Met deze (korte) blog zou ik (voorlopig dan toch) afscheid willen nemen van alle vrouwen die van mij ooit een berichtje hebben gekregen en daar op geen enkele manier op hebben gereageerd. Nochtans hebben ze op deze uitstekende site maar één muisklikje nodig (‘Geen interesse’) om me mee te delen dat ze met rust gelaten willen worden. Maar als dat zelfs teveel gevraagd is, dan stuur ik (voorlopig) liever geen berichtjes meer.
Ik wil graag eindigen met een gedicht van Jacob Jan Slauerhoff.
VOOR DE VERRE PRINSES
Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tussenbeide.
Soms staan wij beiden ’s nachts aan ’t raam,
Maar andere sterren zien we in andere tijden.
Uw land is zo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis — dat ik
Op vleugelen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.
Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedere nacht.
Tot later misschien,
Barry
