Zou ze bestaan? De vrouw die bij wijze van spreken achter de hoek woont en die je hier kan vinden.
Nou, zo ken ik er wel een. Drie of vier zelfs, zoniet vijf.
Een waarmee ik nu en dan een Orval drink (zij een Duvel) en wat bijpraat. Andere verkenningen bleven zedig en leidden nergens toe. Niks mis mee. Maar ik wil weer eens bijpraten. Zal ik eens pardoes door haar winkel wandelen? Of zal ik eens bellen? Andere acties zie ik niet zitten.

Met de tweede –ik moet derde zeggen maar zeg tweede omdat er iets was– zit dat bellen er niet in. Want even plots als het begon eindigde het ook weer, onverklaard.
En dan zijn er nog 3 fijne gezellinen. Ene van de avonden dans en cinema, en laatst nog op die reis. En een van…ja, hoe zal ik zeggen? Alleen maar leuke avonden en één keer een leuke nacht ondanks handicap, en ja ook gezellin met anderen samen waaronder de overblijvende en vijfde die laatst nog ‘bei uns in Deutschland’ opzette.
Allemaal van hier achter de hoek bij wijze van spreken, of toch niet zo ver weg. Bij de haard; als het ware,want ik heb geen haard.
Wel ooit gehad, in een ander tijdperk van alleen zijn. Het was toen oppassen voor gensters op het tapijt. Synthetisch tapijt. Dat schroeit gauw. Ook de knieën, als op zo’n tapijt duchtig wordt gevrijd. Ik herinner me dat ik me eens ’s anderendaags afvroeg hoe ik toch aan die rode plek op die ene knie kwam. Zij vroeg me van haar kant of ik altijd zo was. Ik zei : alleen op het tapijt. Want hoe het in bed was wist ze al.
Dus nu geen schroeiplekken meer van het vrijen. Alles tussen en op lakentjes en wollen vloerkleed. Het ongerief zijn nu stijve lendenen en spieren. De leeftijd laat zich voelen. Nu hou ik er het gevoel aan over dat ik weer eens nodig naar de fitness moet. Op de home trainer gaan zitten. Een fikse wandeling maken. Dat is nog de beste optie. Misschien langs het huis van de dame die nog wel een Orval heeft staan. Of zou ze in de winkel zijn? Mankeer ik niets? Een hemd, een paar sokken? Te doorzichtig.
Maar waarom moet ik het toch altijd zo ver gaan zoeken ? Ik zou het toch wel bij wijze van spreken achter de hoek willen vinden.
De laatste keer dat ik een stembureau moest voorzitten, kwam er een dame langs die méér dan mijn aandacht opwekte. Snel keek il in de kiezerslijst waar ze huisde. Jawel : letterlijk achter de hoek, en géén andere kiezer op datzelfde adres. Maar ik beken dat ik nog geen smoes bedacht om te gaan aanbellen. En het is zelfs nog van de voorlaatste verkiezingen geleden.
Al met al dus geen reden tot klagen.

Harry