Kanunniks is me het taaltje wel.
Als ik dacht dat ik weer kerkelijk kan trouwen als daar al nood aan zou zijn, had ik het goed mis. Een kanunnik met santekraam van bischoppelijke rechtbank catalogeerde me immers als 'psychopaat' op basis van louter verklaringen van madame ex en haar entourage. Daar wist ik, tegen alle regels van Rome, geen fluit van af. Zie blog ‘Ongeldig’.
Ja, stel nu dat ik kerkelijk wil hertrouwen, dan gaan ze weer de toegepaste kunstgreep volgen waarbij “een psychopaat zich nooit rekenschap kan geven van de draagwijdte van het geven van een kerkelijk jawoord”. Zodat een nieuw kerkelijk huwelijk onmogelijk of al bij voorbaat opnieuw ‘ongeldig’ zou zijn. Niet dat ik er een zou willen, of van die hypocrisie wakker lig. Al moet ik toegeven dat het me een schok is geweest om dat, 22 jaar later, te vernemen.
Maar nu een volksjury zonder een schijn van bewijs die Els Clottemans veroordeelde voor moord, een moderne vorm van heksenverbranding, bekruipt me de lust om dat kanunniks taaltje eens goed te kakken te zetten en, met deze keer ik erbij, een herziening te eisen van die bisdom-dommigheden.
Gewoon terugfluiten, de teller op nul zetten. Meer niet. Madame ex kan dan zelf verzuipen in het drijfzand van haar wad waarin ze de kanunnik en door haar opgeduikelde psychiater-die-ik-niet-ken, beide al ter ziele, naar haar kant van de Schelde te krijgen. Haha. Terug naar af.
Mij zou het niet kunnen verdommen. Die kerkelijke huwelijkskomedie wil ik toch nooit meer. En wat dan voor madame ex het verschil zou zijn moet zij zelf weten. Dat zij tegen mijn kinderen in het kanunniks praat, kan ik toch niet verhinderen. Ik laat mijn hart wel spreken. Dat is genoeg.
En daar kan u niks tegen inbrengen, kanunniken.
Harry
Als ik dacht dat ik weer kerkelijk kan trouwen als daar al nood aan zou zijn, had ik het goed mis. Een kanunnik met santekraam van bischoppelijke rechtbank catalogeerde me immers als 'psychopaat' op basis van louter verklaringen van madame ex en haar entourage. Daar wist ik, tegen alle regels van Rome, geen fluit van af. Zie blog ‘Ongeldig’.
Ja, stel nu dat ik kerkelijk wil hertrouwen, dan gaan ze weer de toegepaste kunstgreep volgen waarbij “een psychopaat zich nooit rekenschap kan geven van de draagwijdte van het geven van een kerkelijk jawoord”. Zodat een nieuw kerkelijk huwelijk onmogelijk of al bij voorbaat opnieuw ‘ongeldig’ zou zijn. Niet dat ik er een zou willen, of van die hypocrisie wakker lig. Al moet ik toegeven dat het me een schok is geweest om dat, 22 jaar later, te vernemen.
Maar nu een volksjury zonder een schijn van bewijs die Els Clottemans veroordeelde voor moord, een moderne vorm van heksenverbranding, bekruipt me de lust om dat kanunniks taaltje eens goed te kakken te zetten en, met deze keer ik erbij, een herziening te eisen van die bisdom-dommigheden.
Gewoon terugfluiten, de teller op nul zetten. Meer niet. Madame ex kan dan zelf verzuipen in het drijfzand van haar wad waarin ze de kanunnik en door haar opgeduikelde psychiater-die-ik-niet-ken, beide al ter ziele, naar haar kant van de Schelde te krijgen. Haha. Terug naar af.
Mij zou het niet kunnen verdommen. Die kerkelijke huwelijkskomedie wil ik toch nooit meer. En wat dan voor madame ex het verschil zou zijn moet zij zelf weten. Dat zij tegen mijn kinderen in het kanunniks praat, kan ik toch niet verhinderen. Ik laat mijn hart wel spreken. Dat is genoeg.
En daar kan u niks tegen inbrengen, kanunniken.
Harry
