Lang, lang geleden had ik me, in een zotte bui, als figurant ingeschreven bij een castingbureau.
Je weet immers maar nooit ...
Ik was gebeten door de theatermicrobe, wilde voelen hoe het was om op een echte set te staan.

De inschrijving was totaal in de vergeethoek geraakt, maar ik was ondertussen wel in een horror film beland.


Mijn tegenspeler was ziekte, zijn naam leukemie. De opnames duurden 18 maanden.

En dan, plots een telefoontje met de vraag of ik wilde mee figureren in een filmpje over diversiteit.

Spontaan zei ik ja, diversiteit is iets wat ons anders maakt dan de anderen. En ik voelde me op dat moment anders dan de anderen. Het had niets te zien met een donkere huid of dik of dun zijn of bruin, ros, blond haar of een andere cultuur. Ik voelde me geamputeerd omdat ik elke dag, de man waar ik zielsveel van hield moest loslaten. Mijn binnenkant had een andere kleur, zwart. Maar mijn buitenkant moest wit zijn, sterk zijn, moed en steun geven.

Je omgeving verwacht dit maar ook jijzelf.
Je drijft op een innerlijke kracht, je teert op zoete herinneringen. Je wordt gedragen door vrienden en familie en collega’s en door je zieke partner.

Toch voelde ik me zo dikwijls een klein hoopje mens, verdrietig, kwaad, opstandig, alleen op de wereld, zelfmedelijden, medelijden, bang...

Dan twijfels... meedraaien in dit filmpje betekende zoveel uren afwezig zijn in het ziekenhuis.

Toch koos ik voor de opnamen, had nood aan “in een andere wereld” stappen...even maar.
Het laadde mijn batterij op. Energie was teruggevonden. De sterke vrouw kon haar rol terug aan.

En nu...zoveel tijd later, lees ik met een glimlach de profielen, ja, wat een diversiteit, wat een aanbod van verschillen...conclusie, noch kleur noch rang noch stand noch diploma bepalen wie je bent of wil zijn...maar...hoe het leven je gekleurd heeft.

Het filmpje heb ik nooit gezien
Maar mijn horror film...100 000 maal