heb overleefd –je weet wel: iedereen heeft op het gevreesde moment van aftellen zijn of haar allerliefste naast zich staan, klaar om te kussen, terwijl ik met arendsoog de dansvloer afspied op zoek naar die ene andere partnerloze, schietgebedjes prevelend dat het een man zal zijn- hark ik mijn overgebleven moed bijeen: klaar voor de familie-nieuwjaarsfeestjes!

De eerste tante of nonkel die me in 2010 naar mijn wensen voor het spiksplinternieuwe jaar vraagt, geef ik zonder blikken of blozen drie hartelijke kussen en ik antwoord met mijn meest zelfzekere glimlach: “Ah! Een lief natuurlijk!”. Misschien voeg ik er zelfs een vette knipoog aan toe.

Lees verder!

Het was me niet helemaal duidelijk: de nieuwe blogspace van M4me... Hoort die te gaan over mijn verleden, over wat ik hic et nunc ervaar of wat ik mezelf als een soort toekomst wens? Terwijl ik daarover bij mezelf nog te rade ga, is de toon al gezet door de vrouwelijke blogs die ik heb gelezen. Mannen versus vrouwen. Wij en jullie. Voor één keer dan maar, want ik vind jullie (...) allemaal bij voorbaat aardig...

Dat mannen onder meer geen commmunicatie-vaardigheden hebben meegekregen, en vanwege die genetische afwijking al meteen gekapitteld worden in een titel – het schrééuwt om een antwoord. Ik maak me niet druk over het met een smiley verborgen verwijt dat wij (wij mànnen dus) niet eens de elementaire beleefdheid zouden kunnen opbrengen om op de knop “geen interesse” te klikken. Match4me herformuleert "geen interesse" namens de niet geïnteresseerde behoorlijk netjes, en op knopjes drukken is nu toevallig een heel mannelijke daad. Tot er enige statistische relevantie wordt aangetoond blijf ik geloven dat het een niet geslachtsgebonden fenomeen is – mijn mailbox bereikt stilaan een verontrustend quotum van onbeantwoorde berichten.

Ik zoek niet binnen het heren-aanbod, ook niet om deze blog te staven, maar wat jullie betreft: ik lees profielen van overigens zeer leuke vrouwen die een winterlief zoeken (moeten wij telkens op zomerreces?), van ongetwijfeld heel pittige dames die "perfect gelukkig zijn maar toch dat éne extraatje missen" (in de hoop dat dat extraatje hun perfecte geluk niet zal schaden), van gegarandeerd mondige meiden die een compleet "niet ingevuld"- of "vertel ik je later"-profiel afronden met "laat snel iets weten", en één iemand, met 2 kinderen, zonder beroep (tenzij ze me dat later zou verteld hebben...) die een rijke, knappe man zoekt, zonder kinderen nota bene, een man die houdt van verre reizen, van luxe en die haar wil geven wat ze verdient. De rest is voor de kinderen, neem ik aan.

Kortom, laten wij met jullie iets afspreken: hoe wij onszelf voorstellen en hoe we met reacties omgaan, is vanzelfsprekend een onderdeel van wie wij zijn. Als we daar als individu niet sterk in zijn, dan is dat voor sommigen een zwakte – so what? Wie niet assertief is, heeft misschien andere kwaliteiten – aan jullie om die desgewenst te ontdekken. Als daarvoor "geen interesse" is, is er geen, euh, klik...

Ik hou van U!

Lees verder!

Internet en de alle nieuwste technologische snufjes: ik juich het toe! Het is maar hoe je het gebruikt…

Wie ’s avonds thuis komt kan, indien gewenst, nog een ganse avond online opvullen. Nooit meer alleen… Msn, Facebook, Netlog, Skype, … noem maar op. Ze bezorgen je een spannende en afwisselende avond met je virtuele vrienden. Er durven al wel eens dingen binnensijpelen waar je niet om gevraagd hebt. Het is maar wat je zoekt en hoe je het ziet…fullpost#
Een dik jaar geleden maakt mijn jongste dochter me zo’n Netlog profieltje aan. Ik doe daar actief gezien niks mee. Enkel haar klasgenootjes en haar echte vriendinnetjes accepteer ik als mijn ‘vrienden’. Ik kreeg vorige week het onverwachte bezoekje van een man die me vroeg zijn ‘amazone’ te zijn. Hij is niet eens mijn ‘netlogvriend’. Spelletjes met touwtjes, lintjes, blinddoekje en zweepje, stelde hij voor. Ik doorzocht zijn stekje maar kon er geen touw aan vastknopen. Die man schoot zijn vraag virtueel rond. Met wisselend succes. Enkele dames formuleerden een beleefd antwoord. De dames die niet zo netjes antwoorden, kregen een scheldreply terug.

Neem nu de nickname ‘Poezewoefke’… Ik kan verkeerd zijn en met alle respect maar ik stel me daar toch wat bij voor. .. Of ‘De Eenzame’. Klinkt zo vréééselijk onsexy, toch? Perceptie, beeldvorming… nog eens, ik kan verkeerd zijn… Bij wijze van testcase maakte een vriendin van me een denkbeeldig profiel aan bij een laagdrempelige datingsite. Als nickname koos ze ‘Makeawish’. Favoriete literatuur: het boek ‘Vochtige streken’. Wat ze haatte: SOA… In de open ruimte typte ze: bloemetje zoekt bijtje om te stoeien in de wei. Wegens ‘overdonderend succes’ heeft ze het profiel na enkele uren (eerlijk) opgedoekt…

Schrijnender vind ik het verhaal van een vriendinnetje van mijn 13 jarige dochter. Haar ouders zijn enkele jaren gescheiden. Haar papa zoekt sinds kort een nieuwe relatie via datingsites met Filippijnse vrouwen. Daar heeft hij een tweetal maanden geleden de vrouw van zijn dromen gevonden. Sindsdien is die Filippijnse alom vertegenwoordigd in het huis. De man sleept bij alles wat hij doet en overal zijn laptop met webcammetje mee. Zelfs als ze aan het eten zijn, staat de laptop ON op tafel. Het meisje zegt dat haar papa niet meer met haar praat. Hij heeft de vrouw nog nooit irl ontmoet. Binnenkort komt ze met haar 2 kids naar België. Hoe zal dat aflopen?

Lees verder!

Iedere dating-site geeft de mogelijkheid voor een gratis lidmaatschap. Heel aantrekkelijk als entree, heel toegankelijk, het heeft een lage drempel én vooral niet in de laatste plaats: om je te oriënteren. Maar: hoeveel tijd heeft de moderne mens op een dating-site nodig die mag gelden als oriëntatie?

Vanaf ongeveer 2000 zijn er dating-sites op het internet. Daarvoor moest je het doen met een contact-advertentie in een krant: je stelde een aantrekkelijke tekst op, stuurde deze naar de redactie, je kreeg een rekening die je keurig betaalde en in de eerstvolgende zaterdag stond jouw tekst dan onder de betreffende rubriek Kennismaking.

Klopte de tekst? En vooral: had je het gevoel ja, deze tekst is goed. De week/weken daarna werd het spannend; want de redactie van de krant stuurde alle binnengekomen brieven in een grote envelop naar je huisadres. Heel spannend: hoeveel brieven kwamen er binnen; aan de keukentafel, aan je bureau, ontspannen in de zetel ging je alle brieven lezen, foto's bekijken en een selectie maken. En dan: een brief schrijven of telefoneren; een teken van leven, tone and voice, een eerste afspraak maken. Soms hing je de eerste keer uren aan de telefoon.

God, van die eerste ontmoetingen vergeet ik enkele niet meer. Een man: zeer communicatief ingesteld, radio programmamaker in Londen wachtte mij op. Hij zat nota bene vlak achter de inkom in het afgesproken restaurant. Nou ja, dan val je niet op. Hij had een cadeautje voor mij bij zich: een boekje uit zijn jeugdjaren van Ot en Sien.Dat is toch een giller en hij bleef alleen maar praten over zijn successen uit het verleden. Maar ik bleef heel netjes en beleefd, en liet niet merken dat hij eigenlijk al op de never-come-back-line stond. Halverwege het diner heb ik hem eerlijk gezegd dat ik geen 'klick' voelde, dat er te weinig gemeenschappelijke interesses waren en van een voortzetting geen sprake zou zijn. De man stamelde dat hij zich realiseerde erg in het verleden te leven omdat zijn heden weinig inspirerend was en hij geen toekomstplannen had. Ik ben zo beleefd geweest het diner volledig voor eigen rekening te nemen en ben toen vertrokken.

Een andere keer werd ik na afloop van het diner geconfronteerd met het tegenovergestelde: dat ik niet was zoals hij dacht dat ik zou zijn; voor hem een te moderne vrouw.

En zo zwoegde ik me door de brieven heen, soms leuke ontmoetingen, soms ook helemaal niets. Totdat ik dacht nu is het welletjes; dit kost me veel te veel tijd en inspanning. Bovendien had ik totaal geen zin meer in diners. Dan maar even geen nieuwe liefde. Een aperatief als eerste keer is ook voldoende en zou het leuk en leuker worden, dan konden we altijd nog dineren.

Die contactadvertenties hadden ook hun charme, hun humor en ernst, je geduld werd soms op de proef gesteld, maar het raakte steeds meer naar de achtergrond en daten via internet werd hot. Daten via je computer, je hoeft er niet de deur voor uit, je hebt je favoriete drankje vlakbij en op ieder uur van de dag kun je naar hartenlust zoeken.Dat werd/is een stuk gemakkelijker, zo vanuit de luie stoel de liefde regelen en het gemak dient de mens, toch?

Een gratis lidmaatschap mag je schetsen als een oriëntatie. Net zoals je op café bent en om je heen kijkt: stel je voor dat er iemand is waarvan je denkt: wow zeg, die zou ik graag beter willen leren kennen. Of je bent ergens in een boekhandel en je ziet iemand die jou afleidt van interesse in de boeken. Het zijn momenten waarbij het toeval een grote rol speelt; geheel onverwacht kun je een heel aangename ontmoeting hebben. Maar dan, dan wil je die persoon beter leren kennen. En iedereen doet dat op haar/zijn eigen manier. Raar maar waar, ik denk dat het merendeel van de vrouwen niet zomaar op een man afstapt en hem een drankje aanbiedt. Wellicht hebben we daar andere strategieën voor, dat kan natuurlijk. Aan de andere kant: het merendeel van de mannen zal op café, wanneer hij onder de indruk is van een vrouw, haar wel een drankje aanbieden en/of haar aanspreken. Hoe modern we ook zijn, de man blijft de jager en de vrouw laat zich veroveren. Dit hoort bij de rituele dans van de verleiding en gelukkig maar.

Daarom, wanneer je als gratis lid bent geregistreerd, is de oriëntatie fase ook echt een oriëntatie (=korte) fase, omdat je wilt zien of de profielen de moeite waard zijn. En wil je dan toch een mogelijke nieuwe liefde ontmoeten? Awel, dan moet je aan het werk, dus lid worden. Je inspannen om de ander te bereiken, om de ander te laten zien dat jij, dat jouw profiel de moeite waard is. Dit geldt voor zowel mannen als vrouwen!

Stel je eens voor: man en vrouw zien elkaars profiel en willen meer. Ben je gratis lid dan kun je slechts over en weer een interesse bericht sturen. En verder kom je niet. Maar allez, zo kom je er dus niet, zo kom je er nooit. Is het dan wel serieus gemeend of blijven mannen en vrouwen om elkaar heen draaien?

Wees eerlijk en zeg nu eens zelf?

Een betaald lidmaatschap is als het drankje op café, het toevallig ontmoeten, het tonen van belangstelling en gemeende interesse, het uitnodigen voor elkaar beter te leren kennen. En wie heeft daar nu niets voor over?

Lees verder!

Blogs zijn soms leuke literatuur, al was het om vast te stellen dat ik me hoegenaamd niet kan vinden in andermans mening. Om diezelfde reden is schrijven voor mij óók bijzonder interessant: ik heb daardoor een hoop reacties gecollectioneerd waarmee ik het opnieuw grondig oneens kan zijn. Een vorm van brain training waarvoor ik het gelijknamige spel van Dr. Kawashima en dus ook de Nintendo DS van mijn zoontjes niet nodig heb. Vader houdt zijn hersenen ook zonder spelconsole aan de gang.

Woord en wederwoord, en dat van elkaar accepteren. Het is het fundament van élke relatie, onder welke vorm dan ook. Zelfs een verhouding die alleen maar bestaat uit een consensus, kan niet zonder. Zonder woorden geen consensus, en dus geen relatie. Niet eens een problematische, helaas...

Voor dat wederwoord is een vorm van assertiviteit nodig, en het maatschappelijke tekort eraan heeft de meer mondige mens al geruime tijd geleden doen besluiten dat er een nieuwe behoefte was. Gelukkig zat in zijn conclusie ook de oplossing: de assertiviteitscursus. Meestal een tweedaagse mét een halve dag follow up, want je kan het nooit van de eerste keer. Je houdt er op z'n minst een ringmap aan over én een pen, maar degenen die écht opletten zijn gezegend: iedereen dùrft, na afloop!

Ik heb er ooit één meegemaakt, omdat een voorbeeldfunctie binnen ons bedrijf volgens de docerende consultant niet genoeg kon onderstreept worden. Ik mag bij zulke gelegenheden erg graag observeren.

Lode van de boekhouding (zijn departement is irrelevant, maar jullie snoepen van details, heb ik gemerkt) was één van de acht cursisten in mijn groep. Een voorbeeld van ultieme volgzaamheid en dus geknipt voor een bijscholing. De theorie op dag één leek hem te bevallen, maar we zouden het 's anderendaags in een hoop praktische oefeningen checken: had Lode het stuk uit de ringmap vóór de lege vellen (om op te schrijven) ook voldoende geabsorbeerd in zijn slaap?

Het scenario van het rollenspel was bijzonder inventief uit de realiteit van ons bedrijf gevist. Wie in de middagpauze zijn boterhammen wou opeten, deed dat (zelfs bij de boekhouding) bij voorkeur niét boven zijn toetsenbord, maar in de refter. Ongezellig, lawaaierig schuivende plastic stoeltjes met metalen poten op een donkerbruine tegelvloer, maar ala – er stonden drankautomaten en om kwart na twaalf werd er verse soep geleverd. Tien frank, als ik mij niet vergis.

Lode zou een opmerking krijgen over zijn irritante gewoonte om z'n boterhammen niet dààr maar aan zijn desk op te eten, en hij zou intussen assertief genoeg moeten zijn om zijn gedrag te verantwoorden: slikken én doorwerken kan perfect samen, geen tijdverlies, geen zin in soep, teveel drukte – whatever... Zelfs "ik blijf liever zitten" was alvast een teken van vooruitgang.

Het rollenspel liep als volgt.

Erik (het acterende diensthoofd): "Lode, ik stel vast dat je nog altijd niet met je brooddoos naar de refter gaat. Wil je daar in het vervolg op letten? Laat ons afspreken dat jouw kantoor geen eetkamer is."

Lode: "Ok, Erik. Komt in orde."

Ik zag tot mijn verbijstering hoe Lode opstond, de consultant een hand gaf en het lokaal verliet. Assertief op weg naar de refter, vermoed ik nog altijd.

Ik hou van U!

Lees verder!

Ik vind hoge hakken een must en wel om de volgende redenen: 1. Ik ben klein en ik heb niet graag dat anderen op mij neer moeten kijken (letterlijk dan); 2. Ik tut mij niet zo graag op en hakken geven de meest basic outfit toch altijd dat tikkeltje meer (in een werkomgeving waar een jeans hetzelfde effect heeft als verschijn je in hawaïhemd en short, komen hakken dus goed van pas). 3. En hoewel ik het niet graag toegeef: Naar het schijnt, zijn hakken ook sexier dan platte comfortschoenen en ik wil toch wel enige moeite aan de dag leggen voor het oog van het andere geslacht…

En dan valt de sneeuw. Een vlaag van totale zinsverbijstering, in combinatie met een denkvermogen dat ’s morgens vroeg nog niet op volle toeren draait, brengt mij ertoe uit pure gewoonte mijn gehakte laarzen aan te trekken.

Ik ben de deur nog niet helemaal uit of ik besef mijn flater. De trein wacht niet, dus ik schuifel naar het station als een Chineesje op van die houten flipflaps – elegant kan je het bezwaarlijk noemen.

Tot overmaat van ramp is het één van die dagen waarop de vergaderingen buitenshuis op wandelafstand van kantoor doorgaan. Het is een strijd tegen de zwaartekracht en dansen op een slappe koord lijkt een koud kunstje in vergelijking met de evenwichtsoefeningen op de ijsgladde kasseien. Hoewel ijskoud buiten, zweet en zwoeg ik mij te pletter om rechtop te blijven.

Weinig sexy aan dus. Wel integendeel: ik verander in een hulpeloze deerne die bijna de hand van haar mannelijke collega moet grijpen om overeind te blijven. Ik zie hem denken ‘maar kind toch, doe dan toch ook geen hakken aan – waar zit jouw verstand?’ en plots lijkt klein zijn eigenlijk wel een aantrekkelijke optie en bedenk ik dat een ketting of ander leuk accessoire een basic outfit eigenlijk ook wel dat tikkeltje meer kan bezorgen.

Morgen trek ik mijn hakloze wollen laarsjes uit Mongolië aan. Op vlak van stijl en elegantie zijn ze het equivalent zijn van witte sokken in sandalen, maar ik zal met opgeheven hoofd stevig door de sneeuw stappen. En als het niet sexy oogt, dan zal mijn charmante glimlach het maar moeten doen, want geef toe: een praktische, verstandige madam die zelfstandig zonder vallen door de sneeuw kan stappen, is toch ook aantrekkelijk? Of niet soms?

Lees verder!

Van die date nog vol, krijg ik die zowat lege tank niet in de gaten. Hoe lang knippert dat lichtje al ? Nevele net gepasseerd, zal ik het wel tot Drongen redden zeker? Niet dus, dat toerental duikt omlaag. Koppeling intrappen, rustig voort bollen, er strekt zich gewillig een extra strook uit voor strandende pechlijders. Met praatpaal. Hallo? Paal blijft stom. Gelukkig weet 1207 in de buurt twee telefoonnummers om iemand te laten aanrukken met wat dieselolie. Alleen hebben die om 23.30 uur geen zin meer. Doe maar een wandelingetje tot Drongen, het is een warme nacht, en daar hebben ze busjes van 5 liter voor zorgenloze rijders. Zo klinkt het, opbeurend. Ok, het is een zwoele nacht en nog 31 graden. Aftellen op de bordjes elke 200 meter. De brug over het Schipdonkkanaal is een bange belevenis : vrachtwagens razen op 1 meter voorbij. Na 2,2 kilometer vertelt een bord ‘Drongen 5000 m.’

Neen, toch liever niet die wandeling. Op een weg onderdoor licht een tankstation op. Dat moet ik hebben. Alleen nog de autowegberm af naar een parallelle landweg die daar uitkomt. Flauwe maneschijn en boomtakken helpen me de berm af. Een gracht scheidt me van de landweg. Springen maar. Gelukt. Het tankstation is onbemand, en niets in zicht waar brandstof in kan. Ik ga onder de snelweg door de weg langs. Weer geluk: het is maar 400 meter tot de verlichte oase die Landegem heet. Maar op dit uur is niemand te zien, er staat geen glas of plastic buiten voor ophaling, en het is gek om er mensen voor uit bed te bellen. Als een clochard zoek ik in publieke vuilnisbakken naar petflessen, grote liefst : 2,5 liter en 1,5 liter zijn mijn buit. Terug naar het tankstation. Vullen is geen sinecure : de flessenhals is een stuk kleiner dan het pistool. 7 liter royaal getankte dieselolie nodig om de flessen vol te krijgen met samen 4 liter.

Vettig goedje. Op stap nu. Maar hoe raak ik nu weer die berm op? Het bakstenen bruggenhoofd is niet opgevoegd en biedt grip….maar niet met in elke hand een plastic fles vol dieselolie. Me aan de struiken naar boven hijsen werkt ook niet; de grond is zo droog en hard dat ik elke keer naar beneden glijd. Dan maar de parallelle landweg naar het Schipdonkkanaal; die brug ligt vast lager dan de wegbrug. Dat is ook zo, maar hier is nog minder licht. Met de maan in de rug het landhoofd beklimmend met in elke hand een volle petfles, kan ik me slecht staande houden. Ook weer struiken vastgrijpend, verlies ik een fles. Ze rolt naar beneden en ik zie ze niet. Eerst die ene naar boven brengen, me terug laten zakken, de andere zoeken en terug omhoog. Oef. Ik vaag me het zweet van het voorhoofd en stoot mijn bril van mijn neus. Gehurkt en al tastend zoek ik die op het zwarte asfalt, mijn hachje riskerend naast de langs zoevende vrachtwagens. Het is 1.15 uur als ik de 2 km terugweg naar mijn auto aanvat. Nu die diesel erin gooien. Vlugger gezegd dan gedaan. Eer ik merk dat de korte flessenhals het klepje niet openduwt zonder mijn vinger erbij, ging de helft van één fles er al naast. Ik schat dat toch 2,5 liter in de tank raakten.

Starten maar. Totale onwil. Geduld, even wachten en nog eens geprobeerd. De motor slaat aan. Zachtjes, een luwte in het verkeer afwachten en vooruit maar. Honderd meter gaat het goed tot het toerental weer zakt en de motor stil valt. Nog maar eens uitbollen en aan de kant op de pechstrook. Het blijft een zwoele nacht, 29 graden is het en 1.45 uur in de morgen. 1207 maar meteen het nummer van de VAB-pechdienst gevraagd. 2.15 uur is het wanneer ik handtekeningen zet onder het forfait voor nachtelijke pechbestrijding voor niet-lid + een jaar lidmaatschap. De hulpvaardige wegenwachter takelt me naar een voltankbeurt in Drongen. Het is 2.30 uur, en over een half uurtje kan ik onder de douche en naar bed.

Het was een leuke date, en een zwoele en avontuurlijke nacht. Voortaan let ik beter op het knipperlichtje.

Lees verder!

Dat eerste agendapunt als ‘vrouw-alleen’ heb ik nog niet uitgevoerd. Hààr (zijn nieuwe mens) iets aandoen, is complexer dan je denkt. Je hoopt (wenst, eis) nog te veel dat het weer goed komt. En als je dan al te zeer hebt uitgehaald naar die nieuwe, verkleinen de kansen dat je geliefde je weer in zijn hart sluit. Hij is immers nog in een stadium van blinde verliefdheid. Hij dobbert nog kritiekloos op de verse liefde. Hij vergelijkt hààr voortdurend met jou en daar kom natuurlijk bekaaid vanaf. Zij scoort op alle vlakken beter, als je hem mag geloven.

Het gekke (of tragische) is, dàt je dit ook nog gaat geloven. Plots lijk je in je eigen ogen die bitch die hij pretendeert die jij bent. En misschien heb je wel te weinig aandacht gehad voor zijn interesses, en misschien ben je soms wel met vriendinnen op stap geweest in de plaats van thuis voor hem de boel gezellig bij elkaar te poetsen en te koken, en misschien had je meer je bewondering voor hem moeten luidop uitspreken. Allemaal dingen die zij blijkbaar wel doet en dan nog met de nodige portie lieftalligheid. Je bent zwaar in de fout gegaan. Je verdient eigenlijk niet beter dan te worden gedumpt en te worden vervangen door een gaver exemplaar. Je kan je wel de haren uit het hoofd trekken. Nu vallen de schellen van je ogen. Je bent geen goede vrouw geweest voor hem. Je hebt de liefde van de man van je leven helemaal verknald.

Kleintjes en met weergaloze gevoelens van spijt sleep ik mij de ‘days after’ door het leven. Ik heb een hekel aan mezelf. Alles wat ooit zo schitterend begonnen is tussen ons, heb ik door de jaren heen laten uitdoven. Ik heb niet genoeg mijn best gedaan om hem waard te zijn. Deemoedig zal ik het huis verlaten, waar hij mij enkele dagen terug uit verdreven heeft. Een beetje als Adam en Eva die door de engel (Gabriël?) verdreven werden uit het paradijs. Ik herinner mij een tekening uit een handboek gewijde geschiedenis, uit mijn lagere school. Een rechtopstaande, toornige, blauwsatijngejurkte engel die met de vinger wijst: “Eruit”! En het zondige koppel sloft met gebogen hoofd het paradijs uit richting hel. Waar Belzebub alvast in zijn klauwtje zit te grinniken te midden van een bussel brandend hout.

Ongeveer zo voel ik mij. Zoals Adam en Eva zich moeten hebben gevoeld. Beschaamd en vernederd. Maar ’s nachts! ’s Nachts opent zich de Via Regna naar mijn onbewuste. Dromen, beweerde Freud, zijn de onvervalste verhalen uit je diepste diepte. Als je slaapt valt de censuur van je dunne laagje beschaving weg en komt pas echt aan de oppervlakte wat er in je leeft. ’s Nachts dus rest er in mij geen greintje deemoedigheid noch schuldgevoelens. Dan komt mijn ongetemdste kreng naar boven, dat zonder scrupules agendapunt één miniscieus ten uitvoer brengt.

’s Nachts zou je zijn nieuwe mens niet willen zijn!

Lees verder!

Buiten is een witte wereld, koud en donker. Ik heb in alle veiligheid de verkeerschaos op de ring van Anversa overleefd; op weg naar huis, iedereen wil naar huis. Of nee, veel gaan juist deze namiddag op reis, ski-box op het dak van de auto of op weg naar Zaventhem, waar het vliegtuig naar de zon vertrek klaar staat. De Kerstvakantie is immers begonnen.

Ik las deze morgen in een krant dat veel singles het liefst vanaf morgen tot 04 januari 2010 onderduiken (een onderzoek van de krant is samenwerking met een dating-site). Geen zin in wat dan ook maar te doen, juist ja: omdat men "alleen is". Allez, zit dat niet tussen de oren, beste lezer?

In onze maatschappij is al lange tijd een nieuwe tendens merkbaar en geloof het of niet, iedereen werkt er aan mee. Onze samenleving is in beweging en dat noemt zich: Modernisering.

Modernisering onderscheidt zich op 4 gebieden: structurele differentiatie, individualisering, rationalisering en domesticering.

Met het eerste gaat ook een grotere verscheidenheid van sociale posities en rollen gepaard, moderne mensen en dat zijn we toch, zijn zo lid van meerdere sociale eenheden of groepen, die elk een stukje van hun aandacht en loyaliteit opeisen.

Bij individualisering zien we een relativering van alle traditionele normen en waarden en de overtuiging dat in de wereld vele mogelijkheden open liggen en dat we daarbij zelf moet kiezen wat te gebruiken.

Evident hieraan is het detraditionaliseren, het stukje bij beetje loslaten van alles wat ons eens dierbaar was, waarmee we opgegroeid zijn. We willen ons leven controleerbaar maken, ordenen, een systeem aanbrengen, berekenbaar, beredeneerbaar en weloverwogen; met andere woorden we gaan ons leven rationaliseren.

Domesticering verwijst naar de mate waarin mensen zich kunnen bevrijden van hun biologische en natuurlijke beperkingen, onder meer door technologie en wetenschap. Het gevolg daarvan dat mensen steeds minder en steeds meer in een door de henzelf gecreëerde omgeving leven.

En zo zorgen we ervoor dat veel singles tekenen van zieligheid vertonen rondom deze feestdagen. En alle andere dagen van het jaar dan? Zijn we dan niet zielig? Vinden we het dan heerlijk alleen te zijn? Geen gezeur van een partner aan je hoofd over dagdagelijkse zaken, uitslapen zolang je wilt, gaan en staan waar en wanneer je wilt? Heerlijk, maar met Kerst en de jaarwisseling gaat het plotseling mis met de singles. Het hele jaar door vermaken we ons prima, met Kerst voert gemis de boventoon.

Wordt het tijd voor een ernstige monoloog? Want kijk eens naar onze maatschappij? Kijk eens naar de individualisering? Kijk eens hoe zelfstandig iedereen is geworden? De man wil een zelfstandige vrouw; bovenal wil hij een vrouw die (financieel) niet afhankelijk van hem is. De vrouw wil een sterke man, maar absoluut een man met emo-kenmerken. En willen we allemaal de lusten, niet de lasten. Daar hebben we genoeg eigen verhalen van, ervaringen uit het verleden vergezellen ons in het denken van nu en zelfs tot in de toekomst. Ik ben van mening dat zowel man als vrouw in eerste instantie rationeel een nieuwe liefde gaat benaderen. We meten en denken te weten.

Nog even over dat zielig zijn. Ik denk echt wel dat er mensen zijn die juist met Kerst het gevoel van eenzaamheid ervaren. Ken je zo iemand, nodig deze dan uit. Thuis of ergens of café, voor een koffietje of een drink.

Voel je jezelf alleen? Koop dan toch die Kerstboom, doe kaarsen aan, sfeerverlichting, bel iemand op en wees gemeend oprecht in je belangstelling, koop een kerstcadeau voor jezelf, koop een kerstcadeau voor iemand anders en geef het.

Want als onze samenleving zo is dat je alleen nog maar gestructureerd deelneemt aan allerlei situaties, dan ben je inderdaad op andere uren alleen. En dan komt het op innerlijke kracht aan. Jezelf niet zielig voelen, maar doe er dan iets aan. En heb je geen zin met anderen om te gaan, neem het leven dan zoals het is. En als je dan toch verdrietig bent omdat het niet gaat zoals je zou willen, huil dan gewoon even, dat lucht op. Daarna voel je je sterker; schouders eronder en kom op, trek jezelf er door heen.

Misschien een schrale troost: hoeveel koppels voelen zich deze dagen ontzettend eenzaam terwijl ze niet alleen zijn? Maar dat het met hun partner absoluut niet meer gaat. Hoeveel mensen die nog helft van een koppel zijn wensen zich deze dagen ergens anders, terwijl ze verplicht aanzitten aan het familie Kerstdiner. Alleen zijn is iets anders dan eenzaam zijn.

Daarom: maak er iets van, doe er iets aan; kijk, bewonder en verwonder. Wedden dat je meer schoonheid om je heen hebt dan dat je dacht dat je had?

Ik wens iedere lezer een oprecht "Vrede op Aarde" gevoel en "in de mens een welbehagen".

Lees verder!

Wel, laatst had ik op het werk even een dood momentje, zo net na het middageten. En toen dacht ik: “Snel even mijn mailbox bij Match4Me checken nu de collega’s nog niet terug zijn uit middagpauze”. Ik was een beetje nieuwsgierig naar de berichtjes van *tuuuuut* in mijn mailbox en wou even piepen wie on-line was… Was ik net aan het scrollen toen mijn baas in het deurgat verscheen, recht op mij afstevenend met… een vraagje over het dossier Chili. Zut! Clicken!... denk ik…Snel! Het venster snel dicht clicken! En vooral heel erg doen alsof er niets aan de hand is! En *clik* - *click* - *click* … Verdorie! Waarom moet dat kruisje in de hoek rechts boven in het scherm ook zo klein zijn… *click* … OEF! Net op tijd! Daar staat heel onschuldig de homepage van ons intranet te blinken. Een onschuldige smile op mijn gezicht en niks gebeurd ☺

Diezelfde avond zat ik rustig thuis achter de pc, net weer even te scrollen op Match4Me toen mijn dochter kwam binnen gewandeld. Recht voor de raap vroeg ze me: “Mama, wat ben je aan het doen?” Sinds een jaartje is ze ook al flink actief op het net en chat ze soms wel (zelfs een beetje te lang!) met vriendinnetjes van school en dansles. Als ze zo druk aan het converseren is, durf ik ook eens binnenstappen en als bezorgde ouder vragen: “Meisje, wat ben je aan het doen?” Nu kreeg ik dus van hetzelfde laken een broek! Van mijn dochter nog wel! Mooi met mijn mond vol tanden zat ik even te stamelen: “Heu, heu… ik ben ook aan het chatten met vrienden.” Weer *click* en venster weg. Net op tijd!

Ergens onderweg is mijn privacy een beetje zoek geraakt.

Lees verder!

Je komt het niet zo vaak tegen, zo wordt gezegd, dat iemand die je zo maar aanspreekt bijvoorbeeld in het station of in de supermarkt en interesse voor je toont. Zo frank en vrij. Zoiets zou, zo wordt gezegd, nochtans veel beter matchen dan het gekunstelde gedoe van pakweg datingsites.

Wel, het overkwam me gisteren. .. Onwaarschijnlijk en toch. Ik ging een dagje stappen aan zee, Oostende. Bezocht de tentoonstelling van Charlotte Mutsaers. Op een haar na miste ik de trein terug.

Ik zat rustig op de volgende trein te wachten, met een meeneemkoffie, op een verlaten perron. Een jonge man was ook te laat of te vroeg voor de volgende trein. Hij vroeg me of ik een bic had. In een vrouwenhandtas is meestal alles te vinden maar nee, vandaag niks om te schrijven.

Hij vroeg of hij naast me mocht zitten en zei me dat het bicverhaal verzonnen was. Hij zocht simpelweg een manier om met me aan de praat te raken. Tussen haakjes: het was een knappe intelligente enzovoort man. Hij moest er in Brussel af en vroeg me mee, iets eten iets drinken, whatever. Ik bedankte . Zo’n jonge man, eerlijk, dat zie ik niet zitten.

Zonder te generaliseren of te veroordelen (ik probeer de volgende zinnen wikkend en wegend te schrijven) maar … Waarom zijn mannen wel vaak op zoek naar jonge(re) vrouwen? Waarom zien zij dit wel zitten en zoeken ze dat zelf op? Waarom hebben mannen van vijftig soms nog een kinderwens?

Via een smsje wenste een vriend me ‘een vrolijke (kerst)boom van een vent in 2010’.

Dit jaar wordt het een witte kerst alleen en zonder een pakje van Marlies Dekkers of Le Fille d’O ;).

Lees verder!

Ik kreeg daarnet het bericht dat ik niet geslaagd ben. Het was een stevige opleiding en een pittig examen. En vlot was het niet gelopen. Tijdens de lessen bekroop mij elke keer weer het gevoel: ‘Wat doe ik hier?’. Ik zat tussen de ‘crème de la crème’ op gebied van natuurbeheer. Van natuur ken ik wel iets, maar beheer is niet echt mijn ding.

Ik drink een wijntje op de uitslag, blij dat het voorbij is en even blij dat ik door kan gaan met de plannen die ik heb. En uit pure frustratie begin ik aan een ketel tomatensoep. Met de creatieve blik van een kenner gooi ik een blik tomatenpuree bij heel veel groenterestjes. Meestal een heerlijke en vooral onverwachte combinatie. Het bespaart mij in elk geval het opruimen van de met schimmels bedreigde etensresten in mijn koelkast. Ik heb ze vaak in alle kleuren, schimmels bedoel ik: harige, groene, blauwe en als het heel erg wordt ook rode. Deze keer ben ik op tijd: het wordt dus soep.

Misschien moet ik er toch eens werk van maken om die schimmels een mooie naam te geven: de gevlekte bloemkoolschimmel, de natte komkommerschimmel of nog beter de harige gestoofde-bonen-schimmel? Geloof me, ik kan een boekje uitgeven met de variaties die mogelijk zijn op dit thema.

Een potje gestoofde champignons glijdt uit mijn handen en valt in de soep. De combinatie van een glas wijn op een nuchtere maag, de warme middagzon en het roesgevoel veroorzaken een ramp in mijn pas geverfde keuken. Over een soepboel gesproken. Overal waar ik kan kijken is er die dikke rode brij: op de kasten, het aanrecht, de kookplaten, in de voegen van de tegels, op de vloer. Naast mijn kookplaten heb ik een verloren hoekje waar ik mijn zalfjes en crèmekes bewaar. Ze beloven mij een eeuwige jeugd. Het heeft mij altijd handig geleken om die dicht bij de hand te houden. Alleen vandaag leek het mij even een minder goed idee: soep in de potjes, op de dekseltjes, in de doosjes, op de witte toiletzak. Ik weet niet of dit ooit nog goed komt. Met die eeuwige jeugd al zeker niet.

Mijn leuke witte T-shirt, die ik al jaren heb maar geen afscheid kan van nemen, is één tomatenvlek. Gelukkig heb ik nog van die ouderwetse Marseille zeep. Vurig schrobben met dit wonderproduct is hier misschien de oplossing? Even vurig als al het andere dat ik onderneem? Op die manier lukt mij veel.

Als ik dit overzie kan ik alleen maar schaterlachen om dit kleurenpalet. Blij dat ik mezelf en deze rotzooi even kan relativeren.

Lees verder!

Het aantal woorden is hetzelfde, maar toch hecht je er een hele andere betekenis aan.

Nu zo de kerstdagen voorbij zijn, kwamen deze woorden in me op. Uit eigen ervaring weet ik dat ik een heleboel keren blij was dat die dagen gelukkig weer voorbij waren. Het leek dan allemaal wel “niets moet, alles mag” maar de werkelijkheid was anders. Nou heb ik sowieso een hekel aan die uitdrukking, die veel meer doet vermoeden dan iemand ooit waar kan maken. De werkelijkheid was vaak ook verplichtingen, verplicht gezellig doen, verplicht nóg iets eten, al was het maar omdat het anders bederft. En dat terwijl ik liever een dag of twee helemaal niets zou willen, omdat ik een aantal jaren voor Kerst vreselijk hard werkte, of sowieso niets heb met dit soort afgedwongen gezelligheid.

Voor de duidelijkheid: ik hou erg van gezelligheid, een sfeer creëren waarin mensen zich thuisvoelen, op hun gemak voelen, zich uitspreken over wat hen bezig houdt en daar over praten of mooie stiltes laten ontstaan.

In plaats daarvan oppervlakkige prietpraat, waarin geen enkel onderwerp echt wordt besproken, al is het maar omdat een kind in iets dat op een gesprek zou kunnen gaan lijken inbreekt, of omdat we nu eerst even dit of dat hapje moeten eten.

Deze keer was het een gelukkige dag die weer voorbij was. Ik was alleen, heb weinig gegeten en gedronken, me gelukkig gevoeld met wat ik heb en wie ik ben, heb mijn houtkachel lekker laten branden (naast de cv natuurlijk, want ik hou wel van comfort), een klein gedeelte van mijn achterstand in filmland weggewerkt, kortom genieten! Laat de volgende Kerst maar komen!

Lees verder!

Een mens vraagt zich af of de operettespelers van de klimaattop in Kopenhagen nu zelf geloven dat de wereldbevolking overtuigd is van hun goede bedoelingen. Geef toe, het was toch een tragikomische bedoening met als einduitslag van de match: Hopenhagen-Nopenhagen 0-1. Ook de zwarte ridder uit Washington kon geen wit konijn uit zijn mouw schudden. Verder dan een speech en een bedrukte blik kwam hij niet. Onze Brusselse milieuminister vloog zowaar vroegtijdig naar huis, gealarmeerd door de vervuiling van de Zenne. Kom dàt tegen! Wie had daar in dat waterzuiveringstation op het verkeerde knopje geduwd zeg?

Enkele dagen later konden we al troost putten uit het wit winteroffensief. Bergen sneeuw vielen er uit de lucht en het vroor stenen uit de grond. Een echte ouderwetse winter… Misschien valt het nog allemaal mee, met die opwarming van de aarde. En zodra de strooiwagen door de straat is gekomen, mag de auto weer van stal want mijn sigaretten zijn op!

Wat zouden de match4me-leden hiervan denken. Naar het schijnt kunnen we maar beter dat biefstukje in de winkelrekken laten liggen en twee keer in de week vegetarisch eten omdat de vleesproductie ook tonnen broeikasgassen veroorzaakt. Of zegt het buikgevoel van de Vlaamse single: De fijne vleeswaren, dààr lig ik van wakker. Geef mij maar personal warming!?

Lees verder!

Vrijdag om 15u45 de collega op school stapt met een plateau gebak de schooldeur uit en reserveert aan ouders en voorbijgangers een stuk cake met de woorden “pak maar en laat het je smaken”. Met twinkeling in de ogen en een mond vol cake, kijken ze de meester weemoedig aan, alsof herinneringen uit een oud verhaal hen weer tot leven brengt. Ja, het is tenslotte hun verhaal dat opnieuw leeft in kinderen en kleinkinderen.

De schoolbel gaat...ik stap met boekentas...fakkels van het kerstfeest en een resem kinderen naar mijn auto...de collega zedenleer achter mij, beladen en of ingepakt zonder outfit van een kerstman met dozen en manden vol kerstgebak, overschot van het taartenbuffet. We rijden richting bejaardenhuis ... we kijken elkaar even aan, knipogen en schieten in een lach...mijn collega zegt: ”ik voel me gelijk een elfje, die de wereld even heel mooi wilt maken, ah ja, het is bijna Kerst”.

Om 17u terug op school...we stappen uit de auto...muziek, dansende collega’s en warme wijn verwelkomen ons, nog even onze ervaring uitgewisseld over de ontvangst op het bejaardenhuis... en deze keer is de speelplaats gevuld met vuurtjes, muziek, dans en lachende juffen en meesters...en hier en daar een nieuwsgierige voorbijganger die even blijft staan...?

Het is 21u...afspraak over een uurtje op de andere afdeling van de school! Ik trek tussendoor huiswaarts...steek de sleutel in de deur en o jeetje, een koude rilling overvalt me...ik controleer direct de thermostaat en deze wijst 10 graden...daal daarna af naar de mazouttank...yep, de mazout is opgebrand...! Mijn reflex om te bellen naar de leverancier wordt onderbroken…ah ja! Ik heb sinds donderdagmorgen geen verbinding meer met mijn vaste lijn, geen internet noch tv en alle tijd ging naar de voorbereiding van de laatste dag van deze trimester.

21u30. Ik ben hout aan het zagen voor mijn houtkachel...en heel even denk ik “zo een warme, mannelijke man in huis, die me lekker verwarmt en bij wie ik mijn hoofd op zijn schouder kan leggen”, mis ik nu heel intens.

Met een schok kom ik tot de realiteit, en zie mezelf... in de koude stal, er een zit een vrouw op een blok hout in stukken te zagen.... met een lach en een traan! 20Minuten later...de huiskamer wordt verwarmd en ik neem mijn slaapzak, donsdeken...ik open een fles rode wijn...en lig in de zetel na te genieten...ik kijk rond...het is heel stil in huis!

Morgen een andere dag... en dan is er opnieuw Verbinding ..Verwarming en KERSTVAKANTIE!

Lees verder!

Het wordt geschreven, het wordt gezegd..vrouwen zijn van Venus en mannen van Mars...en het is toch wel waar zeker! ... Hoe langer k op dating sites sta, hoe meer ik daarvan overtuigd ben, je kan er echt niet omheen..

Neem nu het hele contactname gebeuren: je krijgt een profiel binnen, je leest er iets in dat je aanstaat, je denkt hé, daar zou ik meer over willen weten, dus ga je interesse tonen... Als vrouw sta je dan al weer direct in een lijstje van andere dames die ook reageren en als je een beetje geluk hebt krijg je een reactie.

Nu laat ik me vertellen dat een man die er een beetje interessant uitziet bedolven wordt onder de contactnames. Da’s leuk voor hen, maar is het dan niet een beetje het minste wat de goede manieren voorschrijft dat je ook even een antwoord geeft. Er bestaat een eenvoudige toets die zegt “sorry geen inetresse”.. gebruik die dan toch heren !!

Ik heb een simpel systeem uitgedokterd: de contactname gaat in een voorlopige file die ik ‘Afwachten’ heb genoemd. Als er na een kleine week (maximum!!) geen reactie op komt dan wordt die automatisch afgevoerd.

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat de meeste mannen de ‘communicatie gene’ bij de geboorte niet hebben meegekregen! EN toch is daar een oplossing voor:

1. even nadenken ...ja heren, ik weet het soms een beetje moeilijk ! ☺

2. even lezen wat je is toegestuurd.. dat neemt... 1 minuutje?..

3. denken hoe jij je zou voelen als iemand je geen antwoord geeft.. niet leuk hé?..

4. je ‘beleefdheids gene ‘laten spreken en een kort.. of waarom niet een langer antwoord, doorsturen...

Heren, denk even na, jullie hebben je aangesloten bij een datingsite om...ja,ja,..contact te maken...jullie krijgen contact aanvragen...doe er dan iets mee! Ik ben ervan overtuigd dat jullie nog aangenaam verrast zullen zijn van de leuke en positieve reactie’s die je gaat krijgen...en wie weet...misschien komt er wel een leuke date uit?...

Good luck everybody

Lees verder!

16 december 2009, ik zit op de bus richting Antwerpen. "REMCO JONGEN, IN VREDESNAAM !" Een vrouw die achter me zit probeert in te praten op haar jonge Remco. Dat hij geduld moet hebben, dat het haar schuld niet is dat de zetels zo koud zijn in de bus. Passagiers kijken raar op als ze zien hoe felbehaard de jonge Remco is, de zuchtende puppy die wacht op Terminus. Terwijl de bus over de bevroren kasseien davert, droom ik weg. Het is vandaag dag op dag één jaar geleden dat ik M. voor het eerst ontmoette. Hemels vuurwerk was het toen, een internet date, maar wat voor een. We speelden schaak in dat bekende Brusselse café, een fles wijn tussen ons gepoot. Op de tweede date speelde ze op haar cello een suite van Bach in mijn huis. Bach wou zijn hele leven lang al dichter bij God komen met muziek; ik krijg plots Zijn dochter op visite, zomaar voor niks. Maar ze verdween net zo snel als ze door de brave man gezonden werd.

Eén jaar geleden was het.

Nee, geen tranendal of Boulevard of Broken Dreams vandaag op deze koude 16e, met het gehijg van de jonge Remco in mijn rug. Het is mooi geweest.

's Avonds krijg ik een mailtje van een vriendin. Ik schrik als ik lees hoe ze haar lange mail afrondt met het by-the-way- zinnetje "Oja, en ik heb dit weekend M. nog cello zien spelen in het Brusselse. Jullie hebben iets met elkaar gehad, is het niet? Ze ziet er sympathiek uit. Maar ze speelde niet goed; de tonaliteit zat fout en ze leek me nogal zenuwachtig. Allez, slaap zacht he !"

Dat laatste zinnetje ongeveer tien keer opnieuw gelezen. Fles rosé uit de ijskast gehaald. Maar ik ben nog nuchter genoeg om haar in gedachten bij me te zien staan met de cello tussen de benen en te luisteren naar de diepe baslijn die ze baart.

En dan zie 'k een tweede berichtje van een datingsite, Match4me. Ze zijn op zoek naar een 15-tal bloggers. Daar voel ik wat voor (intussen één glas rosé opgedronken): ik schraap wat moed bijeen en bel mijn jonger neefje. Hoe zit dat met dat bloggen? Meteen een discussie over wie zoiets gaat "hosten", of ik genoeg webspace heb. Ik bedenk me dat ik teveel webspace heb. Ik ben een internetzwakbegaafde met grote kazengaten in mijn geheugen en een bonkend hart.

Ik stuur mijn bloglink door naar Match4me en wacht af.

Lees verder!

We hangen weer een avondje gezellig op de zetel onderuit en doen waar we zo goed in zijn: praten en filosoferen. Het onderwerp komt op Oudejaar en dat ligt gevoelig uiteraard want we hebben toch besloten geen relatie te hebben. Dat wil zeggen, ik ben twee weken stikkapot en eenzaam geweest nadat ik de laatste keer die bal in zijn richting had gespeeld. Waarna we de feiten op een rijtje hebben gezet en ik besloten heb hem dan maar als toyfriend te zien. Dus eigenlijk een combinatie van vrienden die goed met elkaar kunnen praten en van tijd tot tijd ook eens fijn met elkaar kunnen spelen.

Maar bon, we waren dus in debat getreden over Oudejaar. Ik heb hem al meer dan een maand geleden gezegd dat als hij zin had hij mee kon gaan naar een vriendin van mij die hij reeds kent.

Indertijd zag meneer dat wel zitten en dus heb ik ook reeds tegen de vriendin gezegd dat hij waarschijnlijk mee komt. Een klein weekje geleden duikt een vriend van hem op die blijkbaar nog geen plannen had voor Oudejaar. Ineens krijg ik dus het bericht te horen dat hij toch nog eens gaat horen wat die vriend nu juist gaat doen, want het zou toch maar zielig zijn als die vriend Oudejaar in zijn eentje zou moeten vieren.

De vrouw die ik ben zet dan de feiten op een rijtje en denkt in zichzelf: ok we hebben geen relatie dus ik kan je ook niet zeggen dat ik dat eigenlijk compleet not done vind. Aan de andere kant, was ik eigenlijk wel eerst met mijn vraag en heeft hij ook aangegeven mee te willen gaan, dus wat moet dit nu weer. En zo beland ik dus weeral in het straatje van tweede keus. Steeds op de tweede plaats, na zijn werk, na zijn vrienden, na zijn wensen en voorkeuren voor al dan niet een relatie ben ik alweer tweede keus voor hem. If everything else fails...

De zelfbewuste jonge feministische vrouw in mij kan hier maar op 1 manier over denken: Wat een eikel! Tegen 2010 moet ik toch maar eens op zoek gaan naar iemand die mij op de eerste plaats zet!

Lees verder!

Wij worden beiden aan de deur gezet. De hond en ik. Vooral ik. De hond kan nog kiezen. Dacht ik. Maar achteraf blijkt dat niet zo te zijn. In een nieuwe relatie is er geen plaats voor de hond uit de vorige relatie. Het is met kinderen al zo moeilijk om ze een plekje te geven onder de sterrenhemel van een nieuwe liefde. Laat staan de hond!

De hond zal dus mee met mij vertrekken. Hij heeft niet zo heel veel te verhuizen. Twee manden, een rafelig trektouw, een aftands kussen en een halfvolle zak droogvoer. Maar ik heb een heel leven in te pakken. Een lichaam, een uiteengereten ziel, een verworpen hart. Vervolgens alle attributen die bij bovengenoemde organen horen. Een karrenvracht schoenen en jassen en kleren. Om maar iets te noemen. Maar aan inpakken ben ik nog lang niet toe, deze eerste dag na de ‘crash’. Alles blijft nog roerloos en onaangeroerd liggen waar het ligt. Verankerd in twintig jaar bosgrond.

Je zou denken, wanneer je geliefde na twintig jaar zo ineens verkondigt dat het uit is, dat hij iemand anders heeft, dat je dan gaat roepen en tieren of smeken en bidden. Ik dus niet. Ik kan niets anders bedenken dan naar de markt te gaan. Het cd-kraam blèrt André Hazes. Alsof de marktkramer mee in het komplot zit. André Hazes’ “Want zij (hij dus niet) gelooft in mij!”: dat is precies de muziek die ik nu nodig heb. Hazes geeft genadeloos een vlijmscherpe hauw in mijn op-barsten-staande hart. Dat lucht op. (Even is er een flits van begrijpen waarom mensen zichzelf kwetsen).

Behalve de onweerstaanbare drang naar André Hazes, brengt de onheilsboodschap van mijn geliefde nog iets anders teweeg bij mij. Ik slaag meteen aan het rekenen en tellen. Niet of ik het einde van de maand zal halen met mijn karig loon, maar iets van een heel andere orde. Ik reken uit hoeveel wandelingen ik gedurende één maand zal moeten gaan maken met de hond. Drie wandelingen per dag gedurende dertig dagen – om het simpel te houden: negentig. Ik reken ook uit hoeveel wandelingen dit dan maakt op een jaar en ik schat in hoe oud de hond zou kunnen worden. Hoeveel jaren ik dus nog heb te gaan. Letterlijk: te gààn! Alles bij elkaar blijkt het een gigantische som wandelingen te worden. En nu ik mij goed realiseer hoeveel het er wel zijn, komen de waterlanders los. De schoft (mijn geliefde), de ploert, de egoïstische egotripper. Hoe kan hij de vrouw die hij tot vòòr enkele dagen nog beweerde lief te hebben, opzadelen met tienduizend achthonderd twintig wandelingen? Door weer en wind, daar maalt hij niet om. Over het door westenwind geteisterde strand zal ik sjokken. Terwijl hij warmpjes ligt te vozen met zijn nieuwe aanwinst.

Hààr (die nieuwe aanwinst dus) iets aandoen, dat is mijn eerste agendapunt als ‘vrouw-alleen’.

Lees verder!

Als single wordt men geboren, Siamese tweelingen terzijde latend.

Dat zo’n geboren single al gauw een andere single van meestal het andere geslacht bevrijdt en zo zichzelf bevrijdt uit de single status, moet dan wel zelfbevrijding zijn. Maar waar is dat goed voor?

Let eens op die paren en hun gezichten waarin jaren tevreden maatschap of verveling je aanstaren.

’t Is maar hoe je ‘t ziet, of hoe de zelfbevrijding het hun verging. Ja die zelfbevrijding wil al eens fout lopen en dan is het terug naar af: opnieuw single. Of een geliefde wisselt het tijdelijke voor het eeuwige, en de overblijvende paarhelft is de facto een opnieuw-single.

Opnieuw-singles willen evengoed die status weer veranderen en slaan vaak driftig aan het daten. Ik voel wat voor daten. Maar driftig ga ik niet te werk. Dat zou te vermoeiend zijn. Met mijn 57 jaarringen kan ik zelf al een boom opzetten met eender met welke dame die ik mag kiezen.

Maar ik tref altijd - hoe doe ik het? – dames die zoveel narigheid beleefden dat ik me als een therapeut uitsloof en er steeds een nieuwe afspraak nodig is voor het vervolg. Vervolg dat dan natuurlijk niet langer dan een week mag worden uitgesteld, of er komen ongelukken van. Zoals onlangs nog dreigde. Die dame was gescheiden van een vent die een zwaar drankprobleem had. Tenminste, dat zei ze. Ik durfde in vraag stellen of dat nu oorzaak was of gevolg, en van wat dan. Enfin, van het een kwam het ander, en na een uurtje was de dame zo van haar stuk gebracht dat ze eens goed moest overdenken of niet de oorzaak bij haarzelf had gelegen. Natuurlijk kon ik niet anders dan aanbieden om haar de week daarop terug te zien. Wat gebeurde. Snikkend bekende ze dat ze nu zelf naar de fles had gegrepen en er niet meer af kon blijven. Ik gaf het op. Er is wel overal een AA groep.

Kijk, zo blijf ik bezig met dat daten. Ik vraag me af of er nog eens iets gaat uit komen. Ik probeer hoor. Als single denk ik dan aan die bordjes waarop staat ‘single road with passing places’, en snak naar een passing place….of een plotse bots met een swinging single.

Lees verder!

Waarom wacht het mensdom telkens tot de start van een nieuw jaar om zichzelf vanalles wijs te maken? Dingen die ze toch niet kunnen of zullen waarmaken?

Zelf werk ik in fitnesscentrum, de 'place to be' waar onmogelijk verwezenlijkbare verlangens welig tieren tijdens de 'goede voornemens' maand. Na 2 weken van exuberante, misselijkmakende hoeveelheden naar binnen werken, staat het plots als een paal boven water: ik moet wat aan die overtollige kilo's gaan doen! Tegelijkertijd zie je al een blik van vermoeidheid tevoorschijn komen, want ja, als het even kan liefst zo snel mogelijk resultaat zonder al teveel inspanning (lees: geen). Januari kent dan ook een stormloop van jewelste, een week of 6 later gaat de storm echter alweer liggen en zijn er alweer 46 weken te gaan om...jawel!! ;-)

Dus bij deze - nu het nog kan - bezint eer ge begint! (als straks al dat lekkers weer de revue passeert)

Laat elke dag opnieuw een goede voornemen zijn : leef Nu - in het moment - Geniet! (met mate)

En op terug te komen op mijn vorige blog, ja genieten kan OOK alleen! Laat je gemoed niet bepalen door het 'gemis' van een ander, geluk zit in jezelf!

Tip : creëer ME-time : aandacht voor jezelf, niet naar buiten toe (voor een ander), maar naar binnen toe! Boek eens een sauna (lekker kalm daar want iedereen is aan het feesten) - laat je masseren - lees een boek - doe dingen waar je anders nooit de tijd voor vond - ga sporten (haha)

Sorry, jullie zullen nog moeten wennen aan mijn humor...

Ik wens iedereen een jaar, een topper, een knaller, </br>een dagelijkse knuffel, een zee van geluk. </br>En niet te vergeten een zuiver geweten, </br>een jaar vol vertrouwen, een vleug romantiek. </br>Uniek in je leven, een jaar om te zweven, </br>een jaar zoals niemand er ooit één verwacht.

Prettig eindejaar en een schitterend nieuw begin!

Zenergie xxx

Lees verder!

Een date of liefde zoeken op het internet, is dat eigenlijk realistisch? Praktisch is het wel; meer en meer zitten mensen de hele dag door aan hun PC gekluisterd, zelfs ’s avonds. En in de winter buitenkomen... Brrr. Plus, niet iedereen is fan van rokerige discotheken of bars waar je met je vrienden aan een tafeltje zit en je de moed moet bijeenrapen om naar een ander tafeltje te gaan en iemand onbekend aan te spreken. Het kan de gevoelige ziel tot wanhoop drijven, hoe moeilijk het is iemand leuks te ontmoeten tegenwoordig!

Dan maar online gaan zoeken. In zekere zin zou je kunnen zeggen dat het wel mogelijkheden biedt: life is a numbers game, dus hoe meer dames ik kan screenen en ontmoeten, hoe meer kans op succes! Of niet? Tenslotte is het ook een bepaald soort vrouw die zich aanmeldt om online iemand te ontmoeten. Welk type zou dat zijn – of is er geen bepaald type? Dat zou ik graag eens van jullie horen dames!

Ondernemend en zelfstandig, dat alleszins. Dat kan ik als man wel appreciëren. Ik denk dat dit iets is dat de laatste decennia zo geëvolueerd is (niet dat ik er zelf bij was :p) – dat vrouwen meer en meer voor zichzelf en hun geluk zijn gaan instaan. Dus nu is er een nieuwe generatie vrouwen die zelf op zoek gaat naar geluk, in tegenstelling tot vroeger waar het wachten was om eens uitgevraagd te worden door een hopelijk leuke man. Online daten is de ultieme uiting van veranderende rollenpatronen, en rollen.

En als man is het ook anders geworden; het jagen is er nog, maar met meer ondernemende vrouwen is er ook een vorm van subtiliteit in het spel gekropen die er eerder niet was. Het spel is vrouwelijker geworden, van verovering naar overtuiging. Is het niet zo dat vrouwen ook een beetje willen jagen? Dat je als man een vrouw de kans moet geven je achterna te zitten, over je te dromen? Ik geloof persoonlijk dat dat de kunst van moderne verleiding is. De vrouw die zich bewust wordt van haar verlangens, en de man die ze (met de beste intenties natuurlijk) vakkundig bespeelt.

Er is natuurlijk nog het klassieke spel: de man die achter de vrouw aanzit, die haar het hof maakt. Maar ik denk dat deze vorm van verleiding en liefde aan het verdwijnen is, ook in de emotie van vrouwen. Met meer zelfstandigheid is er minder nood aan iemand die je zal beschermen en zorg voor je zal dragen – wat nu relevanter is, is dat je overeenkomt. Dat je lichaam en persoonlijkheid (eigenlijk één) electrisch/magnetisch op elkaar reageren.

Wat denken jullie?

Lees verder!

Het is van horen zeggen, maar blijkbaar is het in de lage landen aardig koud aan het worden. Jammer dat ik dit moet missen, want ikzelf zit al een tijdje aan de andere kant van de wereld, afwachtend op een vrouwelijke reden om terug werk te zoeken in België. Het heeft uiteraard twee kanten, die allebei hun goede en slechte kanten hebben.. u ziet het al.. er zijn vrij veel kanten aan het verhaal.

Enerzijds is het behoorlijk moeilijk om van hieruit iemand te ontmoeten, om samen iets moois mee op te bouwen, en anderzijds lijkt België voorlopig niet de leuke jobs te hebben zoals ik ze hier kan vinden. Ooit komt het er wel eens van, en keer ik op mijn stappen terug, maar voorlopig is daar dus nog geen voldoende reden voor. Lekker vrij, gaan en staan waar je wilt, alles doen, precies op die manier en het moment waarop je het zelf graag hebt, maar dan is er weer die andere kant, waar het zo veel leuker is als je ervaringen kan delen, waar je net dat tikkeltje meer kan en durft doen omdat je met twee bent, waar ervaringen niet vergeten worden, omdat er altijd nog die ander is die je helpt om ze niet te vergeten. Waar alles wat je doet niet meer enkel voor jezelf is, maar waar het door iemand anders aanvaard of geweigerd kan worden. Waar geld verdienen nuttiger lijkt, omdat je met twee hoopt er iets moois mee te doen. Waar vier ogen meer zien, en beleven dan twee.

Alleen zijn is bij veel dingen leuk, maar het blijkt maar een kant van de zaak te zijn, en ik kijk er al bij al toch naar uit om de andere kant eens te zien.

Lees verder!