Macho ? Nee, integendeel. Het gevoel dat het nooit goed gaat komen. Niet meer, nadat het zoveel jaren goed is kunnen zijn met een vertrouwde geest en lijf, voor altijd weg. Wat een gapende leegte. Dempen, gauw. Neen, hoe meer je dempen wil hoe dieper de afgrond gaapt. Onzeglijke vereenzaming hangt als een spook in de lucht, spijts vlotheid waarvan je je graag bedient om te vertoeven in het gezelschap van waarmee je denkt het te kunnen vinden en die dat zelf ook vinden.

Aan elk gevrij kleeft risico. Het niet vinden. Het denken te vinden maar op een dag aankijken tegen de negatie, het meest nog bij jezelf.
Hola maar, de vlucht in het vrijblijvende, in de vriendschap zonder meer, terwijl je toch het met twee alles verzengende nastreeft, passie en rust tegelijk waarvoor een vonk genoeg is voor omslaan van het ene naar het andere.
De vrees, de faalangst in het aftasten van de wankele balans tussen fysieke lust en mentale nabijheid, vooral als je de ander eigenlijk nog niet goed kent. En je wil, je wil, onzeglijk graag wil je het goed hebben. De smart is groot als dat niet lukt. Waarom dan niet ? Een kwelling.
Je zal alleen blijven, je neemt je dat voor. Het is beter dan mislukken. Minder pijn. Maar ook minder ‘zijn’.
Bange twijfel. Je afvragen : wie doet die wegebben, kom ik die wel tegen ? En is dat nu deze of maar weer een andere keer ? Is het wel nog weggelegd voor me, voor dat ‘ons’.
Ja, ja; het is een werkwoord, liefde. Maar vallen me de werktuigen in handen, of heb ik die nog wel ?
Het is te ontdekken, een ontdekkingsreis. Ik ben een ontdekkingsreiziger. Hoe vasthoudend ben ik om te volharden tot ik vind hoe ik het zoek ? Wie heeft de eigen grenzen open gesteld om –onbevangen- ontdekt te worden ? Wie is even gek als ik ? Wie toont zich even weerloos en naakt voor de benjisprong, vertrouwend in het opveren zonder builen of fracturen ?
Het is beter om er maar niet aan te denken en onbevangen te springen in het duister, de dageraad tegemoet.


Harry