Gisteren een collega blogger ontmoet bij het optreden van Leonard Cohen in Gent. Zij doet het veel te weinig, bloggen. Want schrijven doet zij goed en zij heeft wat te vertellen. Te weinig tijd, zegt zij. Weet ik. Ik moet niets zeggen, heb tijd of maak er wel. Maar ja, ik ben dan ook zoveel ouder. Wijzer ook dan? Ik geloof er geen bal van, ben zeer onwijs als het erop aan komt.
Ik weet niet half hoeveel zij nog allemaal goed doet, maar heb mijn vermoedens. Daar bleef het bij. Tot dusver. Wie weet. Ik beschouw. Zij kent mij en ik ken haar en dat vinden wij goed zo.
2010 is een Chopin jaar en dat zullen we geweten hebben. Acrobatie op de tonen van…ja wat dacht je ? Voor de verandering niet in een concertstoel geplant, maar opkijkend naar het want van de Frederyk Chopin, een Pools zeilschip. Een fraai gebouwde acrobate hijst en wikkelt zich muzikaal in witte slingers op en neer. Esthetisch en erotiserend. Ik weet niet of de mannelijke acrobatiepartner dezelfde uitwerking had op mijn vrouwelijke collega blogger. Ik vergat het haar te vragen, maar dat wordt alsnog het geval. Bij deze. Nee ik onthul haar schrijversnaam niet. Ga maar zelf op zoek.
Cohen ontroerde me. Haar ook. Je ziet dat aan vingers die naar de ogen gaan, een veeg maken. Maar er waren geen dondervliegjes, en de avond en nacht waren zacht en mild. Zo ook de SM die ik me nadien liet welgevallen.
Single Malt, dames, of wat dachten jullie soms ?
Harry
