Zalig zij die om hulp vragen… aan om het even wie, want zij zullen geholpen worden. (Vrij naar Mattheüs 5)
Vandaag de dag vrouw zijn, is niet vanzelfsprekend. Je wordt verondersteld je mannetje te staan, een vrouw met ballen aan haar lijf te zijn (vreselijke gedachte, toch, heren… stel je voor…), zelfstandig te zijn. Eigenlijk de hele tijd zeggen ‘ik ben (even sterk als) een man’. Dat is echter helemaal niet waar. Oké, er zijn uitzonderingen… Maar doorgaans is een vrouw fysiek de zwakkere partij. Dat mag ik uiteraard niet te luid zeggen. Dat is niet 'politiek correct'.
Ook op het vlak van seksualiteit houdt de maatschappij ons een leugen voor. De norm die ons als waarheid aangepraat wordt, is die van een onverantwoordelijke adolescent, en mannelijk. (Oeps, daar komt het eerste rotte ei. Gelukkig is het geen tomaat. Dat zou pas erg wezen.)
Ik ben een vrouw en ik ben daar blij om. Toegegeven, het is leuk om sterk te zijn en alles in je eentje te kunnen. Je eigen belang voor dat van een ander stellen, vind ik een minder mooie eigenschap maar ik probeer het te leren.(Ja, heren, het spijt me, maar jullie zijn geboren egoïsten, niks aan te doen. Oké, sommigen werken eraan. Maar lang niet genoeg van jullie, zowel in aantal als inzet.) Anderzijds… ik wil een vrouw blijven, verbondenheid belangrijk vinden en… hulp durven vragen. Dat is heel moeilijk. Dat is bijna ‘not done’.
My home is my castle… and my garden a pain in the neck :s.
Wekelijks maai ik dapper mijn gras en strijd ik de ongelijke strijd tegen het onkruid tussen mijn bloemen – een strijd die ik nooit winnen kan. Maar mijn haag… mijn haag is mijn Armageddon, een veldslag die ik niet kan strijden zonder over mijn fysieke grenzen te gaan. Op zichzelf lijkt dat niet zo rampzalig. Het lichaam heeft echter ook zijn rechten. En blijkbaar heeft iemand mijn lichaam daarop gewezen en het klaagt mij aan. Dus moet ik op zoek naar hulp .
‘Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Waar komt mijn hulp vandaan?’
Eigenlijk was mij hulp beloofd. Toen ik erom vroeg, kreeg ik een ‘ik-vind-het-vervelend-om-je-teleur-te-stellen-maar-ik-doe-het-toch’. Njet dus. Yep, van een man.
In mijn kennissenkring is iedereen aan het verbouwen, teveel overuren aan het maken, et caetera, et caetera (ja, ik toch voor íets de Latijnse gedaan). Voor professionele hulp moest ik wachten tot in september. Het enige wat ik nog bedenken kon, was de sprong in het duister: hulp vragen via het internet. Dat deed ik dus.
Op elke site die ik bedenken kon, legde ik mijn probleem voor. Ik sprak er zelfs de Grote Baas voor aan. En dan bedoel ik niet de één of andere admin.
Mijn profiel kreeg opeens heel veel belangstelling. Sommigen reageerden met een berichtje: soms onnozel, soms gewoon om te zeggen dat ze zo ver geen haag snoeiden, som om een telefoonnummer door te geven, soms ...
Eén iemand wou wel helpen. Een Westvlaming. Van 72 jaar. Eerst was ik beschaamd. Mocht ik hulp verwachten van iemand van 72? Anderzijds, als iemand wil helpen, mag ik dat dan afwijzen, omdat ik vind, dat die daarvoor te oud is. Dat is beledigend. Inderdaad, een typisch vrouwelijke reactie: bezorgd zijn om de ander.
Ik besloot de hulp te aanvaarden.
(Wordt vervolgd)
Vandaag de dag vrouw zijn, is niet vanzelfsprekend. Je wordt verondersteld je mannetje te staan, een vrouw met ballen aan haar lijf te zijn (vreselijke gedachte, toch, heren… stel je voor…), zelfstandig te zijn. Eigenlijk de hele tijd zeggen ‘ik ben (even sterk als) een man’. Dat is echter helemaal niet waar. Oké, er zijn uitzonderingen… Maar doorgaans is een vrouw fysiek de zwakkere partij. Dat mag ik uiteraard niet te luid zeggen. Dat is niet 'politiek correct'.
Ook op het vlak van seksualiteit houdt de maatschappij ons een leugen voor. De norm die ons als waarheid aangepraat wordt, is die van een onverantwoordelijke adolescent, en mannelijk. (Oeps, daar komt het eerste rotte ei. Gelukkig is het geen tomaat. Dat zou pas erg wezen.)
Ik ben een vrouw en ik ben daar blij om. Toegegeven, het is leuk om sterk te zijn en alles in je eentje te kunnen. Je eigen belang voor dat van een ander stellen, vind ik een minder mooie eigenschap maar ik probeer het te leren.(Ja, heren, het spijt me, maar jullie zijn geboren egoïsten, niks aan te doen. Oké, sommigen werken eraan. Maar lang niet genoeg van jullie, zowel in aantal als inzet.) Anderzijds… ik wil een vrouw blijven, verbondenheid belangrijk vinden en… hulp durven vragen. Dat is heel moeilijk. Dat is bijna ‘not done’.
My home is my castle… and my garden a pain in the neck :s.
Wekelijks maai ik dapper mijn gras en strijd ik de ongelijke strijd tegen het onkruid tussen mijn bloemen – een strijd die ik nooit winnen kan. Maar mijn haag… mijn haag is mijn Armageddon, een veldslag die ik niet kan strijden zonder over mijn fysieke grenzen te gaan. Op zichzelf lijkt dat niet zo rampzalig. Het lichaam heeft echter ook zijn rechten. En blijkbaar heeft iemand mijn lichaam daarop gewezen en het klaagt mij aan. Dus moet ik op zoek naar hulp .
‘Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Waar komt mijn hulp vandaan?’
Eigenlijk was mij hulp beloofd. Toen ik erom vroeg, kreeg ik een ‘ik-vind-het-vervelend-om-je-teleur-te-stellen-maar-ik-doe-het-toch’. Njet dus. Yep, van een man.
In mijn kennissenkring is iedereen aan het verbouwen, teveel overuren aan het maken, et caetera, et caetera (ja, ik toch voor íets de Latijnse gedaan). Voor professionele hulp moest ik wachten tot in september. Het enige wat ik nog bedenken kon, was de sprong in het duister: hulp vragen via het internet. Dat deed ik dus.
Op elke site die ik bedenken kon, legde ik mijn probleem voor. Ik sprak er zelfs de Grote Baas voor aan. En dan bedoel ik niet de één of andere admin.
Mijn profiel kreeg opeens heel veel belangstelling. Sommigen reageerden met een berichtje: soms onnozel, soms gewoon om te zeggen dat ze zo ver geen haag snoeiden, som om een telefoonnummer door te geven, soms ...
Eén iemand wou wel helpen. Een Westvlaming. Van 72 jaar. Eerst was ik beschaamd. Mocht ik hulp verwachten van iemand van 72? Anderzijds, als iemand wil helpen, mag ik dat dan afwijzen, omdat ik vind, dat die daarvoor te oud is. Dat is beledigend. Inderdaad, een typisch vrouwelijke reactie: bezorgd zijn om de ander.
Ik besloot de hulp te aanvaarden.
(Wordt vervolgd)
