Stel dat ik wil weten of een vrouw echt om mij geeft. Wat dan?

Iemand zei me: ‘Kijk naar haar gedrag en luister absoluut niet naar haar woorden. Vrouwen zeggen om het even wat om... ‘

Dat kon me maar matig bekoren, al had ik het wel al eens zo ondervonden. Maar veralgemenen, dat ligt me zo niet. Bovendien, dan kan ik er maar best een kruis over maken: dan staat niet één vrouw recht in haar schoenen?

Nee, het klopt niet: vertrouwen rijmt niet méér op vrouwen dan op… mannen .

Dat je als man je de naad uit de broek moet werken voor een vrouw, om haar liefde te winnen. Ah, ook dàt lijkt me geen absolute waarheid. Het zou zonde zijn voor die pantalon. En: geen gezicht, zo’n kerel in spagaat met gescheurd kruis.

Voorbij alle clichés over mannen en vrouwen: doen niet àlle potentieel verliefden dit spontaan: zich vrij maken, aandacht en tijd geven aan het voorwerp van hun gevoelens? Elkaar zo gauw mogelijk willen zien en daar hemel (en een stukje aarde) voor verzetten?

Nee, ik laat me nog hoogst zelden verleiden tot het lezen van kolommetjes waar vrouwen tegenover mannen worden gezet. Dé vrouw bestaat niet, dé man evenmin. Ik geloof in individuen. En in mezelf. Dat is al heel wat. Denk je er ook zo over?