Na een rustige vlucht en een rustige landing kom ik in de terminal van Madrid. Opnieuw veel volk, veel Vlaams ook...
Met een beetje vragen en zoeken leer ik waar ik naartoe moet. En ik heb een uurtje de tijd en ik heb honger. Voor €15 heb ik 2 broodjes, 1 gebakje en 1 flesje water. Had ik maar m'n boterhammen meegebracht. Nu nog een tafeltje vinden. Zut, niks vrij... tenzij...
'Do you speak English? Can I sit with you?'
Ik mag en schuif aan bij een dame. Zij is Spaanse maar werkt en woont in Italië en is enkele dagen op familiebezoek geweest. Volgens haar moet ik zeker een hele dag uittrekken voor het Alhambra. Vooral voor de tuinen. Nou, ik houd wel van tuinen, vooral als ik zelf het zware werk niet hoef te doen. En een hammam moet ik ook absoluut uitproberen, zegt ze. En Arabische thee.
Terwijl ik zit te keuvelen, sijpelt er een vreselijke gedachte door m'n hoofd. Ze valt met een plof in m'n maag. M'n ticket voor het Alhambra... afgeprint... in m'n portefeuille gestoken... Maar m'n protefeuille is nogal onhandig en ik heb zo'n vreselijk zakje rond m'n nek hangen met alle nodige kaarten en zakgeld. Op het laatste moment heb ik beslist om m'n portefeuille thuis te laten... met mijn ticket.
Blijven ademhalen. Alles sal regt kom, alles sal regt kom. 8400 bezoekers per dag. Niet één meer. Een bezoek met gids, afhaling bij het hotel... Blijven ademhalen. Niet alles is verloren. Ergens in de virtuele wereld zweeft mijn mail. Ik heb niet gedelete, wat betekent, dat ik mijn ticket nog kan afdrukken. Denk ik.
'Er wordt veel getreurd, om wat nooit gebeurt'. Afwachten, meisje. Alles kan nog regt kom.
De vlucht naar Granada is kort. Een bus naar het centrum staat ons op te wachten. Net een schoolreisje. Afstappen bij Puerto Real en dan zo'n tien minuten stappen. (Ik ken dat ondertussen. De minuten van infobalies zijn altijd langer dan de mijne, vooral als ik met m'n koffer moet zeulen.) De temperatuur is aangenaam. Ik moet nu vooral mijn aandacht naar buiten richten. Aan die ellende met dat ticket kan ik NU niks doen en me er NU lastig over maken, verandert ook niets aan de situatie. Alles kan nog regt kom.
Mooie stad, Granada. Veel fonteinen en hoge huizen. En... sinaasappels in de bomen? In april? Dat moeten er nog van vorig jaar zijn. Of zijn ze van plastiek en opgehangen door de toeristische dienst?
Volgens het plannetje dat ik op de luchthaven kreeg, moet ik er nu zo ongeveer zijn. Even vragen. Daar zit een jongeman te lezen. Het blijkt een Engelsman die hier een jaartje Spaans komt leren. Ik bewonder zijn accent. Hij bevestigt dat ik in de juiste richting stap. Hotel Los Angelos kent hij niet. Maar het is zeker die kant uit. Eerste straat links.
Ik verder zeulen met m'n koffer. Wat heb ik daar toch allemaal ingestopt? Opeens ruik ik iets. Iets heerlijks. Ik hef m'n hoofd: Blauwe regen. Eén van mijn lievelingsplanten en zo giftig als tien vaten arsenicum. Thuis zijn het nog maar knoppen als okkernoten. Hier hangen meters trossen blauwe heerlijkheid naar beneden. Ik snuif en snuif ... Zoete, bedwelmende geur. Transparante bloemen, van blauwpurper naar wit en omgekeerd. Dit is een omen. Alles sal regt kom. Mijn rechterarm begint wat te zeuren. Ik kom voorbij een schooltje dat Los Angelos heet. Als ik nu nog zo'n hotel vind. Ik vind het. Ik ben er.
Ik stap naar de balie. Twee charmante kerels lachen mij vriendelijk toe. Opgelucht vervul ik de formaliteiten. En nu...
'I'm quite happy to be here. But I have a problem. I 've made a mistake and I hope you can help me'. De Spanjaarden kijken mij aan alsof ik in mijn eentje de hele Armada meesleep. Zoveel Engels na elkaar. Langzaam dringt het tot hen door dat ze iets kunnen doen. Iets wat misschien niet tot hun takenpakket en hun functieomschrijving behoort, maar toch. En si, hun gezicht klaart op. Voor €1 kan ik tien minuten op het internet en dan zullen ze mijn ticket afprinten.
'You're angels.' Hotel Los Angelos.
Met een beetje vragen en zoeken leer ik waar ik naartoe moet. En ik heb een uurtje de tijd en ik heb honger. Voor €15 heb ik 2 broodjes, 1 gebakje en 1 flesje water. Had ik maar m'n boterhammen meegebracht. Nu nog een tafeltje vinden. Zut, niks vrij... tenzij...
'Do you speak English? Can I sit with you?'
Ik mag en schuif aan bij een dame. Zij is Spaanse maar werkt en woont in Italië en is enkele dagen op familiebezoek geweest. Volgens haar moet ik zeker een hele dag uittrekken voor het Alhambra. Vooral voor de tuinen. Nou, ik houd wel van tuinen, vooral als ik zelf het zware werk niet hoef te doen. En een hammam moet ik ook absoluut uitproberen, zegt ze. En Arabische thee.
Terwijl ik zit te keuvelen, sijpelt er een vreselijke gedachte door m'n hoofd. Ze valt met een plof in m'n maag. M'n ticket voor het Alhambra... afgeprint... in m'n portefeuille gestoken... Maar m'n protefeuille is nogal onhandig en ik heb zo'n vreselijk zakje rond m'n nek hangen met alle nodige kaarten en zakgeld. Op het laatste moment heb ik beslist om m'n portefeuille thuis te laten... met mijn ticket.
Blijven ademhalen. Alles sal regt kom, alles sal regt kom. 8400 bezoekers per dag. Niet één meer. Een bezoek met gids, afhaling bij het hotel... Blijven ademhalen. Niet alles is verloren. Ergens in de virtuele wereld zweeft mijn mail. Ik heb niet gedelete, wat betekent, dat ik mijn ticket nog kan afdrukken. Denk ik.
'Er wordt veel getreurd, om wat nooit gebeurt'. Afwachten, meisje. Alles kan nog regt kom.
De vlucht naar Granada is kort. Een bus naar het centrum staat ons op te wachten. Net een schoolreisje. Afstappen bij Puerto Real en dan zo'n tien minuten stappen. (Ik ken dat ondertussen. De minuten van infobalies zijn altijd langer dan de mijne, vooral als ik met m'n koffer moet zeulen.) De temperatuur is aangenaam. Ik moet nu vooral mijn aandacht naar buiten richten. Aan die ellende met dat ticket kan ik NU niks doen en me er NU lastig over maken, verandert ook niets aan de situatie. Alles kan nog regt kom.
Mooie stad, Granada. Veel fonteinen en hoge huizen. En... sinaasappels in de bomen? In april? Dat moeten er nog van vorig jaar zijn. Of zijn ze van plastiek en opgehangen door de toeristische dienst?
Volgens het plannetje dat ik op de luchthaven kreeg, moet ik er nu zo ongeveer zijn. Even vragen. Daar zit een jongeman te lezen. Het blijkt een Engelsman die hier een jaartje Spaans komt leren. Ik bewonder zijn accent. Hij bevestigt dat ik in de juiste richting stap. Hotel Los Angelos kent hij niet. Maar het is zeker die kant uit. Eerste straat links.
Ik verder zeulen met m'n koffer. Wat heb ik daar toch allemaal ingestopt? Opeens ruik ik iets. Iets heerlijks. Ik hef m'n hoofd: Blauwe regen. Eén van mijn lievelingsplanten en zo giftig als tien vaten arsenicum. Thuis zijn het nog maar knoppen als okkernoten. Hier hangen meters trossen blauwe heerlijkheid naar beneden. Ik snuif en snuif ... Zoete, bedwelmende geur. Transparante bloemen, van blauwpurper naar wit en omgekeerd. Dit is een omen. Alles sal regt kom. Mijn rechterarm begint wat te zeuren. Ik kom voorbij een schooltje dat Los Angelos heet. Als ik nu nog zo'n hotel vind. Ik vind het. Ik ben er.
Ik stap naar de balie. Twee charmante kerels lachen mij vriendelijk toe. Opgelucht vervul ik de formaliteiten. En nu...
'I'm quite happy to be here. But I have a problem. I 've made a mistake and I hope you can help me'. De Spanjaarden kijken mij aan alsof ik in mijn eentje de hele Armada meesleep. Zoveel Engels na elkaar. Langzaam dringt het tot hen door dat ze iets kunnen doen. Iets wat misschien niet tot hun takenpakket en hun functieomschrijving behoort, maar toch. En si, hun gezicht klaart op. Voor €1 kan ik tien minuten op het internet en dan zullen ze mijn ticket afprinten.
'You're angels.' Hotel Los Angelos.
