Aan zeemeerminnen is voorlopig nog geen gebrek. Er zijn er in soorten en maten. Ja, maatjes ook. Maat 38 is alom vindbaar, in blondine en brunette haartooi. Maar hun aantal slinkt zienderogen. Op de dijk, tenminste. Nu moet je al goed zoeken. De contouren vervagen want het wordt al wat frisser en de jakjes verhullen veel van wat anders gezien mocht worden. Niet dat het nu niet meer kan of mag. Maar je moet al een grote nabijheid bereiken voor ongehinderd zicht op dat fraais. Wat knap lastig is.
Natuurlijk zijn er bekende plaatsen met naaktstrand aan deze en gene zijde van de grens met daar middenin het Zwin. Maar daar ga je best heen met twee. Want niets is heerlijker dan een plons en wat stevige zwemslagen tussen de achter mekaar aanrollende golven. Geen zwaar water dat aan zwembroek of bikini rukt, zoal niet van ingedrongen zand bewust maakt. Het ballenspel met zicht op elkaars uit het water hoppende borsten en piemel, vrij als over het strand scherende meeuwen.
Mens in de natuur. In Zeeland is die alom aanwezig. Om de kilometer een strandpaviljoen, en verder niets dan strand en duin, met hooguit wat fietsers en wandelaars erdoor laverend. Daarachter : polders, en hier en daar een dorp, met rust en pleisterplaatsen waar het eten vaak met Vlaamse inslag toebereid en verorberd wordt. Net als wij weten de Zeeuwen wat lekker is. Ik kom er graag terug. Er is de zee, en zeemeerminnen houden daarvan ; ook van een Neptunus met schepnet.
Voorlopig zie ik alleen maar zeemeerplussen.

Harry