Iedere dating-site geeft de mogelijkheid voor een gratis lidmaatschap. Heel aantrekkelijk als entree, heel toegankelijk, het heeft een lage drempel én vooral niet in de laatste plaats: om je te oriënteren. Maar: hoeveel tijd heeft de moderne mens op een dating-site nodig die mag gelden als oriëntatie?
Vanaf ongeveer 2000 zijn er dating-sites op het internet. Daarvoor moest je het doen met een contact-advertentie in een krant: je stelde een aantrekkelijke tekst op, stuurde deze naar de redactie, je kreeg een rekening die je keurig betaalde en in de eerstvolgende zaterdag stond jouw tekst dan onder de betreffende rubriek Kennismaking.
Klopte de tekst? En vooral: had je het gevoel ja, deze tekst is goed. De week/weken daarna werd het spannend; want de redactie van de krant stuurde alle binnengekomen brieven in een grote envelop naar je huisadres. Heel spannend: hoeveel brieven kwamen er binnen; aan de keukentafel, aan je bureau, ontspannen in de zetel ging je alle brieven lezen, foto's bekijken en een selectie maken. En dan: een brief schrijven of telefoneren; een teken van leven, tone and voice, een eerste afspraak maken. Soms hing je de eerste keer uren aan de telefoon.
God, van die eerste ontmoetingen vergeet ik enkele niet meer. Een man: zeer communicatief ingesteld, radio programmamaker in Londen wachtte mij op. Hij zat nota bene vlak achter de inkom in het afgesproken restaurant. Nou ja, dan val je niet op. Hij had een cadeautje voor mij bij zich: een boekje uit zijn jeugdjaren van Ot en Sien.Dat is toch een giller en hij bleef alleen maar praten over zijn successen uit het verleden. Maar ik bleef heel netjes en beleefd, en liet niet merken dat hij eigenlijk al op de never-come-back-line stond. Halverwege het diner heb ik hem eerlijk gezegd dat ik geen 'klick' voelde, dat er te weinig gemeenschappelijke interesses waren en van een voortzetting geen sprake zou zijn. De man stamelde dat hij zich realiseerde erg in het verleden te leven omdat zijn heden weinig inspirerend was en hij geen toekomstplannen had. Ik ben zo beleefd geweest het diner volledig voor eigen rekening te nemen en ben toen vertrokken.
Een andere keer werd ik na afloop van het diner geconfronteerd met het tegenovergestelde: dat ik niet was zoals hij dacht dat ik zou zijn; voor hem een te moderne vrouw.
En zo zwoegde ik me door de brieven heen, soms leuke ontmoetingen, soms ook helemaal niets. Totdat ik dacht nu is het welletjes; dit kost me veel te veel tijd en inspanning. Bovendien had ik totaal geen zin meer in diners. Dan maar even geen nieuwe liefde. Een aperatief als eerste keer is ook voldoende en zou het leuk en leuker worden, dan konden we altijd nog dineren.
Die contactadvertenties hadden ook hun charme, hun humor en ernst, je geduld werd soms op de proef gesteld, maar het raakte steeds meer naar de achtergrond en daten via internet werd hot. Daten via je computer, je hoeft er niet de deur voor uit, je hebt je favoriete drankje vlakbij en op ieder uur van de dag kun je naar hartenlust zoeken.Dat werd/is een stuk gemakkelijker, zo vanuit de luie stoel de liefde regelen en het gemak dient de mens, toch?
Een gratis lidmaatschap mag je schetsen als een oriëntatie. Net zoals je op café bent en om je heen kijkt: stel je voor dat er iemand is waarvan je denkt: wow zeg, die zou ik graag beter willen leren kennen. Of je bent ergens in een boekhandel en je ziet iemand die jou afleidt van interesse in de boeken. Het zijn momenten waarbij het toeval een grote rol speelt; geheel onverwacht kun je een heel aangename ontmoeting hebben. Maar dan, dan wil je die persoon beter leren kennen. En iedereen doet dat op haar/zijn eigen manier. Raar maar waar, ik denk dat het merendeel van de vrouwen niet zomaar op een man afstapt en hem een drankje aanbiedt. Wellicht hebben we daar andere strategieën voor, dat kan natuurlijk. Aan de andere kant: het merendeel van de mannen zal op café, wanneer hij onder de indruk is van een vrouw, haar wel een drankje aanbieden en/of haar aanspreken. Hoe modern we ook zijn, de man blijft de jager en de vrouw laat zich veroveren. Dit hoort bij de rituele dans van de verleiding en gelukkig maar.
Daarom, wanneer je als gratis lid bent geregistreerd, is de oriëntatie fase ook echt een oriëntatie (=korte) fase, omdat je wilt zien of de profielen de moeite waard zijn. En wil je dan toch een mogelijke nieuwe liefde ontmoeten? Awel, dan moet je aan het werk, dus lid worden. Je inspannen om de ander te bereiken, om de ander te laten zien dat jij, dat jouw profiel de moeite waard is. Dit geldt voor zowel mannen als vrouwen!
Stel je eens voor: man en vrouw zien elkaars profiel en willen meer. Ben je gratis lid dan kun je slechts over en weer een interesse bericht sturen. En verder kom je niet. Maar allez, zo kom je er dus niet, zo kom je er nooit. Is het dan wel serieus gemeend of blijven mannen en vrouwen om elkaar heen draaien?
Wees eerlijk en zeg nu eens zelf?
Een betaald lidmaatschap is als het drankje op café, het toevallig ontmoeten, het tonen van belangstelling en gemeende interesse, het uitnodigen voor elkaar beter te leren kennen. En wie heeft daar nu niets voor over?
Vanaf ongeveer 2000 zijn er dating-sites op het internet. Daarvoor moest je het doen met een contact-advertentie in een krant: je stelde een aantrekkelijke tekst op, stuurde deze naar de redactie, je kreeg een rekening die je keurig betaalde en in de eerstvolgende zaterdag stond jouw tekst dan onder de betreffende rubriek Kennismaking.
Klopte de tekst? En vooral: had je het gevoel ja, deze tekst is goed. De week/weken daarna werd het spannend; want de redactie van de krant stuurde alle binnengekomen brieven in een grote envelop naar je huisadres. Heel spannend: hoeveel brieven kwamen er binnen; aan de keukentafel, aan je bureau, ontspannen in de zetel ging je alle brieven lezen, foto's bekijken en een selectie maken. En dan: een brief schrijven of telefoneren; een teken van leven, tone and voice, een eerste afspraak maken. Soms hing je de eerste keer uren aan de telefoon.
God, van die eerste ontmoetingen vergeet ik enkele niet meer. Een man: zeer communicatief ingesteld, radio programmamaker in Londen wachtte mij op. Hij zat nota bene vlak achter de inkom in het afgesproken restaurant. Nou ja, dan val je niet op. Hij had een cadeautje voor mij bij zich: een boekje uit zijn jeugdjaren van Ot en Sien.Dat is toch een giller en hij bleef alleen maar praten over zijn successen uit het verleden. Maar ik bleef heel netjes en beleefd, en liet niet merken dat hij eigenlijk al op de never-come-back-line stond. Halverwege het diner heb ik hem eerlijk gezegd dat ik geen 'klick' voelde, dat er te weinig gemeenschappelijke interesses waren en van een voortzetting geen sprake zou zijn. De man stamelde dat hij zich realiseerde erg in het verleden te leven omdat zijn heden weinig inspirerend was en hij geen toekomstplannen had. Ik ben zo beleefd geweest het diner volledig voor eigen rekening te nemen en ben toen vertrokken.
Een andere keer werd ik na afloop van het diner geconfronteerd met het tegenovergestelde: dat ik niet was zoals hij dacht dat ik zou zijn; voor hem een te moderne vrouw.
En zo zwoegde ik me door de brieven heen, soms leuke ontmoetingen, soms ook helemaal niets. Totdat ik dacht nu is het welletjes; dit kost me veel te veel tijd en inspanning. Bovendien had ik totaal geen zin meer in diners. Dan maar even geen nieuwe liefde. Een aperatief als eerste keer is ook voldoende en zou het leuk en leuker worden, dan konden we altijd nog dineren.
Die contactadvertenties hadden ook hun charme, hun humor en ernst, je geduld werd soms op de proef gesteld, maar het raakte steeds meer naar de achtergrond en daten via internet werd hot. Daten via je computer, je hoeft er niet de deur voor uit, je hebt je favoriete drankje vlakbij en op ieder uur van de dag kun je naar hartenlust zoeken.Dat werd/is een stuk gemakkelijker, zo vanuit de luie stoel de liefde regelen en het gemak dient de mens, toch?
Een gratis lidmaatschap mag je schetsen als een oriëntatie. Net zoals je op café bent en om je heen kijkt: stel je voor dat er iemand is waarvan je denkt: wow zeg, die zou ik graag beter willen leren kennen. Of je bent ergens in een boekhandel en je ziet iemand die jou afleidt van interesse in de boeken. Het zijn momenten waarbij het toeval een grote rol speelt; geheel onverwacht kun je een heel aangename ontmoeting hebben. Maar dan, dan wil je die persoon beter leren kennen. En iedereen doet dat op haar/zijn eigen manier. Raar maar waar, ik denk dat het merendeel van de vrouwen niet zomaar op een man afstapt en hem een drankje aanbiedt. Wellicht hebben we daar andere strategieën voor, dat kan natuurlijk. Aan de andere kant: het merendeel van de mannen zal op café, wanneer hij onder de indruk is van een vrouw, haar wel een drankje aanbieden en/of haar aanspreken. Hoe modern we ook zijn, de man blijft de jager en de vrouw laat zich veroveren. Dit hoort bij de rituele dans van de verleiding en gelukkig maar.
Daarom, wanneer je als gratis lid bent geregistreerd, is de oriëntatie fase ook echt een oriëntatie (=korte) fase, omdat je wilt zien of de profielen de moeite waard zijn. En wil je dan toch een mogelijke nieuwe liefde ontmoeten? Awel, dan moet je aan het werk, dus lid worden. Je inspannen om de ander te bereiken, om de ander te laten zien dat jij, dat jouw profiel de moeite waard is. Dit geldt voor zowel mannen als vrouwen!
Stel je eens voor: man en vrouw zien elkaars profiel en willen meer. Ben je gratis lid dan kun je slechts over en weer een interesse bericht sturen. En verder kom je niet. Maar allez, zo kom je er dus niet, zo kom je er nooit. Is het dan wel serieus gemeend of blijven mannen en vrouwen om elkaar heen draaien?
Wees eerlijk en zeg nu eens zelf?
Een betaald lidmaatschap is als het drankje op café, het toevallig ontmoeten, het tonen van belangstelling en gemeende interesse, het uitnodigen voor elkaar beter te leren kennen. En wie heeft daar nu niets voor over?
