Sinds vorig jaar waren mijn reisjes kort gebleven tot onlangs. City- en museumtrips, enige keren een weekje in het UK, maar niets van langere duur dan een week. Aan variatie geen gebrek nochtans. Maar de favoriet gewaande dates overleefden de citytrip proef niet, op één uitzondering na.
De laatste dagen van een museumtentoonstelling trekken me onweerstaanbaar aan. Zodanig dat ik één keer zelfs de sneeuwstormwaarschuwingen aan mijn laars lapte en naar Düsseldorf reed. Ik sliep in een bed waar de Duits-Nederlandse grens tussen de twee matrassen liep; letterlijk. Op de terugweg was het witte stadje Thorn witter dan ooit.
Eén keer reisde ik in mijn eentje een week door het UK (Solotrip startup - Piano solo - Skye is the limit). Tot mijn grote voldoening. Ik kan dat alleen maar aanraden aan wie daar nu aan toe is en vroeger met twee reisde.
Nu heb ik voor de eerste keer een groepsreis in de Maghreb achter de rug. Als single is het leuk als je al een paar dames van de groep kent van tevoren. Minstens één eind van de tafel is dan al gezelschap, en tot het andere eind weet je dan ook sneller welke stellen of eenlingen sympathiek zijn en welke niet. Tja, dat maak je wel zelf uit, maar gewoonlijk klopten onze meningen. Eén kennelijk nieuw stel, hij zowat 80 en zij die het woord voerde naar schatting 60, had genoeg aan zichzelf; daar heb je dan op bustrips en tijdens de eetmalen ook nauwelijks mee gesproken. Overigens ging de turista vlot het gezelschap rond, en dat dunt ook het tafelgezelschap uit. En bovendien hadden enige hotels het niet op bier of wijn begrepen. Rondjes water maken nu eenmaal niet de tongen los.
Nu stemde mijn thuiskomst me met gemengde gevoelens. Net alsof ik me schuldig voelde dat ik langer weg bleef dan anders. Dat ik alleen weg was; nou ja, alleen… Maar toch dat niemand het met mij echt heeft gedeeld zoals vroeger. En ik had ook rare dromen : de ene keer was het ”niet waar dat ik alleen was” –een golf van geluk trok door me heen, in mijn droom dan- en dan meteen voelde ik ook alweer in mijn droom de rauwe ongedroomde werkelijkheid dat niemand naast mij in bed lag.
Ontnuchterd en een beetje beschaamd was ik, om zo’n hele tijd ‘alleen’ op reis was.
Nog geen week thuis of ik zag reeds in één film,‘Des Dieux et des Hommes’, de locaties waar we met de groepsreis langs reden en uitstapten voor snapshots. Nou, leuk om die locaties en nog eens de tronie van Michel Lonsdale te zien; maar voor een grand prix de Cannes behoorlijk overroepen naar mijn smaak.
Collectief Frans schuldgevoel om de van regeringszijde doodgezwegen moord op 8 in Algerije als gijzelaars genomen Franse paters, zal daar voor iets tussen gezeten hebben. Ze doen maar, in Cannes. Straks is Gent weer aan de beurt voor het filmfestival. Ik ga er niet heen, het concertseizoen is weer begonnen.
Een paar dagen geleden kon ik me weer eens ergeren aan een in oranje apenpakje gestoken boerentrien die na afloop het podium opdraafde en de soliste, nog oog in oog met de applaudisserende dirigent, van achteren tegen de bovenarm stootte omdat ze mordicus van dat boeket af wou. Dat is zo mogelijk nog erger dan al die andere boerentrienen die zonder een zweem van waarderende omarming laat staan kus de dirigent of de mannelijke solisten een ruiker in de maag stampen. Eén keer heeft een mannelijke Handelsbeurs medewerker het bestaan om een soliste behalve met bloemen ook met drie kussen te bedenken. Bravo vent ! Behalve voor muziek heb jij tenminste ook hart getoond voor de mensen die ze brengt.
En dat publiek ! Zat en stond daar in de Gentse handelsbeurs de hele avond de crème de la crème van de kwartetten te musiceren, maar eventjes langer applaus voor een bisnummertje, o nee ! Daar zijn de bierkragen en de slagroom op de wafels veel te lekker voor. Ik heb bijna spijt dat ik geen Bozar abonnement nam in plaats van mijn keuze voor het Handelsbeursgebeuren waar ik me misschien nog een half dozijn keren ga ergeren. De boerentrienen zullen op hun tellen moeten passen. Hebben die geen coach, zeg !
Dan was het vrijdag in de Bijloke toch beter; daar gaf tenminste één podiumbeklimster de dirigent een smakkerd terwijl ze hem het boeket in de hand drukte. Dat was tenminste nog eens een vrouwtje dat van muziek houdt ! Ja ja daar hou ik van.
Harry
De laatste dagen van een museumtentoonstelling trekken me onweerstaanbaar aan. Zodanig dat ik één keer zelfs de sneeuwstormwaarschuwingen aan mijn laars lapte en naar Düsseldorf reed. Ik sliep in een bed waar de Duits-Nederlandse grens tussen de twee matrassen liep; letterlijk. Op de terugweg was het witte stadje Thorn witter dan ooit.
Eén keer reisde ik in mijn eentje een week door het UK (Solotrip startup - Piano solo - Skye is the limit). Tot mijn grote voldoening. Ik kan dat alleen maar aanraden aan wie daar nu aan toe is en vroeger met twee reisde.
Nu heb ik voor de eerste keer een groepsreis in de Maghreb achter de rug. Als single is het leuk als je al een paar dames van de groep kent van tevoren. Minstens één eind van de tafel is dan al gezelschap, en tot het andere eind weet je dan ook sneller welke stellen of eenlingen sympathiek zijn en welke niet. Tja, dat maak je wel zelf uit, maar gewoonlijk klopten onze meningen. Eén kennelijk nieuw stel, hij zowat 80 en zij die het woord voerde naar schatting 60, had genoeg aan zichzelf; daar heb je dan op bustrips en tijdens de eetmalen ook nauwelijks mee gesproken. Overigens ging de turista vlot het gezelschap rond, en dat dunt ook het tafelgezelschap uit. En bovendien hadden enige hotels het niet op bier of wijn begrepen. Rondjes water maken nu eenmaal niet de tongen los.
Nu stemde mijn thuiskomst me met gemengde gevoelens. Net alsof ik me schuldig voelde dat ik langer weg bleef dan anders. Dat ik alleen weg was; nou ja, alleen… Maar toch dat niemand het met mij echt heeft gedeeld zoals vroeger. En ik had ook rare dromen : de ene keer was het ”niet waar dat ik alleen was” –een golf van geluk trok door me heen, in mijn droom dan- en dan meteen voelde ik ook alweer in mijn droom de rauwe ongedroomde werkelijkheid dat niemand naast mij in bed lag.
Ontnuchterd en een beetje beschaamd was ik, om zo’n hele tijd ‘alleen’ op reis was.
Nog geen week thuis of ik zag reeds in één film,‘Des Dieux et des Hommes’, de locaties waar we met de groepsreis langs reden en uitstapten voor snapshots. Nou, leuk om die locaties en nog eens de tronie van Michel Lonsdale te zien; maar voor een grand prix de Cannes behoorlijk overroepen naar mijn smaak.
Collectief Frans schuldgevoel om de van regeringszijde doodgezwegen moord op 8 in Algerije als gijzelaars genomen Franse paters, zal daar voor iets tussen gezeten hebben. Ze doen maar, in Cannes. Straks is Gent weer aan de beurt voor het filmfestival. Ik ga er niet heen, het concertseizoen is weer begonnen.
Een paar dagen geleden kon ik me weer eens ergeren aan een in oranje apenpakje gestoken boerentrien die na afloop het podium opdraafde en de soliste, nog oog in oog met de applaudisserende dirigent, van achteren tegen de bovenarm stootte omdat ze mordicus van dat boeket af wou. Dat is zo mogelijk nog erger dan al die andere boerentrienen die zonder een zweem van waarderende omarming laat staan kus de dirigent of de mannelijke solisten een ruiker in de maag stampen. Eén keer heeft een mannelijke Handelsbeurs medewerker het bestaan om een soliste behalve met bloemen ook met drie kussen te bedenken. Bravo vent ! Behalve voor muziek heb jij tenminste ook hart getoond voor de mensen die ze brengt.
En dat publiek ! Zat en stond daar in de Gentse handelsbeurs de hele avond de crème de la crème van de kwartetten te musiceren, maar eventjes langer applaus voor een bisnummertje, o nee ! Daar zijn de bierkragen en de slagroom op de wafels veel te lekker voor. Ik heb bijna spijt dat ik geen Bozar abonnement nam in plaats van mijn keuze voor het Handelsbeursgebeuren waar ik me misschien nog een half dozijn keren ga ergeren. De boerentrienen zullen op hun tellen moeten passen. Hebben die geen coach, zeg !
Dan was het vrijdag in de Bijloke toch beter; daar gaf tenminste één podiumbeklimster de dirigent een smakkerd terwijl ze hem het boeket in de hand drukte. Dat was tenminste nog eens een vrouwtje dat van muziek houdt ! Ja ja daar hou ik van.
Harry
