Een sauna vind ik niet zo bijzonder. In een heet hok zitten zonder je gesprekspartner te kunnen zien (oké, lichtelijk overdreven) om daarna zo’n koude douche te krijgen, dat je hart in paniek raakt en probeert uit je lichaam te breken, zonder kans op slagen. Nee, mijn idee van leuk is anders. Mijn idee van leuk is ‘een spa’.

Enfin, op de video in de lobby van het hotel zag het er toch allemaal heel goed uit. Bovendien had een Spaanse met kennis van zaken mij aangeraden om eens te hammammen. Maar de stad had een nogal overweldigende indruk op me gemaakt en ik zag het niet zitten om dat hammamgedoe uit te zoeken. Die spa was nog haalbaar. Hij hoorde eigenlijk min of meer bij het hotel, of omgekeerd. Ik dus op pad om een afspraak te maken.

Dat Spaans een wereldtaal is, heb ik geweten. Allemaal jongedames, maar niet eentje die fatsoenlijk Engels spreekt. Gelukkig ben ik nogal volhardend en heb ik er weinig problemen mee om in zo’n situatie een belachelijke indruk te maken. Ik ben ondertussen immers een expert in gebarentaal geworden. Vorig jaar in Portugal geleerd. Wel mijn eigen variant of dialect of hoe je het ook maar wilt noemen. Efficiënt in elk geval. Na wat wapperen en flapperen krijg ik zowaar een Engelse prijslijst onder mijn neus. Daar staat netjes uitgespeld, wat je tegen welk tarief mag verwachten. Ik kies voor de anti-stressbehandeling, toevallig de duurste in het rijtje. En of ik een badpak kan lenen? Ja, dat je graag wilt weten, hoe ik dàt duidelijk gemaakt heb, kan ik begrijpen. Bedenk zelf maar iets. Dit verhaal wordt zo al lang genoeg.
Morgen om 17u30 mag ik komen. Afgesproken.

Afspraken zijn heilig voor mij, dus ben ik stipt op tijd in de spa. Met een handdoek, een sleutel voor mijn locker en een badpak trek ik richting dameskleedkamer. De enige vrouw die ‘yes’ van ‘no’ kan onderscheiden toont mij nadien wat in welke volgorde moet gebeuren. En ik moet vooral veel water drinken en ook wat thee. ’t Ziet er allemaal wel goed uit. Het is een rustig moment, blijkbaar. Een koppel met dochtertje en ik. Verder niemand.

Ik moet gewoon de cijfertjes volgen. Wel mooi betegeld deze ruimte. Maar niet Moors, eerder Grieks, jammer genoeg. Nummer 1 is een douchecabine met 4 knoppen. Na elke sproeibeurt moet ik wat in het warme water gaan liggen. Is niet zo moeilijk. Daar gaan we!

Het water komt langs wel tien sproeiers, wat zeg ik, honderd sproeiers tegelijk. Harde stralen lauw water beuken op m’n lijf, worden langzaam warmer en warmer, zelfs even heet. Is dit nog leuk? Gelukkig duurt het niet lang en koelen de stralen af… tot ijskoud. Dit was niet de bedoeling!!! Mijn hart en mijn longen gaan niet akkoord. Ze willen eruit en ik kan ze geen ongelijk geven. Een licht ‘oooh’ ontglipt me, m’n trots ten spijt. Gelukkig komt er een einde aan de marteling. Waar ben ik aan begonnen? Moet dit zo nog 3 keer? Ja! Maar tussenin mag ik wat verpozen in het bad.
Zwemmen kan hier niet. Drijven wel. Zachtjes, met gesloten ogen. Heerlijk.

Na tien minuten terug in de cabine voor knop 2. Ik weet nu wat me te wachten staat en ben voorbereid. Het is nog een adembenemende zaak, letterlijk, maar ik leer snel. Nadien weer het water in. Beurt 3 vind ik best leuk en bij de laatste beurt ben ik voorwaar een ancien. Ik lach in mezelf wanneer een bleuke haar eerste koude douche ondergaat en een ‘ooooooooh’ niet kan onderdrukken.

Voor ik de sauna in ga, waag ik me aan een kopje thee. Ondefinieerbare smaak, kruidig, niet echt mijn ding. Maar ook dat went snel en met wat suiker is het best te drinken. Even in de ligzetels hangen en dan het walmende zweethok in.
Eerst denk ik dat ik alleen ben. Maar een paar stappen verder blijken er twee dames te zitten. Pffff, warm is het hier. Niet onaangenaam maar zo in m’n eentje vind ik er niet echt veel aan. De dames praten Spaans. Ik niet. En nu heb ik geen zin in wapperen en flapperen. Zij ook niet trouwens. Na een tijdje verlaten ze de sauna. Ik ga even op het hogere bankje zitten. Dit is een moment van reflectie. Waar ben ik mee bezig? Met lief te zijn voor mezelf? Toch wel. Want ondanks de paniekreacties van mijn lichaam vind ik het best fijn. Zo meteen ga ik mezelf flink met ijs inwrijven en dan kom ik hier terug. Geen probleem. En over enkele minuten komt de traktatie: de hot stone massage.

Dit raad ik iedereen aan: hot stones. Behalve dat ik eerst een papieren string aanmoet en met m’n gezicht in een gat moet hangen, gebeuren de heerlijkste dingen met mijn lijf. Het begint met warme olie die door zachte, bekwame, zorgvuldige handen uitgesmeerd wordt. Mmm… heerlijk is dit. Opeens moet ik aan sardines denken. Dat zeg ik ook. Dan komen de warme stenen. Man, man, man… is dit heerlijk of is dit heerlijk. Effekes gaat er een steek door m’n hart en denk ik aan andere handen. En waarom klinkt hier zo van die sentimentele muziek? Kom, terug naar je zintuigen, terug naar je vel. De warme stenen ontspannen me van top tot teen. Blij dat ik mezelf dit gegund heb.
Of ik me wil omdraaien? Willen wel, kunnen is iets anders. Mijn lichaam weegt loodzwaar op de bank. De Spaanse glimlacht begrijpend. Ook mijn hoofd krijgt een beurt. Alle stress wordt weggekneed en –gestreken. Eigenlijk een beetje zoals bij de kapper, wanneer je haar gewassen wordt. Daar kan ik ook zo van genieten. Maar dit is beter, veel beter.
Ik zak weg in het bewustzijnsniveau tussen waken en slapen.

En dan is het voorbij. Ik mag nog een beetje bekomen en moet daarna onder de douche om de olie af te spoelen. M’n huid voelt heerlijk zacht aan. Nu mag ik nog het bad in en de waterronde afmaken. Variaties op eenzelfde thema als hierboven. Alleen het keienlopen is keihard. Zal wel bedoeld zijn als voetmassage. Een paar keer over en weer terwijl warm en koud elkaar afwisselen.

Zo… terug op het droge. Een hele belevenis voor mij, zo’n spa. Enne… ik denk, dat het voor herhaling vatbaar is. Ik beveel het iedereen aan. Dat doe ik niet zo gemakkelijk, aanbevelen bedoel ik, dus... Doen.