Waarom blijft de priemende vraag hangen, “hoe komt het dat we geen partner vinden”…
Alhoewel het aanbod hier immens is.
Je laat je verleiden door de glitter en glamour, hier in dit geval dan, de glitter van de verleidende woorden, de glamour als kunst om je te charmeren, oh ja…ze kennen de juiste woorden om je te doen smelten, je gezonde verstand aan het wankelen te brengen. En ze schieten de pijlen recht in je hart.
Wanneer ik zo voor mezelf de balans opmaak, dan zie ik meerdere mannen die mij geraakt hebben.
Zeker deze drie mannen, A, B, C…maar de roes van zweven is voorbij, je bent het jezelf verplicht om ergens een analyse te maken. Is een overlevingsstrategie of je gaat er aan ten onder.
Man A : zwakke persoonlijkheid, eigenlijk een pathologische leugenaar die maar 1 betrachting heeft , de grens van het sexuele genot te verleggen, op zichzelf niets mis mee, wanneer het tussen 2 partners gaat en blijft.
Man B: sterke persoonlijkheid, maar op een bepaald moment gecrasht, en nu hopeloos op zoek naar zichzelf, hij vraagt steun en tijd…tijd, wanneer je 57 bent hoeveel tijd heb je dan nog?
Man C: charmante oudere man, doelloos op zoek naar liefde en geborgenheid, denkt dit te vinden om met vrouwelijke leden ‘intiem’ kennis te maken, zijn zoektocht is buiten de normale proporties gegroeid dat je bijna van een verslaving kan spreken. Denkt op deze manier terug te vinden wat hij kwijt is.
En toch…blijf ik op een voor mij onbegrijpelijke manier van deze mannen houden… als mens, voel ik hun verdriet, hun euforie, hun eenzaamheid, hun verlangen, hun angst.
Zij en ik, wensen zich maar 1 ding…terug thuiskomen.