Ik weet het niet, ik weet het verdomme echt niet!
Ik verwacht niets en alles, ik manipuleer niet en had ik de macht zou ik dan manipuleren? Deze vraag wordt om de haverklap gesteld, ze brengt frustraties mee, frustraties omdat je het antwoord niet kent, of omdat je het niet kan verwoorden, het luidop kan zeggen. Ben ik een huisje boompje beestje type, neen. Wat of wie ben ik dan wel? Weet jij het? Ik voel me even op de dool, mag en kan dat?
Waarom zijn we bang om terug in die oude sleur te vallen? Bang om dezelfde fouten te maken, bang om opnieuw geconfronteerd te worden met verdriet en pijn, bang om onze eigen gebreken en tekortkomingen te erkennen, bang om de kracht van het graag zien niet meer te bezitten, bang om onze menselijke en hunkerde kant te laten zien, bang om ons gezicht te schenden, bang om alleen te blijven…
Ik nodig je uit om mij te zeggen, wat jij van een liefde/relatie verwacht.
Wil je het leven onderzoeken, beproeven, misschien zelfs veranderen. Blijft het leven voor jou een uitdaging, een puzzel , elke dag op zoek naar een gepast stukje. Samen buiten de lijnen lopen? Ik van jouw muziek leren houden, jij van de mijne. Met onze blote voeten op het strand de zee inlopen. Kijken naar morgen, gisteren vergeten of koesteren. Filosoferen over het leven. Subtiel de weg tonen aan onze kinderen. Kijken in de blinkende oogjes van kleinkinderen. Met zijn twee overblijven in een gezellig restaurantje...
Zijn dit mijn verwachtingen ... of zijn het dromen!