Bij een eerste ontmoeting is het steeds even een delicaat moment wanneer het moment van betalen is aangebroken. Zeker bij een contact waar ik al snel weet dat het niks gaat worden ben ik over het algemeen de eerste om voor te stellen om elk de helft te betalen, kwestie van geen kwade gevoelens achteraf te hebben....
Bij een leuke ontmoeting, waar er zeker een tweede ontmoeting zal zijn, heb ik al opgemerkt dat de mannen meestal galant de rekening betalen; ik heb regelmatig zelfs al gehad dat de man het niet zo leuk vond als ik voorstelde mijn deel te betalen...
Nu, ik ben geen grote feministe en, natuurlijk vind ik het leuk om door een man getrakteerd te worden maar ik zal steeds mijn deel betalen als dat van pas komt.
Vorige week ga ik op eerste date met – laten we hem een naam geven – Francis. Francis werkt ergens op Buitenlandse zaken, mooie positie en nodigt me uit voor een drink in de bar van het Hilton Hotel in Brussel. Zo gezegd, zo gedaan.. na een tijdje stelt hij voor om een stukje te gaan eten want het is daar wel erg druk. Hij stelt voor in een favoriet restaurant te gaan eten en dat gebeurt ook. We hebben een gezellige avond, veel gebabbeld en ontdekken dat we op een paar dagen van elkaar jarig zijn.
Ik verjaar die vrijdag, hij vraagt prompt of hij me mag uitnodigen die avond om het te vieren maar ik heb reeds een dineetje gepland met familie dus houden we het op de zaterdagavond. Hij kiest het restaurant en we spreken ter plaatse af.
Die bewuste avond kom ik aan in het restaurant en zit Francis op me te wachten met voor hem een half flesje water. De kelner vraagt ons beleefd of we een aperitief willen, hij zegt onmiddellijk neen, zonder me iets te vragen. Ik vind dat een beetje gek en stel voor een glaasje bubbels te nemen om op onze beide verjaardagen te klinken.. hij slaat af, ik niet...
Bij de menu keuze kiezen we beiden oesters als voorgerecht en ga ik voor een visgerecht, hij voor vlees. Bij de wijnkeuze zegt hij:” we gaan voor rood hé, want wit bij steak dat gaat niet..”. De kelner ziet mijn verbazing en stelt vlot voor dat ik een glas witte wijn neem.
Ik ben nu toch lichtjes geïrriteerd met zijn manier van beslissen en probeer het gesprek op aangenamere dingen te krijgen. Alles wat ik vertel of voorstel is of niet goed, of niet leuk.. enfin.. tegen het einde van de maaltijd kom ik stilaan aan het einde van mijn geduld. Hij staat recht om even naar het toilet te gaan en vraagt de kelner om de rekening. Net als hij terugkomt, komt een heel verveelde kelner terug aan onze tafel en zet de rekening.. voor mijn neus. Ik kijk hem aan en zeg ‘Ik dacht dat ik uitgenodigd was voor mijn verjaardag en nu moet ik alles betalen?...’ Waarop hij antwoordt:” Jij denkt toch niet dat ik elke keer voor jou ga betalen?...”
Ik ben niet snel sprakeloos maar zit daar toch even met mijn mond vol tanden en hij ziet aan de uitdrukking op mijn gezicht dat ik niet opgezet ben met zijn uitspraak. Ik haal mijn creditcard boven en geef die aan de kelner. Hij haalt zijn portefeuille boven en zegt “ wel, ik veronderstel dat ik beter mijn deel betaal..” Hij berekent dat zijn deel van de rekening € 62 is (minder dan mijn deel want ik heb een glas champagne gedronken en een duurdere koffie genomen !...) en hij legt een briefje van € 50 en € 20 op tafel. Ik zeg hem dat ik niet kan wisselen, hij neemt prompt het briefje van € 20 terug en zegt “ die 50 zullen wel genoeg zijn voor jou zeker?”. Tegen dan hou ik mijn tanden stijf op elkaar, teken mijn kaart af, neem mijn mantel en ben met een beleefde ‘goede avond nog’ rechtgestaan en buiten gegaan...
Wat een hufter, was mijn eerste gedacht.. achteraf in mijn auto heb ik luidop zitten lachen... en het koppel aan de tafel naast ons hebben ook hun entertainment gehad van de avond!
Francis, Francis, Francis toch.. en jij vraagt je af waarom je vorige relaties mislukt zijn?... ik denk dat ik het weet....
Bij een leuke ontmoeting, waar er zeker een tweede ontmoeting zal zijn, heb ik al opgemerkt dat de mannen meestal galant de rekening betalen; ik heb regelmatig zelfs al gehad dat de man het niet zo leuk vond als ik voorstelde mijn deel te betalen...
Nu, ik ben geen grote feministe en, natuurlijk vind ik het leuk om door een man getrakteerd te worden maar ik zal steeds mijn deel betalen als dat van pas komt.
Vorige week ga ik op eerste date met – laten we hem een naam geven – Francis. Francis werkt ergens op Buitenlandse zaken, mooie positie en nodigt me uit voor een drink in de bar van het Hilton Hotel in Brussel. Zo gezegd, zo gedaan.. na een tijdje stelt hij voor om een stukje te gaan eten want het is daar wel erg druk. Hij stelt voor in een favoriet restaurant te gaan eten en dat gebeurt ook. We hebben een gezellige avond, veel gebabbeld en ontdekken dat we op een paar dagen van elkaar jarig zijn.
Ik verjaar die vrijdag, hij vraagt prompt of hij me mag uitnodigen die avond om het te vieren maar ik heb reeds een dineetje gepland met familie dus houden we het op de zaterdagavond. Hij kiest het restaurant en we spreken ter plaatse af.
Die bewuste avond kom ik aan in het restaurant en zit Francis op me te wachten met voor hem een half flesje water. De kelner vraagt ons beleefd of we een aperitief willen, hij zegt onmiddellijk neen, zonder me iets te vragen. Ik vind dat een beetje gek en stel voor een glaasje bubbels te nemen om op onze beide verjaardagen te klinken.. hij slaat af, ik niet...
Bij de menu keuze kiezen we beiden oesters als voorgerecht en ga ik voor een visgerecht, hij voor vlees. Bij de wijnkeuze zegt hij:” we gaan voor rood hé, want wit bij steak dat gaat niet..”. De kelner ziet mijn verbazing en stelt vlot voor dat ik een glas witte wijn neem.
Ik ben nu toch lichtjes geïrriteerd met zijn manier van beslissen en probeer het gesprek op aangenamere dingen te krijgen. Alles wat ik vertel of voorstel is of niet goed, of niet leuk.. enfin.. tegen het einde van de maaltijd kom ik stilaan aan het einde van mijn geduld. Hij staat recht om even naar het toilet te gaan en vraagt de kelner om de rekening. Net als hij terugkomt, komt een heel verveelde kelner terug aan onze tafel en zet de rekening.. voor mijn neus. Ik kijk hem aan en zeg ‘Ik dacht dat ik uitgenodigd was voor mijn verjaardag en nu moet ik alles betalen?...’ Waarop hij antwoordt:” Jij denkt toch niet dat ik elke keer voor jou ga betalen?...”
Ik ben niet snel sprakeloos maar zit daar toch even met mijn mond vol tanden en hij ziet aan de uitdrukking op mijn gezicht dat ik niet opgezet ben met zijn uitspraak. Ik haal mijn creditcard boven en geef die aan de kelner. Hij haalt zijn portefeuille boven en zegt “ wel, ik veronderstel dat ik beter mijn deel betaal..” Hij berekent dat zijn deel van de rekening € 62 is (minder dan mijn deel want ik heb een glas champagne gedronken en een duurdere koffie genomen !...) en hij legt een briefje van € 50 en € 20 op tafel. Ik zeg hem dat ik niet kan wisselen, hij neemt prompt het briefje van € 20 terug en zegt “ die 50 zullen wel genoeg zijn voor jou zeker?”. Tegen dan hou ik mijn tanden stijf op elkaar, teken mijn kaart af, neem mijn mantel en ben met een beleefde ‘goede avond nog’ rechtgestaan en buiten gegaan...
Wat een hufter, was mijn eerste gedacht.. achteraf in mijn auto heb ik luidop zitten lachen... en het koppel aan de tafel naast ons hebben ook hun entertainment gehad van de avond!
Francis, Francis, Francis toch.. en jij vraagt je af waarom je vorige relaties mislukt zijn?... ik denk dat ik het weet....
