Je hebt het waarschijnlijk al meegemaakt: jij bent verliefd op iemand maar die persoon is dat (nog) niet helemaal. Ergens koester je wel wat hoop, langs de andere kant heb je het gevoel dat het ook helemaal niks zou kunnen zijn. Wat is jouw instinctieve reactie op deze situatie?
Ik veronderstel dat de meesten onder jullie het liefst uit deze situatie zouden blijven, en op zoek gaan/wachten op iemand waarmee het vanzelfsprekend en helemaal klikt. Ik ben ook zo; vanaf ik twijfel voel, haak ik redelijk snel af. Soms duurt het iets langer omdat twijfel vanalles kan betekenen. Meestal echter, wil het gewoon zeggen dat iemand je wel leuk vindt maar niet ZO leuk, en dat de duidelijkheid van jouw gevoelens teveel is voor hen. Soms wil je iemand in je leven maar niet op de manier dat die andere dat wil. Dat kan behoorlijk vervelend zijn als geen van beide afstand wil nemen van diens gevoelens.
En waarom ook? Iemand die verliefd is wil daar helemaal geen afstand van doen, en iemand die dat niet is heeft weinig zin om daartoe gedwongen te worden – hoewel sommigen het zullen proberen omdat ze die persoon wel leuk en/of passend vinden voor een relatie.
En soms... soms is het volgens mij de moeite om te wachten om iemand, om ze tijd te geven. Om het te laten groeien. Misschien zeg ik binnenkort iets
anders want ik zit nu in die situatie. Ik ben verliefd op iemand die net uit een relatie komt. Ze heeft veel van haar leven zich laten leiden door wat
anderen wilden, ook in relaties. Iemand werd verliefd op haar en omdat ze dat wel leuk vond, ging ze erin mee. Dan bleek vaak dat het niet was wat ze wilde, en moest ze afstand nemen.
Nu zit ze op een punt dat ze alleen nog wil gaan voor dingen die ze echt wil. Dat begrijp ik, en ergens heb ik het gevoel dat ik ben wat zij eigenlijk echt wil zonder dat ik haar wil dwingen natuurlijk – ik hoop gewoon dat de intimiteit die we nu hebben zal uitgroeien tot een relatie.
Misschien ben ik een stomme dromer – dat denk ik ook vaak. Langs de andere kant zou ik het nog stommer vinden om gewoon afstand te nemen en de hoop op
te geven – dat kan ik nog steeds doen wanneer blijkt dat het echt niks wordt. Er moet wel ergens een einddatum op staan. Je kan niet blijven wachten op iemand. Ik heb nog geen vaste datum maar mijn gevoel geeft me in wanneer ik dicht bij de grens van mijn geduld kom. Ik ga er meestal één stapje over, en dan haak ik af. Ik hoop alleen dat het dit keer niet zo ver moet komen, want het is echt een prachtmeid...
Ik veronderstel dat de meesten onder jullie het liefst uit deze situatie zouden blijven, en op zoek gaan/wachten op iemand waarmee het vanzelfsprekend en helemaal klikt. Ik ben ook zo; vanaf ik twijfel voel, haak ik redelijk snel af. Soms duurt het iets langer omdat twijfel vanalles kan betekenen. Meestal echter, wil het gewoon zeggen dat iemand je wel leuk vindt maar niet ZO leuk, en dat de duidelijkheid van jouw gevoelens teveel is voor hen. Soms wil je iemand in je leven maar niet op de manier dat die andere dat wil. Dat kan behoorlijk vervelend zijn als geen van beide afstand wil nemen van diens gevoelens.
En waarom ook? Iemand die verliefd is wil daar helemaal geen afstand van doen, en iemand die dat niet is heeft weinig zin om daartoe gedwongen te worden – hoewel sommigen het zullen proberen omdat ze die persoon wel leuk en/of passend vinden voor een relatie.
En soms... soms is het volgens mij de moeite om te wachten om iemand, om ze tijd te geven. Om het te laten groeien. Misschien zeg ik binnenkort iets
anders want ik zit nu in die situatie. Ik ben verliefd op iemand die net uit een relatie komt. Ze heeft veel van haar leven zich laten leiden door wat
anderen wilden, ook in relaties. Iemand werd verliefd op haar en omdat ze dat wel leuk vond, ging ze erin mee. Dan bleek vaak dat het niet was wat ze wilde, en moest ze afstand nemen.
Nu zit ze op een punt dat ze alleen nog wil gaan voor dingen die ze echt wil. Dat begrijp ik, en ergens heb ik het gevoel dat ik ben wat zij eigenlijk echt wil zonder dat ik haar wil dwingen natuurlijk – ik hoop gewoon dat de intimiteit die we nu hebben zal uitgroeien tot een relatie.
Misschien ben ik een stomme dromer – dat denk ik ook vaak. Langs de andere kant zou ik het nog stommer vinden om gewoon afstand te nemen en de hoop op
te geven – dat kan ik nog steeds doen wanneer blijkt dat het echt niks wordt. Er moet wel ergens een einddatum op staan. Je kan niet blijven wachten op iemand. Ik heb nog geen vaste datum maar mijn gevoel geeft me in wanneer ik dicht bij de grens van mijn geduld kom. Ik ga er meestal één stapje over, en dan haak ik af. Ik hoop alleen dat het dit keer niet zo ver moet komen, want het is echt een prachtmeid...
