We staan hier te schitteren in het uitstalraam van een date site met toch de stille hoop dat hij of zij ons vindt. Turend naar het scherm, maar het geeft geen antwoord.

Voor veel mensen betekent vijftig en ouder worden een nieuwe start nemen, ook in de liefde. Ze kennen zichzelf en hebben meer levenservaring. Ze kunnen relativeren en hebben misschien drastische beslissingen genomen en strepen getrokken, proberen geen scheve toestanden meer recht te trekken.

Hebben zich een nieuwe toekomst uitgelijnd.

De grote liefde misschien opnieuw ontdekken: zalige kwelling. Vlinders in de buik, de krop in de keel, een bonzend hart... De klassieke symptomen van een prille liefde zijn niet langer het monopolie van jonge mensen. Integendeel. Waarom zou de behoefte om te beminnen en bemind te worden trouwens met de jaren verdwijnen? Beminnen is een van de weinige vermogens die niet verouderen.

Hebben we teveel eelt op onze ziel gekregen?

Zij wij dames te vrijpostig als we zelf contacteren? Hebben mannen het jagen verleerd? Hebben mannen de charme van het hof maken verloren? Of staan wij vrouwen wantrouwig tegen deze hofmakerij. Horen we de alarmbel in ons hoofd te vlug rinkelen? Of zijn we al verslaafd aan de kick van het veroveren? Willen we iemand dat tien/twintig jaar jonger is om aan onze arm te pronken? Zoeken we het perfecte snoetje en het perfecte body? Zijn vragen die ik me stel.

Is het de drempelvrees of plankenkoorts of gebrek aan zelfvertrouwen. Of berust je in het feit, ik sta op een date site, dus ik probeer iets aan mijn toestand te doen?

Zijn er date regels? Is er een gebruiksaanwijzing? Mag ons fingerspitzengefuhl spreken?

Eén vrouw /man is genoeg, zegt onze vriend Harry. We mikken misschien vaak, maar schieten slechts één keer raak.

Maar toch blijft de vraag: Wat scheelt er met ons.