Eén loket is er open en verder niemand in de rij.
Een verademing !
De man achter het raampje heeft dat slaperige muisgrijze gezicht van iemand die er al jaren zit. Vergroeid met deze omgeving en even grijs als het plafond, de vloer, de tafel, zijn stoel…
Er zijn geen verwachtingen meer, alle ambities zijn verdwenen en de lichtjes in zijn ogen zijn er lang niet meer.
‘Ja?’ hoor ik, maar hij kijkt mij niet aan. Dat doet hij al lang niet meer. Hij heeft er al zoveel zien passeren.
Mijn vraag roept bij hem protest op: hij kan het niet – hij weet het niet – ik moet wachten – misschien toch beter om volgende week terug te komen, want dan is zijn collega er…
Ik herhaal de vraag en dring aan.. Ik word kwaad. Hij luistert nu toch, argwanend – want dit klusje ruikt naar echt werken..
Het is een goede zaak dat ik hier de enige ben. Want met zoveel tegenwind van zijn kant en de macht die hij heeft in dit loket, zou mij dit met toehoorders nooit lukken - zelfs een onmogelijke zaak worden…
Terwijl hij wat pruts op zijn pc en nog wat formuliertjes invult, zie ik plots zie die vreselijke dikke boebel op de rechterkant van zijn neus.
Zwart, behaard – klaar om uit te barsten.
Ademloos staar ik hem aan, blijf staren - mijn hele zijn verbindt zich met dat v(l)reselijke ding – alsof dat het de enige realiteit is. Ademloos kijk ik toe.
Hij zegt iets, maar ik versta hem niet – ik zie alleen maar het ding..
Hij wordt ongeduldig en herhaalt de vraag.
Meid, even terug naar de realiteit want je hebt deze man toch nog even nodig.
Plots komt het gevraagde papiertje met veel gedruis uit zijn printer…
Deze ochtend is dan toch niet voor niks geweest.
Dag man met het slapend gezicht en de vreselijke boebel op je neus.
Dag mooie winterochtend – dag fiets –
Ik zat eventjes in een andere wereld
Een verademing !
De man achter het raampje heeft dat slaperige muisgrijze gezicht van iemand die er al jaren zit. Vergroeid met deze omgeving en even grijs als het plafond, de vloer, de tafel, zijn stoel…
Er zijn geen verwachtingen meer, alle ambities zijn verdwenen en de lichtjes in zijn ogen zijn er lang niet meer.
‘Ja?’ hoor ik, maar hij kijkt mij niet aan. Dat doet hij al lang niet meer. Hij heeft er al zoveel zien passeren.
Mijn vraag roept bij hem protest op: hij kan het niet – hij weet het niet – ik moet wachten – misschien toch beter om volgende week terug te komen, want dan is zijn collega er…
Ik herhaal de vraag en dring aan.. Ik word kwaad. Hij luistert nu toch, argwanend – want dit klusje ruikt naar echt werken..
Het is een goede zaak dat ik hier de enige ben. Want met zoveel tegenwind van zijn kant en de macht die hij heeft in dit loket, zou mij dit met toehoorders nooit lukken - zelfs een onmogelijke zaak worden…
Terwijl hij wat pruts op zijn pc en nog wat formuliertjes invult, zie ik plots zie die vreselijke dikke boebel op de rechterkant van zijn neus.
Zwart, behaard – klaar om uit te barsten.
Ademloos staar ik hem aan, blijf staren - mijn hele zijn verbindt zich met dat v(l)reselijke ding – alsof dat het de enige realiteit is. Ademloos kijk ik toe.
Hij zegt iets, maar ik versta hem niet – ik zie alleen maar het ding..
Hij wordt ongeduldig en herhaalt de vraag.
Meid, even terug naar de realiteit want je hebt deze man toch nog even nodig.
Plots komt het gevraagde papiertje met veel gedruis uit zijn printer…
Deze ochtend is dan toch niet voor niks geweest.
Dag man met het slapend gezicht en de vreselijke boebel op je neus.
Dag mooie winterochtend – dag fiets –
Ik zat eventjes in een andere wereld
