Als neo single maak ik me na anderhalf jaar wijs dat ik de eenzaamheid bemin. Maar dat is enkel zo als ik ze vrijelijk opzoek om er met volle teugen van te genieten.
Zoals teruggetrokken op hoogten waar leegte zich vult met toppen en kammen. Och, het zijn geen bergen. Het oogt alleen maar zo. Geen granieten monumenten voor alpine klimmen. Eerder een in 800 m klim nog vriendelijk mengsel van rotsige kragen en gras dat schapen nog de moeite vinden. Een pad is soms een geëffend grintweggetje of een amper zichtbaar spoor van menselijke doortocht, maar soms ook een chaotische stenenslinger om doorheen te ploeteren. De na wat inspanning beleefde leegte en eenzaamheid zijn zielsverheffend als je, rustend op een steen die de natuur naar je kont vormde, de wat koele lucht in je longen laat stromen terwijl je van het uitzicht geniet. Amper denkbaar dat 2 eeuwen geleden er over die passen nog pakpaarden en ezels met voorraden gevoerd werden. Tijd betekent hier niets voor de trekker van vandaag. Tenminste, zolang het weer niet omslaat of de mist valt; want dan kan je maar beter op het dalwaarts pad zitten dat vanzelf terugvoert naar de bewoonde wereld of wat daar voor doorgaat. Vaak is dat maar een groepje huizen, een gehucht, en met wat geluk een dorp met herberg waar je op een biertje en wat eten kan aanvallen.
Ja, op die manier bemin ik de eenzaamheid.
Thuis bemin ik die ook, waar muziek zich leent tot gezelschap en een laptop me de rest van de wereld opent. Toch wil ik daar nu en dan een lijfelijk exemplaar van zien.
Van stoerdoeners en tooghangers van mijn eigen sekse krijg ik het schijt. Vrienden heb ik even weinig als ik vriendinnen heb. Echte vrienden dan; en hen zie ik minder dan de vriendinnen, waarmee ik het liefste praat.
Het vrouwelijk geslacht heeft uiteraard meer in petto.
Maar daarin wordt mijn leven een pendelgang, en ik weet niet hoelang het duurt eer de slinger zich vast pint.
Nu en dan daten voerde al eens tot iemand waarmee gemeenzame belevingen zich boeiend aftekenden. Exploratie die al eens seks meebrengt in een hoge mate van gemeenzaamheid die zich nochtans sleetbestendig moet tonen om deugdelijk te zijn en me niet op onverklaarbare wijze weer doet verlangen naar alleen zijn en cocoonen in zo'n slakkenhuis naar het concept van Indra.
De kleine dingen in het (all)eenzaam zijn bekoren en verheffen me.
Maar in het gemeenzaam zijn worden die me tot ergernis en prikken gaten in de feestballon. Ineens loopt die leeg en pieker ik me rot over oorzaak en reden waarom plots mijn intuïtie het van mijzelf overnam en ik willoos overbleef, niet in staat om nog een vin te verroeren, de telefoon te gebruiken of een mail te plegen naar de mij uit de gemeenzaamheid ontvallen persoon.
Tot ik oorzaak en reden in mezelf vind en me herken als en beken tot pendelaar tussen gemeenzaam en (all)eenzaam leven.
Ik hou van beide. Voorlopig liefst.
Harry
