In mijn mailbox vond ik de uitnodiging om ons te treffen, die datum, dat uur. De keuze van de locatie daar mocht ik over beslissen.
Hij zocht een vrouw die zich thuis kon voelen tussen de high level professionals van internationale organisaties. Oeps, een hele mond vol. Enkele sobere mails vormden onze kennismaking.
Vrouwelijke nieuwsgierigheid dwong me naar de afspraak te gaan. Na een laatste blik in de spiegel (tevreden) stapte ik naar een bruin cafeetje…naar afspraakje nummer zoveel.
Samen met het glas rode wijn werd me zijn visitekaartje aangereikt, indrukwekkend (werd er nu een kniebuiging van mij verwacht, dacht ik) dat gebaar ervoer ik als koel, berekend en arrogant. Een tikkeltje arrogantie mag, houd ik zelfs van, het maakt een man boeiend. Net zoals wij vrouwen de mythe van het mysterieus zijn mogen aanhouden.
Dan startte de vragenronde, mijn lichaam en geest verstijfden, waar bleef dat notaboekje om alle antwoorden te noteren, flitste door mijn hoofd. Hij slaagde er in om in de kortste tijd mijn spontaniteit te verschrompelen. Eén vraag was nog niet gesteld, mijn maten en gewicht, want mijn garderobe zou ook moeten aangepast worden aan de ‘beau monde’ of had hij deze met zijn kennersblik al geraden?
Op het puntje van mijn tong lagen de woorden: ik zoek geen nieuwe baan…maar een man!
Ik dronk mijn tweede glas rode wijn leeg. En wandelde naar huis.
En de vraag, ja waar ligt het verschil tussen een sollicitatiegesprek en een date bleef door mijn hoofd spoken. Worden we berekend, hebben we een gepast uithangbord nodig, is ons imago naar de buitenwereld toe zo belangrijk. Moeten we van dezelfde dingen houden. Of geven we elkaar de kans om ons te ontdekken, lief te hebben, te groeien naar iets, graag bij elkaar te zijn om wie we zijn en niet om wat we hebben.
Het gaat er om de juiste snaar te raken, het muziekstuk schrijven we dan samen.
Hij zocht een vrouw die zich thuis kon voelen tussen de high level professionals van internationale organisaties. Oeps, een hele mond vol. Enkele sobere mails vormden onze kennismaking.
Vrouwelijke nieuwsgierigheid dwong me naar de afspraak te gaan. Na een laatste blik in de spiegel (tevreden) stapte ik naar een bruin cafeetje…naar afspraakje nummer zoveel.
Samen met het glas rode wijn werd me zijn visitekaartje aangereikt, indrukwekkend (werd er nu een kniebuiging van mij verwacht, dacht ik) dat gebaar ervoer ik als koel, berekend en arrogant. Een tikkeltje arrogantie mag, houd ik zelfs van, het maakt een man boeiend. Net zoals wij vrouwen de mythe van het mysterieus zijn mogen aanhouden.
Dan startte de vragenronde, mijn lichaam en geest verstijfden, waar bleef dat notaboekje om alle antwoorden te noteren, flitste door mijn hoofd. Hij slaagde er in om in de kortste tijd mijn spontaniteit te verschrompelen. Eén vraag was nog niet gesteld, mijn maten en gewicht, want mijn garderobe zou ook moeten aangepast worden aan de ‘beau monde’ of had hij deze met zijn kennersblik al geraden?
Op het puntje van mijn tong lagen de woorden: ik zoek geen nieuwe baan…maar een man!
Ik dronk mijn tweede glas rode wijn leeg. En wandelde naar huis.
En de vraag, ja waar ligt het verschil tussen een sollicitatiegesprek en een date bleef door mijn hoofd spoken. Worden we berekend, hebben we een gepast uithangbord nodig, is ons imago naar de buitenwereld toe zo belangrijk. Moeten we van dezelfde dingen houden. Of geven we elkaar de kans om ons te ontdekken, lief te hebben, te groeien naar iets, graag bij elkaar te zijn om wie we zijn en niet om wat we hebben.
Het gaat er om de juiste snaar te raken, het muziekstuk schrijven we dan samen.
