Hoe komt het toch dat veel mannen vooral geïnteresseerd zijn in jongere vrouwen, terwijl het omgekeerde maar zelden het geval is? Ik heb het me al zo vaak afgevraagd. Is dit een cultuurgebonden verschijnsel? Heeft het iets te maken met het verouderingsproces, dat bij mannen en vrouwen een verschillend verloop kent? Spelen hormonale veranderingen hierin een belangrijke rol, zoals de menopauze, die bij vrouwen tussen veertig en vijftig gepaard gaat met een verminderde libido? Zou het kunnen dat mannen daardoor een voorkeur hebben voor veel jongere vrouwen, in de hoop dat die hun zin om te vrijen minder vlug zullen verliezen? Maar mannen hebben in de ‘overgangsjaren’ toch ook last van dergelijke verschijnselen (de zgn. penopauze) en bovendien krijgen sommige mannen zelfs op veel jongere leeftijd al erectieproblemen. Kortom, een duidelijke verklaring voor de ‘oude bokken en groene blaadjes’ is er op het eerste gezicht niet te geven.

Misschien is dit een mogelijke uitleg: mannen die met een jongere vrouw trouwen, blijken langer te leven dan mannen die een oudere vrouw of een vrouw van dezelfde leeftijd hebben. Dat heb ik niet zelf bedacht, maar het blijkt uit heus wetenschappelijk onderzoek. Ik citeer uit een bericht dat ik hierover op het internet gevonden heb: ‘Mannen die met een jongere vrouw trouwen, leven langer dan mannen die een oudere vrouw of een vrouw van dezelfde leeftijd hebben. De kans op een vroegtijdige dood kan tot 20 procent lager zijn als de bruid tussen de 15 en 17 jaar jonger is. Is de vrouw 7 tot 9 jaar jonger, dan heeft de man zo'n 11 procent minder kans om voortijdig te sterven. Uit de resultaten blijkt echter ook dat vrouwen niet dezelfde voordelen ervaren als ze met een jongere man trouwen. Heeft een vrouw een man als partner die tussen de 7 en 9 jaar jonger is, dan stijgt haar kans op een vroegtijdige dood met 20 procent. Dit kan oplopen tot 30 procent als het leeftijdsverschil tussen de 15 en 17 jaar is.’ Ik weet niet of we dit allemaal mogen geloven, maar zoals gezegd is het wetenschappelijk bewezen. Om precies te zijn: het is gebaseerd op een grondig onderzoek van alle sterfgevallen tussen 1990 en 2005 in Denemarken.

Nu hoor ik jullie al zeggen, dat ik dit allemaal alleen maar citeer om mijn eigen belangstelling voor jongere vrouwen te verantwoorden. Ik ontken natuurlijk niet dat ik jongere vrouwen vaak aantrekkelijker vind dan vrouwen van mijn eigen leeftijd. Maar ik zal ook de eerste zijn om het bovenstaande onderzoek te relativeren. Het onderzoek bewijst eigenlijk niets en de bovenstaande conclusies maken wellicht een serieuze redeneerfout: mannen worden niet gezond dankzij een jongere vrouw, maar ze het is precies dankzij hun gezond uiterlijk dat ze in de smaak vallen van jongere vrouwen. De conclusie van het onderzoek zou daarom moeten zijn: alleen de gezondste mannen zijn gemakkelijk in staat om jonge vrouwen aan te trekken. Een andere verklaring zou kunnen zijn dat een jongere vrouw beter in staat is om haar man langer te verzorgen, waardoor die ook langer gaat leven. Het komt er dus op aan goed te onderzoeken wat precies de oorzaak en wat het gevolg is van het verschijnsel.

Ik heb niet onderzocht of de meeste mannen op deze site op zoek zijn naar een veel jongere vrouw. Maar het valt het mij wel op dat ook vrouwen heel kieskeurig kunnen zijn. Ik heb al heel wat ‘zoekprofielen’ bekeken en telkens weer zie ik dat vrouwen graag een man willen die minstens tien centimeter groter is dan zij. Dat betekent dus dat mannen van 1.60 m en kleiner bij de meeste vrouwen geen enkele kans maken. Ik vraag me ernstig af waarom al die vrouwen denken dat ze niet gelukkig kunnen worden met een man van gelijke of geringere lengte. En daarbij denk ik nogal spontaan aan de ‘sprookjesrelatie’ van Carla Bruni en Nicolas Sarkozy. Sarkozy is overigens niet de enige kleine man die een langere vrouw aan de haak heeft geslagen. Formule 1-baas Bernie Ecclestone is al jaren getrouwd met zijn 30 centimeter grotere Slavica, Mick Jagger moet ook omhoog kijken naar zijn vriendin L'Wren Scott, net als Tom Cruise die de 10 cm grotere Katie Holmes aan zijn zijde heeft. Wat al die mooie, grote vrouwen in die veel kleinere mannen zien, lijkt vanzelfsprekend: geld, macht en status natuurlijk! Maar zo eenvoudig is het niet, ook dat hebben wetenschappers onderzocht. Zij beweren dat sommige vrouwen alleen zo’n kleinere man kiezen, omdat ze heel goed beseffen dat die hen veel langer trouw zal blijven. Lange mannen scheiden en hertrouwen immers veel vaker dan kleine mannen, precies omdat de meeste vrouwen hen veel knapper vinden. Dat wisten we natuurlijk al lang: hoe knapper de man, hoe groter de kans dat zijn huwelijk op de klippen loopt.

Uit dit alles mogen we wel concluderen dat een relatie met een kleinere en oudere man voor een vrouw een groot aantal voordelen kan opleveren. Het probleem is alleen dat de meeste vrouwen dat (nog) niet beseffen.

Lees verder!

Ik zit sinds een zestal weken op deze matching site. En ben al een hele tijd single of – zoals ik dat zie – het beste maatje van mezelf. Dat ben je aan jezelf verplicht als je alleen leeft. Je moet met jezelf verder en dan zorg je d’r maar beter voor dat je een beetje goed staat met jezelf. Ik heb daar zowaar een privé motto voor bedacht dat ik mij – en anderen - regelmatig voorhoud: ‘Ik ben blij dat ik content ben.’

Kwestie van de moed erin te houden. Als je iets vaak genoeg zegt, ga je d’r uiteindelijk in geloven. Dat is het geheime recept van elke ideologie. - Moet er nog zand zijn?

Ik zat gisteren voor de buis, want een flatscreen heb ik niet. Ik kijk écht drie-D. En ik keek naar één of andere middelmatige film op een commerciële zender. Dat doe ik wel eens op de latere avond, als een ritueel om de dag af te sluiten. Om me nog een tijdje over te geven aan wat anderen in petto menen te hebben om de medemens te entertainen, nadat je dat al de hele dag voor jezelf hebt lopen te doen.
Zoals gewoonlijk was ik er niet met mijn gedachten bij, want mijn hersenkwabben en –lobben waren nog volop bezig met het herkauwen van de indrukken, gedachten en gevoelens van de aflopende dag, zoals de vier magen van de koe dat ook plegen te doen met hún voedsel.
En toen gebeurde het. Het drong met enigszins vertraagde en terugwerkende kracht tot me door. Een feedbackje, zogezegd. Het zinnetje in de ondertiteling was al van het scherm verdwenen, maar bleef nog een tijdje op mijn netvlies geëtst staan. Zodat het toch nog binnensijpelde. En een elektrochemische reactie aanging in mijn grijze substantie. Iets met synapsen, dendrieten, neuronen, cytoplasma en zenuwcellen. Of zo. Of zoiets. Of daaromtrent. Of in die richting.

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Ik zat er paf bij. Zo’n stomme, dertien-in-een-dozijn-film met een kloterige vertolking en een rammelend scenario, een kutregie en rechtstreeks uit de cinemafabriek van de Amerikaanse mediocriteit. En dan zo’n schitterend, tot op het bot inwerkend, volmaakt poëtisch statement! Wat een impact! Wat een ram tussen je ogen! Wat een soultrigger!
Het maakte mijn hele dag goed. Wat zeg ik! Mijn week. Het ráákte me, het roerde me, het ontroerde me. Ik voelde spijt dat ik dat zinnetje niet zélf bedacht had. Wat een onweerstaanbaar, zinnenprikkelend zinnetje! Wat een fantastische, fraaie frase! Wat een uniek en schattig statement! Je hebt er het raden naar wat er precies bedoeld wordt, maar je kan er allerlei dingen bij denken en voelen. Maar ’t zit altijd goed. Een man kan het aan een vrouw zeggen, een vrouw aan een man, een ouder aan zijn kind…

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Je kan er je aangebedene mee bestoken vanuit je vegetatieve -, je reptielen – of je zoogdierensysteem. De animus richt zich alleszins tot de anima. Verhulling met de belofte van onthulling. Het onuitgeprokene wordt gearticuleerd. Aardsheid, verlangen, poëtische lichtheid, een boodschap van emotie, de anatomie van wederkerigheid op heterdaad betrapt.

Tenslotte is poëzie niets anders dan het ultiem maakbare, dat - met het juiste gevoel - oude dingen vertelt die telkens opnieuw kunnen ontroeren.
En ontroering wil je delen, neen, moét je delen. Want het is universeel verstaanbaar en gewenst. Het hart bepaalt uiteindelijk de helderheid van ons denken; het denken de helderheid van ons voelen. Beiden zorgen ze – in balans - voor luciditeit en harmonie: satori, verlichting...

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Als je dit aan een vrouw zegt dan suggereert het dat je – ondanks jezelf - je handen niet kan thuis houden omdat je iets (on)bepaalds met haar wil gaan ondernemen. ‘En bij voorbaat sorry hoor: mijn handen hebben een eigen leven en intelligentie. Ze weten over sommige dingen meer dan ik zelf. Ze mogen van mij hun zin doen. ’t Zijn gewoon twee vriendjes van me.’
Maar ’t kan ook aangeven dat je gewoon behagen schept in andermans ontwikkeling, het lijkt te maken te hebben met projectie van je gevoelens, er wordt geopperd dat de ander diegene mag worden die ze altijd al was.
Het is gewoon een multifunctionele zin. Je kan er alle kanten mee op.
Ik ga deze zin gebruiken bij mijn volgende date!
Maar als ze dan vraagt of die uitspraak van mezelf komt? Een beetje schaapachtig-verlegen-bescheiden over mijn leesbril kijken en er het zwijgen toe doen? God, de verleiding zal groot zijn…
Nu nog de schat vinden waaraan ik dit kan zeggen. Want ze gaat voor de bijl. Zekerst te weten. Gegarandeerd. Kamerbreed en avondvullend.
Beste mensen: ik zit gebeiteld.
Nog gauw een vraagje.
Wat is leuker: de lente zijn of de kerselaar?
En wie is wie?
En zo ja, waarom niet?
En in welke mate?

Lees verder!

Hoe een T-shirt misverstanden en een hoop ellende kan vermijden…

Er waren eens twee broers. De ene heette Liefde, de andere Vriendschap. Ze leken erg goed op elkaar. Sommige mensen konden ze moeilijk uit elkaar houden en zeiden vaak Vriendschap tegen Liefde of Liefde tegen Vriendschap.

Soms leidde dat tot grote misverstanden, want sommigen wilden Liefde een heel speciale zoen geven, maar gaven die aan Vriendschap. Dan kregen ze een klap in hun gezicht. Andersom gebeurde het ook dat Liefde iets kreeg wat eigenlijk voor Vriendschap bedoeld was. Dan voelde Liefde zich te kort gedaan.
Daarom besloten ze op een dag om elk een trui in een andere kleur aan te trekken. Het hielp een beetje. Een beetje maar, want sommige mensen vergaten dat rood de kleur van Liefde was en groen die van Vriendschap. En nog anderen waren gewoon kleurenblind…

Lees verder!

Hij nodigde me uit voor een sauna. We hebben elkaar nog nooit aangeraakt in de 5 afgelopen afleveringen maar wel al heel veel gepraat over onszelf, relaties, sex, geld, toekomstplannen, noem het op...
Een hallo-kus kreeg steeds zijn landing ergens net voor mijn linker oor. Er was wel al eens een schijnbeweging van aanraking of koesterend gebaar, doch de afstand is groot en koel. Hoe kan dat nu, ik die zo een warme dichte knuffelaar ben.

Nu stonden we daar naast elkaar in de kleedkamer en moesten we ons helemaal uitkleden in elkaars bijzijn. Ik kan u verzekeren, het was spannend. We konden elkaars hartslag horen weergalmen tot op een meter afstand. Bescheiden als we waren namen we elk apart een douche. Daar zaten we dan, gezellig dicht naast elkaar in een grote sauna waar er nog heel veel plaats was. De gesprekken kwamen stilletjes op gang. Af en toe gluurden we vanuit onze ooghoeken 90 graden zijwaarts. Heimelijk zat ik te genieten van die mooie en goed gevormde jongeling met brede schouders, een heerlijke borstkast met bijhorend mannelijk borsthaar om in weg te dromen, géén stokkebenen en een lekkere stevige ronde kont. Heerlijk. Maar ik durf hem niet aanraken en hij mij niet. Uit "the middle of nowhere" zegt hij dat ik nog niet veel aan het zweten ben, terwijl het zweet me van mijn rug en borsten afdruipt. Moet ik dan zijn hand nemen en hem laten voelen?

We gaan een drankje halen en zitten af te koelen op een bank aan het warme buitenzwembad. Daar wil ik toch wel een duikje nemen en hij volgt me. Ik zwem een aantal lengtes na elkaar, genietend van mijn eigen spierkracht en vorm welke de laatste weken zo een transformatie doormaakte. Zacht hijgend kom ik naast hem staan in het tropisch warme water. We praten wat lossen zinnen aan elkaar terwijl mijn borsten net boven water dobberen. Onze oogbollen draaien elke richting uit. Zonder na te denken stel ik hem voor om terug aan land te gaan voor een volgende saunaronde, maar hij volgt me niet. Wat later wandelt hij achteruit door het water en komt achteruit uit het zwembad alsof hij iets te verbergen heeft. Ik snap het niet. Hij volgt me tot aan de saunadeur, blijft stokstijf in badjas aan de deur staan en weigert zonder woorden om mee te gaan naar binnen. Ik begrijp er nog minder van.

Hij bracht me naar huis en kwam deze keer niet mee naar binnen om nog iets te drinken daar hij op tijd naar bed moest. Voor het eerst keek hij lang en diep in mijn ogen en werden zijn pupillen zo groot als draaikolken waar ik genadeloos in weggezogen werd. Een luchtkus bij mijn linker oor om 23u30 sluit de avond voorlopig af.

Stapvoets achteruit in mijn visueel geheugen blijf ik hangen op een beeldfragment in het zwembad. Hoe zit dat nu weer met die wet van Descartes over de lichtbreking onder water?

De volgende ochtend vind ik een email met de melding dat hij mijn profielfoto op internet heel mooi vindt. Die email werd verzonden rond 1u30. We zaten nog uren wakker en dachten aan elkaar, vanop een koele afstand.

Lees verder!

Toch zal het nooit veranderen, misschien dat het ons allebei spijt, maar waarschijnlijk ben je er nu al blij om. Toen niet, weet je nog, dat je mij probeerde over te halen door alle dingen te doen waarom ik deed wat ik deed. Zo diep dat een gevoel kan zitten dat er zelfs na de vorst van de winter, de schroeiende nazomerzon geen uitroeiing is gekomen.

De aarde bedekt misschien de ontluikende sprieten, maar ze zijn er nog. Gelukkig bij ons beide, wat het geluk van toen nog iets fijns maakt om aan terug te denken. Gelukkig hebben we allebei niet de giften aangesproken die zo snel geplante planten kunnen verdelgen, of misschien wel, maar zaten die van ons zo diep dat er slechts loos loof werd geroofd. Gek is dat, blij zijn ondanks dat het toch verdrietig is, als sterfte in een miniatuurdorp.

De angst van toen gedreven door liefde, jij dacht jaloezie weet je nog, is er nog altijd. Dat ondanks het feit je zo krachtig bent, zo prachtig, maar misschien ook wel juist daarom. Had ik misschien meer moeten genieten, minder moeten snoeien om het jonge gewas ruimte te geven. Probeer maar eens uit te leggen aan een boom dat je hem snoeit om goed te doen, hij zal je nooit graag zien, terwijl waarschijnlijk en zeker hopelijk hij achteraf wel gaat waarderen dat je het gedaan hebt. Terecht ook, want wat ben je mooi gegroeid, toch kan ik nog altijd niet genieten, maar ben ik bang voor stormen, bang voor bliksem, droogte en brand. Ironisch genoeg bang voor dingen die jij wel overleeft, zoals toen, en ik waarschijnlijk niet. De boswachter naast zijn favoriete beuk, zorgend voor een sterkere kracht dan hemzelf; zo onzelfzuchtig en dapper, maar tegelijkertijd zo nutteloos en overbodig.

Lees verder!

Op deze druilerige zondagochtend grasduin ik wat op internet, lees m’n hotmail en loop wat doelloos rond in m’n appartementje. Ergens knaagt m’n geweten wel, want in de keuken staat de mega-afwas van gisterenavond te lonken en ik ben er me ook bewust van dat ik vandaag nog een eindje moet gaan lopen - kwestie van terug wat in conditie te geraken en de winterkilo’s kwijt te spelen.

Iets over 10 trek ik dan toch maar m’n loopkleren aan. Het is opgehouden met motregenen en ik voel enkel nog een frisse nevel op m’n gezicht – geen wind, redelijk warm – eigenlijk best aangenaam. Het lopen lukt niet zo en na een kilometertje of 2 besluit ik om gewoon stevig door te stappen; misschien nog een beter offensief tegen de kilo’s als het op vetverbranding aan komt.

De weiden krioelen van de moederschapen met dikke opgepompte vuilbeige wintervachten en hun donzige lammetjes die nog wat houterig heen en weer dartelen. Af en toe verdringen ze mekaar tussen de achterpoten van een moederschaap op zoek naar een paar teugen warme melk.
De lente is in het land.

In de verte kleuren de treurwilgen al zacht olijfgroen. Nog even wachten en dan barsten ze in vurig gifgroen uit…twee weken duurt het schouwspel maar, en dan verzacht de kleur tot gewoon bladgroen. Het valt me elke lente weer opnieuw op. Aan de twijgen van de heggen langs de beken ontluiken ook de eerste verse groene bladknoppen. Wat een mens niet allemaal ziet als hij wat trager door het leven gaat.

Twee jonge blokeenden landen in een immense plas die de regen van de laatste weken heeft gevormd in de weide waar ik langsheen stap. Een spel van aandacht en verleiding…volledig in de ban van mekaar zijn de beesten. En het vrouwtje stelt zich niet de vraag of haar potentiële partner wel de juiste opleiding heeft genoten, voldoende werkzekerheid heeft om haar toekomstige kroost te voeden, of ze hem wel aan haar entourage kan voorstellen zonder het schaamrood op de wangen te krijgen, of hij niet een paar vervelende karaktertrekjes heeft waar ze binnen een paar jaar niet meer naast kan kijken… De mannetjeseend geniet van de aandacht en probeert haar te imponeren door ijverig onder te duiken. Wellicht wordt hier een band voor het leven gesmeed….eenvoudig toch, blokeend zijn en niet verder dan hier, vandaag en nu te moeten denken?

Lees verder!

Aan het niet-samenhoren zijn onmiskenbare voordelen verbonden, al zijn ze niet voor iedereen even duidelijk, zoals voor bibi.

Het besluit is echter genomen, ik probeer nu even niet uit te kijken naar het samenhoren, draai die knop om en wacht tot ik de voordelen heb ervaren en het geluk van het alleen-zijn 'bijna prefereer' alvorens weer voor voluit te gaan. Dat is namelijk een veel stevigere en meer betrouwbare basis. Het risico is te groot dat ik me zou vastklampen aan de eerste de beste goed ogende passerende, om die overigens voor de rest van z'n leven zeer goed te soigneren. Zó slecht pak ik de zaken nu ook weer niet aan.

Soit, vooral voor mezelf maak ik een lijst op met de onmiskenbare voordelen. Als opkikkertje. Om het allemaal wat te relativeren.
- Ik heb alle avonden en weekends vrij. Moet niet zoeken, niet daten, niet afspreken en kan gaan en staan waar ik wil, en vaak op tijd naar bed. Dat zou ik dus ook eens moeten doen.
- Het is goedkoop, geen pinten of etentjes te trakteren tenzij aan vriendinnen, maar bij hen lijd ik minder gezichtsverlies als ik eens krap bij kas zit.
- Er is veel plaats in het grote bed, dat vinden de dochters 's morgens heel leuk!
- De kat is nu den dappere in huis al is hij zich daar spijtig genoeg niet bewust van.
- Ik kan de meest wansmakelijke muziekjes opzetten, belachelijk met mijn armen en benen staan zwieren en niemand die het zich aantrekt.
- Ik moet mezelf helemaal niet mooi maken. Probeer dat wel, maar dan voor niemand in het bijzonder.
- Het is altijd clean-sheet-day.
- Ik mag alle te zaaien of te planten groenten en kruiden zelf kiezen. Geen heerschap dat in m'n nek staat te blazen dat wortelen lekkerder zijn dan pastinaak of waar ik het in godsnaam haal aardperen te gaan kweken in wat ooit een vijvertje was.

Ik weet het wel, bij al die voordelen van singelen komt gelijk een snijdend gemis tevoorschijn. Breek mijn mond niet open. Want wat is nu leuker dan kerstomaatjes te planten, alleen omdat hij ze zo graag lust? Of 'ons liedje' opzetten om er dan samen op te dansen? Wat zou ik ermee inzitten the-day-after de lakens in de machine te duwen, in het rood te gaan na een romantisch etentje? Verkies ik dan één vrije avond boven het altijd rekening houden met een gezellig iemand? Hoelang zou ik in de badkamer willen staan voor het gemeende compliment van een allerliefste die vindt dat ik mooi ben? Ook m'n meisjes willen plaats inleveren, als ze mama blij zien en er een vreemde knuffel bovenop krijgen van een waardige mee-papa. En den dappere kater, ... onzen dweil, hij kan ook wel wat bescherming gebruiken.

Maar vandaag ging het over de voordelen. Singelen is superleuk, joepie! Breek mijn mond niet open.

Lees verder!

Sedert oktober 2008 ben ik buiten mijn wil om terug single, na meer dan een kwart eeuw samen en vier volwassen kinderen.
Ondertussen is het ook officieel bij de burgerlijke stand, alleen de verdeling van de gemeenschappelijke bezittingen is nog aan de orde.
Je bent van de ene dag op de andere echtgenote af en terug een vrije vrouw.
De kinderen bekijken het allemaal met verbijstering. Hoe ga je om met je ouders na de breuk?
Vooral als drie van hen zelf in een gelukkige relatie zitten.
Als mama dan ook nog aan het daten op internet begint, bekijken ze het allemaal met nog meer verwondering.

Het liefst zouden ze me iedere avond thuis zien treurend met een boek of bij de tv, altijd beschikbaar als ze me nodig hebben.
De gelukkige uitverkorene die het haalt tot over de drempel van mijn huis wordt gewikt en gewogen en afgekeurd.
Geen man kan natuurlijk de vergelijking doorstaan met hun vader, hoe lief die ook is.
Het liefst van al zouden zij zelf aan het daten gaan en een geschikte kandidaat uitkiezen die aan hun normen voldoet.
Maar hun moeder trekt zich daar niets van aan.
Integendeel hoe meer tegenwind hoe meer ik aan het daten ga.
Met de lente die in de lucht zit heb ik aan kandidaten geen gebrek, keuze genoeg, al zeg ik het zelf.
Ben benieuwd wat de zomer aan beloftes inhoudt voor mij.

Lees verder!

De laatste vrijdag heb ik iets heel leuks meegemaakt. Ik heb eruit geconcludeerd dat er wel verschillende gradaties zijn in “een blauwtje lopen”.

Ik was haar in het gebouw waar ik werk al eens een paar keer tegengekomen in de lift. Een mooie verschijning, ziet er sympathiek uit en ik dacht dat ze me wel leuk vond. De eerste keer dat ik haar tegenkwam was ik nog samen met mijn vorige vriendin dus dan heb ik niets ondernomen dan gewoon even een korte babbel als ze toevallig met me in de lift stond. Nu ligt de situatie natuurlijk anders want ik ben terug single. Vorige vrijdag stond ze terug bij me in de lift en was er weer een korte babbel. Niet lang, want ik moet er al uit op de 4de verdieping. Zij gaat verder tot de zesde verdieping.

Ik wou haar toch beter leren kennen en was erover aan het nadenken hoe ik dat zou aanpakken… Zou ik gewoon afwachten tot ik haar weer tegenkwam in de lift? Of zou ik het een beetje pro-actiever aanpakken en vandaag al iets ondernemen. Verschillende mogelijkheden schoten door mijn hoofd. “Ik zou naar boven kunnen gaan en mezelf voorstellen en dan zien waar ik uitkwam…. Nee, toch maar niet. Je weet nooit hoe ze erop zou reageren. Misschien zou ik me wel belachelijk maken.
Ik kon ook de telefoon nemen en naar haar werk bellen (ik kende haar naam nog niet) en vragen of ik haar eens aan de lijn mag hebben en dan zien waar ik zou uitkomen.

Ik heb dan maar gekozen voor de laatste optie en gebeld naar het bedrijf waar ze werkt… Ik had een vrouw aan de lijn die het bedrijf voorstelde. Ik vroeg of zij het was met wie ik deze morgen in de lift een superkort babbeltje gedaan had. Neen, het was zij niet. Maar ze ging direct verder en zei dat dat waarschijnlijk haar collega Christel zal geweest zijn. Is het een blondje met een lief lachje…. Ja, dat kon ik natuurlijk alleen maar beamen. Inderdaad, dat was Christel. Kan ik even Christel aan de lijn krijgen? Helaas niet want momenteel is ze even in gesprek. Zal ik anders vragen dat ze terugbel? Ja, ok doet u dat maar.

Later op de dag belde Christel me dan terug. Hallo Christel, ik heb vanmorgen met u in de lift gestaan en we hebben een superkort babbeltje gedaan. Spijtig dat we een gebouw hebben met maar 6 verdiepingen, ik zou liever gehad hebben dat het 150 verdiepingen telde en ik op verdieping 149 werkte en jij op verdieping 150. Gegiechel aan de andere kant van de lijn….Mooi dacht ik bij mezelf, dit gaat in de goede richting… Christel, heb je geen zin om eens wat uitgebreider kennis te maken en eens te gaan lunchen of eens te gaan dineren deze week? …eventjes stilte aan de andere kant van de lijn…. Haar antwoord was kort en bondig en ze scheen volledig uit haar lood geslagen. Neen; toch liever niet, ik denk niet dat dat zo een goed idee is. Spijtig… kon ik nog antwoorden en ik kon ook nog zeggen “tot een volgende keer in de lift dan”.

Dit is dan een blauwtje lopen, wat zeg ik dit is een donkerblauwtje.

Op weg naar huis kom ik uit de Kennedytunnel en heb ik een gemiste oproep… van Christel. Ik heb haar dan terug gebeld en ze verontschuldigde zich dat ze zo kort was vroeger op de dag. Ze legde dan ook nog uit dat ze getrouwd was, net zwanger en dat ze een beetje uit haar lood geslagen was. Ze zei dat ze het wel super lief vond.

Zo is dit blauwtje dan toch nog een lichtblauwtje geworden als je het mij vraagt.

Lees verder!

Doorheen de eerste zwoele avond van het jaar fiets ik samen met een vriend tussen de ontluikende krokussen, twijfelende merels en groene blaadjes die het park al te bieden heeft. Het gesprek gaat over de toekomst die nadert, de plannen die we allebei hebben, maar waar we ook aan twijfelen. Voor hem is zekerheid belangrijk, niet te ver weg of te spannend. Mijn dromen strekken zich uit naar het zuiden van Europa, waarin warme zomeravonden met uitzicht over hellingen en de oceaan het summum zijn. Ik vind dat voor geluk gemak moet buigen, al vraagt dat soms om radicale maatregelen. <span class="fullpost"

Aangekomen op onze bestemming blijkt er een oude bekende te zijn die ik niet ken. Tijdens het gesprek dwaalt mijn blik over de menigte van mensen, waarvan niemand alleen staat, niemand rondkijkt of staat te dromen. Met een zucht vraag ik of er nog iemand een consumptie kan gebruiken en loop, terwijl ik kleingeld verzamel, naar een soort poppenkast met een plexiglas ruit om daar jetons te kopen. Als ik mijn ogen opsla kijk ik uit over hellingen en de oceaan. De tijd is gestopt, net zoals mijn hart en adem, en in die stilte heb ik de tijd om van de schrik te bekomen en te kijken naar haar glanzende donkerblonde haar, de lijntjes in haar wangen die ontstaan door haar glimlach en de smalle, karaktervolle kin.

Als zonder waarschuwing het geluid weer terug aanstaat probeer ik iets verstandigs te zeggen, maar ze lacht om mijn stunteligheid. De muntjes overhandigend staat ze even toe dat ik nog een keer in haar ogen kijk, die ze net iets later neerslaat dan normaal geweest zou zijn. Gesterkt door de hoop dat het niet alleen verbeelding is geweest, probeer ik nonchalant terug te slenteren. Haar blik spreekt echter boekdelen als het voor het eerst lijkt of ze zich opgesloten voelt in haar houten hokje. Dapper deel ik haar mede dat haar lichaamstaal maar al te duidelijk is en het niet mijn bedoeling was haar ongewenst te belagen. Het geluid van haar lach roept mij echter terug en ze verzekert me dat het echt niet erg is als ik haar gezelschap hou. Een half uur later begint de hoofdact, waarvoor we eigenlijk gekomen zijn, maar het gesprek loopt te goed en de tijd vliegt. De blikken worden langer en zoveel raakvlakken worden ontdekt, dat de spanning die net verdwenen was weer wordt opgebouwd.

Als ook de hoofdact al afgelopen is en de zaal weer volstroomt, blijkt niet alleen de stilte om een gesprek te voeren aan flarden, maar ook dat een heel degelijke, redelijk knappe jongeman zich haar vriendje mag noemen. In een poging tot ridderlijkheid probeer ik in te zien dat hij misschien wel heel goed voor haar zal zijn. Haar blik is kortaf geworden, licht ongemakkelijk en het is pas bij ons vertrek dat ze nog een keer lacht en zegt “misschien tot ooit”…

Lees verder!

Lang geleden was ik eens vreselijk boos op een toenmalig lief die mijn schaar, dienstig om stofjes tot authentieke creaties te snijden, misbruikte om schuurpapier te verknippen. Die schaar is toen van functie veranderd, voorgoed verbannen uit de naaikamer. In de bureaulade ligt een schaar enkel om papier te knippen en in de keuken een all-round schaar. En owé als de kop van de schroevendraaier naar de ... is.

Een geluk van mijn tien vingers, wat ik daarmee allemaal kan doen. Strelen, schrijven, vingerwijzen, lekker eten maken, tuinieren, in mijn neus en oren peuteren en nog zo van die dingen en ook nog mijn zo geliefde werk uitoefenen. Ik kan krabben als het jeuk, alhoewel het bij gebrek aan beter ook al eens deugd kan doen tegen een deurstijl. Wat ik met mijn mond allemaal doe, daar laat ik jullie het raden naar. Maar als ik mijn nu al 6 weken afgetrainde lichaam zie transformeren, en onder mijn zachte abdominale massa met een beetje verbeelding een sixpack voel ontwikkelen, dan denk ik aan hoelang het geleden is dat ik eens een knap mannelijk lichaam kon beminnen. Ze zijn zo beheerlijk mooi, die mannen met hun afgelijnde spierkracht en ik hou zo van hun nuchtere kijk op de dingen, ja ik ben gek op mannen. Bewonderingswaardig hoe gemakkelijk de meesten voor even eens alles naast zich neer kunnen leggen en gaan voor dat ene ding wat hun op dat moment bezig houdt. Wij vrouwen met onze hersenbalk, we zitten geplaagd met dat all-round denken. Terwijl de soep op staat, de telefoon beantwoord wordt, een email geschreven, wetende dat de kleinste van drie kinderen nog in bed zit en die twee andere snuiten in bad, doen we nog de voordeur open voor de postbode en geven we een teken aan de overbuurvrouw dat ze een paar eieren mag komen ophalen, georganiseerd zoals we zijn. Niet dat alle vrouwen zo zijn en alle mannen anders zijn. Afgelopen vrijdag lag er zo'n man op de behandelingsbank die helemaal geen huishoudster wil. Het gevolg : hij heeft een pronkstukje in het salon om tot rust bij te komen, terwijl hij de was en de plas doet, de boodschappen haalt en het eten kookt. Bij regelmaat, als zij een slechte dag heeft, belt ze hem op om zijn managerstoel in Brussel te verlaten en snel naar huis te komen om de kleinen te verpamperen. Hij houdt zo van haar, en ik geloof het. De man waarmee ik gisteren op stap was, is een echte gentleman; gemanierd, knap, lief, geïnteresseerd, hoogopgeleid, een jonge ongeslepen diamant. Hij stuurt met een zachte harde hand en weet wat hij wil, alleen durft hij er nog niet echt voor uitkomen :-). Hij zal nooit in de keuken staan, opruimen, het bed opmaken, strijken of stofzuigen, daar ben ik zeker van en nog blij om ook.

Als moeder natuur haar werk goed deed, ziet een man er gespierd uit, tien man sterk en de mogelijkheid om alle dagen nakomenlingen te verwekken. Wij vrouwen kunnen er slechts eentje per jaar baren én eten geven als de maatschappelijke structuur het toelaat en moeder natuur een beetje meewil. Persoonlijk heb ik nog geen vrouw een bouwwerf weten leiden en ik zag ook nog geen enkele vrouw als soldaat ten oorlog strijden, zelfs niet in "de beste foto’s van het jaar". Je ziet het ook in de natuur; hoe functioneel de vorm, kleur en geur van een bloem kan zijn, maar ook in de technologie hoe elk onderdeeltje van een auto zijn specifieke structuur naar functie heeft.

Dit alles om maar te zeggen dat ik als blijk van respect voor de eigenheid van de natuur, totaal en compleet tegen die opgeblazen emantiepatie ben. Niet dat een man alleen maar moet werken voor de centen en een vrouw slechts voor de nakomelingen moet zorgen. We zijn niet gelijk aan elkaar maar vullen mekaar aan op een wonderlijk mooie manier.

Lees verder!

Wat is grappig en wat niet?
Wie gaat daar dan wel even over beslissen?

Hangt dat niet allemaal af van hoe we naar de dingen kijken in het algemeen?
Van onze ervaringen, opvoeding zelfs...?

Ik zag net op Facebook iemand die lid werd van de groep "vrouwen die MLF WEL grappig vinden"...

Even voor de goede orde, Men Liberation Front (MLF dus) is een programma voor en door "echte" mannen...
Een klein knipogend emoticonnetje zou hier even misplaatst zijn. Het korreltje zout waarmee je naar zulke dingen zou moeten kijken zou van die orde zijn als de hoeveelheid zout die de vorige winter op onze wegen is beland.

De "nieuwe man" zou een woesie zijn, een doorgedreven idee van de zelfstandige vrouw die haar plaats in het huishouden wil herverdelen. We moeten dus volgens MLF af van dat idee en onze plaats als man terug innemen.
Wat we moeten worden is terug de "alfaman", de man met de oerinstincten die niets ontziet en enkel zijn fluit naloopt, de ene pint na de andere hijsende... Beschaafd is er net even niet bij.

Opvallend is wel dat de makers van het programma het steeds hebben over de mens "in relatie".
Een man heeft in die zin dan een relatie nodig om zich te kunnen gooien op de geneugtes des levens. Want zeg nu zelf, alle relatieclichés worden even op een hoop gegooid...
De man die te laat thuiskomt, vreemd gaat, geilt op al wat een rok draagt... en de rollen worden nog maar eens extra in de verf gezet. Moeder aan de haard, en vader op café...

Ik vind het best grappig, vooral omdat er nu net het omgekeerde effect van wat je zou durven vermoeden gecreëerd wordt. Iedereen mag vrij kiezen of ze het al dan niet grappig vinden, maar wie het niet kan nuanceren of relativeren heeft de boodschap niet begrepen.

En dan ga ik nu even kijken naar de heruitzending terwijl ik de strijk doe.

Lees verder!

"Een man en een vrouw", antwoordde Fellini aan het einde van zijn leven op de vraag van een journalist wat hem inspireerde tot het maken van films. Als tiener kon ik genieten van zijn Città delle Donne en hoe dat zo heftig op z'n Italiaans kan borrelen tussen mannen en vrouwen. Verhalen over "Liefde en andere duivels" vol bombasmen, plastieken tulpen, fake madammen en een net meneertje met een maitresse in de binnenzak.
Liefde als een soort van straalstroom die onzichtbaar door alle harten een weg zoekt. En ja, er zijn landmijnen op de via dell'amore, amateuristische tuigen van spijkers en scherven, of peluchen cupidootjes met explosievengordel. Ik heb al menig peluchen beertje met ontstekingsmechanisme in mijn armen gehad, heb nog twee vingers aan mijn linkerhand en één been, maar huppel vaak vrolijk door mijn tomatenveld en zoek op tijd dekking voor onbemande love drones die over mijn erf scheren.

Gisteren zat ik met vriendin E. aan 'n houten tafeltje in 'n café. Ze is een heel klein beetje grijzer geworden, dat viel me nu voor 't eerst op. Het kapsel is altijd grijzer aan de overkant - ik zag er ook uit als een verzopen frietje, zo vroeg in de ochtend in een Antwerps café. Het verhaal van E. grijpt me naar de strot. Ze krijgt het verhaal van een stukgelopen relatie nauwelijks verteld, alsof de schaduw van haar ex mee aan onze tafel zit en zich in alle talen verontschuldigt omdat het niet meer lukt. Ik wil haar gewoon in mijn armen vasthouden en knuffelen. Niet zeggen dat het wel goed komt want het komt niet goed. En ik hoop dat haar ex nu in de armen staat van zijn boezemvriendin, dat ze over zijn kruin streelt en hem tegen zich aandrukt.

Later op de dag lachen we hard om elkaars gestuntel, en voelt ze terug de vriendschap die al jarenlang tussen ons hangt. Ik ben haar pousse-café, het vriendschappelijke verzetje op een zondag.

Misschien is het dat wel, wat die ouwe monnik zei in De Naam van de Roos: "De ware liefde wil het welzijn van de geliefde". Ik heb jarenlang zitten sabbelen op dat ene zinnetje, hinkend over mijn tomatenveld en doe er wellicht nog een paar decennia over vooraleer het helemaal kan bezinken. Intussen geniet ik lekker van alle kraampjes op diezelfde Via dell'Amore, van de boeiende vrouwen die 's één keertje iets met je willen gaan drinken, hoe ze schaterlachen of soms een traan wegpinken. Iemand anders dan weer prikt feilloos door mijn muur van beeldspraak en dolle fratsen, en raakt mijn ziel.
"Mannen en vrouwen".....

Lees verder!

Ken of herken je het keerpuntgevoel? Veel mensen hebben het tussen hun 35ste en 40ste. Het is niet verbazend. Als je niet zo begenadigd was dat alles meteen en op de juiste leeftijd goed zat, heb je geroeid met de riemen die je had, zwom je, ging kopje onder en kwam weer boven, sterker en zekerder van jezelf. Je bent af van die opvijzeling waaraan je zelfbeeld aldoor behoefte scheen te hebben.

Je weet een aantal dingen kleiner dan je had gedroomd. En het geeft niet. Je kent jezelf beter. Je kan beter liefhebben. Je hart werd groter. Je vingernagels krasten verguldsel en vernis weg. Je kan de blanke pit zien, de ziel van de ander puren. En je laat toe dat jouw blanke pit wordt beroerd.

Wat een keerpunt! Je ziet nu waar je staat. Soms moet je eerst wakker worden naast een partner die niet meer te herkennen en te beminnen valt, uitgehold als je bent door pijn. Hoe kon je in die onmin, ook met jezelf, zo lang met leven door gaan tot je gal begon te braken? Die ellende, waaraan je nu pas kan ontkomen. Nu vond je balsem voor je ziel in jezelf, uitgepuurd, een kiem van geluk. Moeilijk toch, en soms is de inertiekracht maar te ontstijgen met die katalysator in de huid en ziel van een vreemde man of vrouw. Ook al zal die in je verdere leven geen andere rol meer spelen dan de eenmalige lakmoesproef te zijn geweest waarmee je nieuwe zelf ontwikkelde chemie haar deugdelijkheid bewees. Tot zekerheid voor jezelf. Niet meteen voor anderen. Dat komt dan later wel.

30 jaar later bijna. Na een kwarteeuw geluk, als liefdesgift meegegeven in het graf. Van een goed jaar later is de tweede helft gelardeerd geraakt met daten, van eenmalig tot herhaald en dan al of niet met penopauze onderbrekingen. Stress en adrenaline als drijfplank maakten baan voor rust die je inboezemt en die libido weer doet gedijen. Genot welt op in proeven van ieders zoete kantjes terwijl je de bittere zorgvuldig vermijdt. Er is dat gevoel van ‘alle dinghe syn mi te inghe; ick ben so wied’.

En zolang iets wederzijds is en de houdbaarheidsdatum er niet toe doet…..
Maar je wil niet morsen met de tijd, niet spelen met andermans gevoelens en niet jezelf bedriegen.
Je herkent het keerpuntgevoel. Al weet je opnieuw waar je staat en wat je vermag, het is anders nu.
Er is minder tijd. Je gaat sneller door de bocht. Je kiest een baan die je bekend over komt. Het gevoel van thuis komen. Opnieuw.

Lees verder!

Het is alom bekend, je moet zeker niet de eerste vakantie samen onderschatten wat stress betreft. Als je voor het eerst voor een langere periode dag in, dag uit samen bent leer je veel over elkaar!

We besloten om naar het zonneparadijs Egypte te gaan, daar heb je gegarandeerd goed weer en konden we voor 10 dagen die lange, harde winter hier even vergeten. So far, so good! We raakten het onmiddellijk eens over de plaats, het hotel, de data...goed teken dacht ik, we zitten op dezelfde golflengte!

Eens ter plaatse ben ik iemand die kan genieten van een beetje service en kijk ik niet zo nauw op een euro... da’s vakantie voor mij, niet teveel nadenken, gewoon genieten. Mijn reisgezel had andere ideeën en ging gelijk al kijken waar goedkoop water enz... kon ingekocht worden en wat we allemaal zelf konden doen... Nu moet ik zeggen dat dat natuurlijk een verschil maakt maar zoveel nu ook niet... Ik had me voorgenomen ‘zen’ te blijven en ben dus meegegaan en heb hem initiatieven laten nemen. Dat hou je dus wel 10 dagen vol, maar dat zie ik me niet op langere termijn doen. Jezelf verloochenen, zelfs over kleine dingen, blijft niet duren, dat wordt een gespannen toestand na een tijdje. Dus heb ik mijn verstand op nul gezet, een heel leuke vakantie gehad, ben teruggekomen met een mooi kleurtje en lekker uitgerust... maar weet nu reeds dat er serieus water in de wijn zal moeten gedaan worden aan BEIDE kanten om deze relatie te doen werken... maar dat is waar het allemaal om gaat in relaties niet?....

Lees verder!

Hier begint het, het bloggen. Ben ervoor uitgenodigd, en niet wetend of het een eer is dan wel een commerciële zet, ik denk dat ik mijn ei wel kwijt kan in een wekelijks stukje. Wil eens over mezelf en het singelen nadenken en dat aan een groep anoniemen meedelen. Dat ik er dan een gratis profiel voor krijg, het interesseert me matig. Natuurlijk wil ik een eeuwig verdere toekomst met de ware, en wil ik die vinden of gevonden worden. Maar nu wil ik eerst, met een beetje tegenzin, leren een gelukkigere single te zijn. Eentje die niet alleen in het nu plezier heeft, maar ook iemand die vertrouwt dat een toekomst 'alleen', met m'n kinderen en zoveel vrienden en familie, er prachtig kan uitzien.

Hier begint het, het lentegevoel. Vandaag is de tuin klaargestoomd voor het nieuwe seizoen. Er kan weer gezaaid en geplant worden. Klassieke kruiden en vergeten groenten op mini-veldjes in een stadstuin. Met de hulp van een geweldige vader, die er zelf ook deugd en spierpijn van had.

Hier begint het, het besef dat ik een lief zocht en een vriend vond. Hier begint de strijd om de vriend te vriend te houden. Was ooit 3 dagen 'te gast' op deze site om alvast eens te oefenen en rond te kijken en Bang, daar was hij dan. De klik met bindingsangst. Mijn gelijke, die mij altijd begrijpt en ikke hem. Iemand om nooit ruzie mee te maken. Iemand om altijd in m'n leven te willen wegens compleet op mijn gemak. Iemand die na een weekje elkaar kennen er zeker van was dat hij niet zeker genoeg is van 'voor altijd'. Iemand met wie ik om de combinatie van al die factoren minstens 10cm afstand had moeten houden. Maar samenzijn was nooit op afstand. Daarvoor was de klik te sterk, en kwam de chemie er nog bovenop. En dus zal er vanaf nu niets meer zijn, of mits wat superinspanningen een unieke vriendschap tussen een single man en een single vrouw. Is dat wel realistisch? Wil hij dat wel? En is een Best Friend niet het beste anti-afrodisiacum en kan ik (en hij) verdere toekomstige relatieplannen dan alvast beter op mijn (en zijn) buik schrijven?

Want hier begint het, vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven (heb ik niet zelf gevonden). Mijn mooie leven van vandaag wil ik koesteren. Wie er drastisch in wilt snoeien zal mogen ophoepelen. Wie het wilt delen en kneden krijgt misschien een kans. Later dan toch, hier begint het singelen.

Lees verder!

Maandag 1 februari, Bogota Colombia. 08h00.

Hij: Hey schat, hoe gaat het daar in België ? (Er klinkt een serieuze echo aan de andere kant van de lijn).
Zij: Euh…, ik moet u iets zeggen. Ik heb een appartement gevonden.
Hij: Hoezo, gingen we dat de zondag dan niet verder bespreken ?
Zij: Ja, ik heb al getekend, het is een heel mooi appartement.
Hij: Oke, het is misschien inderdaad beter zo, dan zal je me niet meer horen deze week.

Het is nu niet dat ik een gat in de lucht kon springen maar ik voelde wel een serieuze opluchting. De vierde keer een scheiding in 3,5 jaar. Zou het dan deze keer toch definitief zijn?

Zo is mijn single leven terug gestart de 1ste februari. Na dat telefoontje ben ik nog de hele dag gaan werken en dat ging wonderlijk wel. Die week dat ik toen in Bogota zat heb ik niet meer gebeld en niet meer ge sms’t. Ik kreeg wel nog een sms waarin stond…. "Jij hebt blijkbaar al iemand anders?". Hoe zou ik dat in godsnaam kunnen klaarspelen? Ik heb er niet op gereageerd.

De klap kwam natuurlijk wel als ik de zaterdagmiddag terug thuis kwam. Een echte puinhoop, en een zo goed als leeg huis. Gelukkig waren de belangrijkste meubles zoals de eetkamer, buffetkast, slaapkamer van mij. De salon was mee vertrokken en ook de wasmachine en de droogkast, de televisie en de home cinema. Meteen werd de fatboy van mijn zoontje gepromoveerd tot salon voor een maand of 3. Zijn kleine televisie hebben we dan ook maar beneden gezet.

De eerste week dat ik terug thuis was ben ik enkel komen slapen. De weken erna zagen er als volgt uit;
Week 7: ski vakantie in Frankrijk
Week 8: voor het werk naar Bergen in Noorwegen
Week 9: een hele week met klanten in Antwerpen
Weekend 6-7 maart: weekend Athene met een vriendin…

Over dat weekend vertel ik wat meer in de volgende blog.

Lees verder!

Een schorpioen, dat is volgens de sterren het teken dat bij me past, hard on the outside, soft on the inside, en zo is het. Wat is er de laatste tijd allemaal gaande in mijn leventje? Na een complete mental break down door allerlei factoren aan het begin van dit jaar van de Tijger, nu een volledige remonte. Op mijn werk loopt alles smooth, mensen appreciëren mij en mijn baas zet me dan ook op een postje waar veel mensen voor zouden bedanken door de moeilijkheidsgraad op communicatiegebied. Ik word als het ware een dubbelspion in de scheve wereld die consultancy is, en die toevallig het werkterrein uitmaakt van deze schorpioen.

Maar misschien is dat allemaal lang nog niet zo interessant als het leven dat ik aan het leiden ben sinds ik hem herontdekt heb. Hij die mij reeds in eerdere epistels tot lyrische hoogkunsten wist te drijven, maakt nu ook weer het voorwerp uit van mijn inspiratie en functioneert zowaar als een muse voor mijn lichaam en geest.

Om even de zelfanalyse op een rijtje te zetten: why make rules if you only break them. Ik had hem zo ver gekregen dat hij eindelijk onder woorden bracht: neen, ik wil geen relatie, ook niet nadat ik 10 maanden al met je verwant ben, op zoveel manieren. Het ligt gewoon aan hem, het ligt niet aan mij, hij wil geen relatie. Dan lees je hier in andere blogs dat je die gewoon aan de kant moet kieperen. Wel, ik heb nieuws voor al die relatie lovers: just go with the flow.

Waar maken we ons eigenlijk druk om? Je lot heb je toch niet in handen, en mijn eigen verleden heeft me meermaals met de neus op de feiten gedrukt: leef vandaag!

En zo zal het dus zijn: ik neuk gewoon zijn hersens eruit, tot ik er genoeg van heb. Ik neem hem uit mijn kast en ik speel ermee tot mijn lijf en ziel stop zegt. Maar het zegt niet stop, het zegt nooit stop tegen hem, ik ben een complete godin in de slaapkamer en hij houdt ervan dat te triggeren en me te plagen. Op geestelijk en mentaal gebied zijn we elkaars gelijken in de eeuwigdurende strijd tussen zijn macho willetje en mijn extreem koppige en vurige zelf dat beslissingen neemt obv zijn acties.

One way or the other; mijn go with the flow mindset heeft me verder gebracht dan ik ooit had durven denken. Ik zie hem niet langer als iets wat ik zonodig moet bezitten door hem aan mij te binden door middel van een hoop spelletjes en onzin. Ik doe gewoon mijn eigen verdomde zin en kijk hoe hij steeds dichterbij zwemt als het bedachtzame visje dat hij is. Omdat hij weet dat ik hem nooit in een bokaal in de living zal zetten. Mijn liefde voor hem vindt plaats in de grote zee, temidden van duizend andere visjes en evenveel haaien. Want is ware liefde niet iets tussen twee zielen? Die ervoor kiezen elkaar graag te zien en elkaar te aanbidden als zij daar zin in hebben? Los van elke maatschappelijk opgelegde structuur? Deze scorpio gaat er alleszins voor 100% van genieten!

Lees verder!

Van Edinburgh naar Skye is volgens de boekjes vierenhalf uur rijden. Twijfel of ik dat voor 3 dagjes Skye over heb ligt al om 8 uur achter mij als ik met één oog op de beroemde spoorbrug de Firth of Forth over rij. Eerst hopend me in 4 uren door de dalen te winden, gun ik de boekjes hun gelijk zoals mezelf dat koffietje aan de oevers van Loch Lochy. De nog varende Kylerhea ferry laat ik links liggen, want de brug is wel omweg maar sneller en gratis. Op Skye rij ik eerst tot Brittle bay waar aan het eind van de wereld ooit vliegtuigjes landden op het strand en de Black Cuillins met hun kop in de wolken bovenuit torenen. Op de gans anders ogende terugweg sla ik af naar de Talisker distilleerderij voor een zondagse whisky trail. Mijn vondst is een 16-jarige Mortlach ‘fauna en flora’.

Het schiereiland Ullinish wordt mijn eerste onderkomen, niet in het enige hotelletje dat zelfs voor het eten vol zit, maar in een B&B op Ullinish point met zijn enig mooie maar eenzame uitzicht.

Het wereldtop 30 Three Chimneys restaurant laat ik maar aan bekakte Engelsen, en probeer in Dunvegan het Old School Restaurant waar vistong met paddestoelen wel raar maar best smakelijk is. Terug, wil ik de B&B gastvrouw niet meer om haar wi-fi code vragen en draai CD’s tot ik over de weg voor morgen boven de Philip’s Navigator wegenatlas in slaap val. Ullinish lijkt een cosmopolitisch oord als ik met 2 Parijse jongemannen en 3 Canadese dames ontbijt, Frans pratend achter de rug van de B&B gastvrouw.

Uig zie ik vanuit de hoogte : ferry kade naar Harris en Uist, winkel met tankstation, hotelletje plus handvol uitgestrooide witte huisjes; that’s all. Over eenzame hoogten met uitgebloeide heide beneemt het uitzicht op de Quaraing me de adem zolang de opzettende mist het toelaat, en onderweg verbazen clan-kerkhoven in the middle of nowhere.

Nu het maanlandschap van Old Man of Storr zich in lage wolken hult, sla ik een keienweg in die 8 km verder langs watervalletjes opbotst tegen de groene gekartelde muur van een reusachtige ‘cirque’, die in de regen niet op pellicule vast te leggen valt. Schapen bekijken verwonderd de vreemdeling die geen turfplaggen uitdelft maar ze vanuit een autoraampje fotografeert als getuigen van enige beschaving. Vroeg inkwartieren in Portree en inloggen op Google Earth levert me van de cirque opnieuw het exacte beeld dat op mijn netvlies lag.

Zoonlief sms’t dat Portree een gat is met fish and chips. Een paar uur later meld ik zijn ongelijk en laat ik de chef complimenteren vanwege ‘the Belgian’; en dat wil wat zeggen, vertel ik de ober. De chef vergast me op een dram Talisker whisky.

’s Anderendaags zwerf ik de hele voormiddag tussen water en land eer de ferry me naar Mallaig brengt en ik twee uur later de Glencoe pas over ga. Na weer twee uur geraak ik in Ayr waar wegens vroege terugvlucht mijn kamer vooraf geboekt is. Daar vergeet ik de Mortlach in mijn bagage te stoppen.

Zes weken later haal ik die met een 1 € ticket weer op en zet in de geheime bergplaats van het op vakantie vertrokken koppel eigenaars een doos Belgische pralines in de plaats.

De thuisgekomen gastvrouw was in de wolken en zond me de uitnodiging om voor een dram whisky langs te komen als ik weer Prestwick airport aandoe. Dat zal ik doen, later weer eens.

Lees verder!

Toon me je profielfoto’s en ik zeg je wie je (niet) bent. Het is een moderne variant op: zeg me wat je eet en ik zeg je wie je bent. Over auto’s hebben we het even niet... Het wordt tijd dat het fenomeen van profielfoto’s op datingsites in een masterproef onder de loep genomen wordt. Ik stel voor aan de faculteiten criminologie of psychologie.

Man achter het stuur van zijn cabrio. Glunderend, achteloos, geconcentreerd, nonchalant, galant, charmant. Dak open, uiteraard. Ook al vallen besneeuwde sparren nog het meest op. Vrouwtje voor de webcam. Verkrampt, shit-ik-ben-toch-helemaal-niet-fotogeniek, verleidelijk, loensend of meewarig kijkend. Opgemaakt bed-met-knuffeldieren op de achtergrond. Of liever deze: half verknipte foto met vrouwtje, nog net de arm van de jongste ex in beeld. Of was het de voorlaatste? Man met drie jonkies rond zijn nek, zijn kindvriendelijkheidsgehalte opkrikkend. Vrouw geflankeerd door twee macho’s: hemd open tot de navel, borsthaar er uit springend of compleet kaal getrimd (haar twee cafévrienden, niet zij!!). Kwestie van haar sociale factor te etaleren…

Sommigen sparen kosten noch moeite en laten een fotostudio een portfolio aanmaken. Een mens wil er toch op zijn voordeligst bij staan. Toch? En waarom zou die rijpere heer - doet me er ineens aan denken: ik heb geen camembert meer in huis - geen foto’s plukken uit….de oude doos. Iets op tegen?

PhotoShop brengt dan weer soelaas voor wie er op geheel natuurlijke wijze niet in slaagt een date te versieren. Een virtuele liposuctie, borstvergroting, ooglidcorrectie, facelift of ball ironing, Het gebeurt snel, kosteloos, pijnloos. Of het irl uiteindelijk veel uithaalt, dààr spreken we ons niet over uit. We zijn toch op ons best in beeld geweest, meneer.

Als die doctoraatsthesis er aan komt – “Profielfoto’s op datingsites: de (r)evolutie, trends en effecten” – weet het me te signaleren! Ik geef er meteen de mijne bij als casestudy. Wat zouden die criminoloog of die psychologe in spe er bij verzinnen?

Lees verder!

Ik beken: Inderdaad, ik ben een alleenstaande vrouw met een tuin die een beetje boven mijn fysieke vermogen ligt. Inderdaad, ik ken een alleenstaande man hier op het dorp die mij wat wil helpen, zomaar… Inderdaad, ik heb een oproep gedaan om samen met anderen wat te knoeien in mijn tuin. En als die samenknoeiing zou meevallen, zouden die van mij allemaal – desnoods een gros – mee mogen naar Granada. Ze zouden dat dan wel voor zichzelf moeten organiseren en uit mijn kamer blijven. Lijkt mij allemaal redelijk onschuldig, toch?

Blijkbaar niet meer in 2010…

Als een alleenstaande man een alleenstaande vrouw met een klusje helpt… dan moeten die twee wel iets met elkaar hebben. Bij voorkeur iets seksueels. Zeker als het om twee klusjes gaat. Want gewoon eens iemand helpen, dat is toch not done!

Als die alleenstaande vrouw dan m/VVVVVV uitnodigt om mee te tuinieren… dan bedriegt ze die man waar ze niks mee heeft. Dat is wel heel duidelijk. Aan de man die ze bedriegt, alhoewel ze er niks mee heeft, vertelt iemand die blijkbaar de oproep gelezen heeft en haar foto herkend, dat hij nu zeker niet meer welkom is in haar tuin. Die man begrijpt daaruit, dat de vrouw een relatie heeft en dat hij niet meer louter medemenselijk met haar mag omgaan. En dan krijgt die vrouw een soort van afscheidsmail.

Aangezien ik er een voorstander van ben om onduidelijkheden uit te klaren, mail ik uiteraard terug om de angel uit de relatie te halen. Ik vrees echter dat het 'waar er rook is, is er vuur' als argument tegen mij gebruikt zal worden.

Nee, nee, dit is geen puberaal verhaal. Dit is het leven zoals het is. Want we mogen blijkbaar niet meer gewoon medemenselijk met elkaar omgaan. Dat bestaat blijkbaar niet meer. Hoe vaak zie je vriendinnen nog arm in arm lopen of, nóg erger, voor de gezelligheid samenwonen? Dat durven vriendinnen bijna niet meer. En waarom...? Men legt direct de link (gniffel, gniffel) naar een seksuele relatie. En wie helemaal verknipt is, denkt aan wederzijds dienstbetoon of betaling in natura. In plaats van eerst te denken: Tiens, die komen goed overeen. Fijn voor hen en fijn voor onze maatschappij waarin warme medemenselijkheid nog beleefd en getoond mag worden. Full stop.

Arme wereld.

Lees verder!

Hier maakte ik een jaar geleden mijn dating site debuut. Om na 26 jaar van ganser harte beleefd concubinaat mijn horizon wat open te vouwen. Een andere bedoeling vraagt meer dan tijd. Vooral intenties die zich, naar men zegt als ’t klikt, moeten aandienen. Pas na herhaalde en uitgebreide chat of telefoon bereid tot een ontmoeting, hield ik dames met steriele lichaamstaal of antimagnetisch gedrag al bij de eerste keer voor bekeken.

De dame waarmee ik tot drie kon tellen haalde een wit voetje, want driemaal is date recht voor de hamvraag of het voort moet gaan. Het contact kan leuk zijn en de amuse-gueûle en het voorgerecht naar nog smakend. Maar wat dan volgt is beslissend. Het maakt niet uit na hoeveel keer een bed of het vloerkleed bij de haard het decor zijn voor consumptie van ook het hoofdgerecht en het dessert. Wel is het de miserie dat ik pas bij het hoofdgerecht zekerheid heb over de fysieke aantrekking die me kan doen ‘op 2 benen lopen’. Van dat dilemma kende ik eerder het bestaan niet. Niet toen ik ongelukkigerwijs getrouwd was of uit die band sprong, en niet in de onversneden gelukkige relatie nadien.

Is het nu de leeftijd die het vermogen geeft om in het vrijen te doen genieten en zelf schaamteloos te genieten, maar daarnaast de libido aan den lijve te moeten ondervinden? De zo ver lijfsverkennende dame is me een afknapper als ze voor- noch naspel weet te smaken. Reflectie over erectie is één ding, maar wie wil nu canapéseks zonder canapé?

Ik kan best zelf de afknapper wezen. De dame mag het zeggen.

Maar voor mij is driemaal date recht om te weten of ik überhaupt mee op wil naar seks, met of zonder canapé.

Lees verder!

Waren jullie er ook, op het eerste i-brain festival, een project van Universiteit Gent, 'Wetenschap en Maatschappij'? Internationaal genomineerde professoren deden hun bijdrage in een debat of lezing betreffende hun laatste inzichten in neurowetenschappelijk onderzoek over de werking van ons brein. Professor T. had het o.a. over het sociale brein. Dit bracht ik voor u mee.

Kenmerk aan de mens is zijn band met de medemens, sinds homo sapiens is er een sociale interactie, dit komt ook voor bij de aap, maar uniek aan de mens is dat hij wordt wie hij is, voor zichzelf en voor de andere, dankzij communicatie met de medemens en dankzij het sociale brein.

Wat zijn de belangrijke psychologische factoren die deze sociale vaardigheid om met zijn medemens samen iets op te bouwen, gaan bepalen? Brainimaging laat toe om de aanwezigheid en toestand van deze 7 factoren op te sporen in de hersenen.

1. Aandacht hebben en blijven hebben voor elkaar ligt in de diepe hersenstructuren; de samenhorigheid, samen een doel hebben welke je samen ritmisch realiseert. Samen iets delen tegen eigenzinnigheid in.

2. Het emotioneel geheugen ligt in de hyppocampus amygdala. Bij de aap werkt dit sneller dan bij de mens. Wij zijn trager maar gaan tot een doel van hogere orde; vriendschap, familie en samenhorigheid uitbouwen wat van ons een koppel, een familie, een maatschappij maakt, wat meer waarde heeft dan alleen maar voeding, paren, een nestje bouwen, altijd weer opnieuw.

3. Gezichten herkennen. Niet zoals bij de krokodil de haptanden, niet zoals bij de aap de losgekomen voorste pootjes die o zo belangrijk zijn in een nieuwe samenleving; voor de mens is het gezicht van belang. We kunnen het gezicht herkennen, een medemens aan toeschrijven en een affectieve betekenis toekennen, omdat een andere hersenkwab, de gyrus piriformis, daarin gespecialiseerd is om van het aapdier een mensdier te maken.

4. De motorische empathie ligt samen met gezichtherkenning in de achterste hersenen. Spiegelneuronen zorgen ervoor om de medemens te herkennen. Zodra we iets doen, nemen we waar wat dit impliceert en kunnen we onmiddellijk zien wat de andere doet in respons op onze act. Bij de mens gaat het verder dan bij de aap, het wordt gevolgd door een nabootsen, wat de aap niet doet. Zeg dus niet meer "naäpen" maar wel "namensen": Dat ik via jou een andere ik moet worden, ik moet aan jou iets hebben om mezelf te verbeteren. Een aap blijft een aap, een mens wordt menser. We nemen ook stemmingen over van elkaar :“attunement” en pijn kan je meevoelen als medelijden. Dit hele systeem laat je toe om geen misstap te doen, het helpt je te gedragen zoals het hoort. Je gaat naar de dansles om via de act een andere te ontmoeten.

5. De interactie, de ontmoeting, de “social information processing” of s.i.p. ligt op de middellijn: het belangrijkste van het belangrijkste : de gyrus singuli anterior. Hier ligt de draaiknop, de grote boosdoener of weldoener om de stap naar de andere te zetten : ik ga ervoor, ik doe het, ik kom in interactie, ik zoek u op, ik tracht u te benaderen, ik wil met u iets delen... of niet. Maar ook de kans om eens lekker thuis te blijven, niets te doen, een uitvlucht te vinden voor het feestje ligt ook hier. Ik stel me aan u voor en ik durf me ook dingen van u voorstellen. Dit wordt gevolgd door een sociaal respons wat leidt tot een afspraak. In mijn respons ga ik aanvaardbare dingen doen die rekening houden met de consequenties. Verbaal : je maakt een afspraak, motorisch : je zet er de persoon toe aan en vegetatief: je gaat nog iets schrappen omdat het belangrijk voor je is. Voorbeeld : Alice in wonderland is extreem behoedzaam voor de consequenties om Tweedle Dee & Tweedle Dum te ontmoeten, het zijn maar vreemde wezentjes, ze is behoeftig om hen te ontmoeten maar "take care" want mama heeft het zoveel jaren erin gestampt.

6. De cognitieve empathie. De ontmoeting moet er zijn om de andere te doorgronden, om in de andere zijn denken door te dringen en er iets uit te puren ter spijziging van contact en communicatie. Wat denkt de andere, wat kan ik uit jouw denken leren en wat denk jij over iemand anders. In het labo wordt dit getest met de “Sally-Anne test”: de complexiteit om denkmatig met elkaar in contact te kunnen komen.

7. De emotionele empathie: We moeten ons niet alleen inleven in de andere maar ook doorleven, “ontrobotten“, emotioneel en gedragsmatig samen beleven om een kern van nieuwe maatschappij rondom ons heen te maken via onze kinderen e.d.m. Door affectieve inleving bovenop de 6 andere factoren gaat de relatie echt intens worden. Zo worden we vrienden of vriendinnen voor het leven. 6 en 7 liggen in de voorhoofdskwab van onze hersenen.

70 a 67 % van ons sociale brein is erfelijk en 30% verworven. De opbouw van de hersenstructuren die de 7 functies omvatten die dan nog intens moeten samenwerken om dan sociale vaardigheid te zien genereren als totaalproduct van de hersenen als één onopsplitsbaar geheel, is sterk biologisch bepaald. Alleen de fijntuning, dat ik jou opzoek en dat wij samen die maatschappij zullen vormen en vertegenwoordigen, is verworven. Van bij onze geboorte is er het zoeken naar de andere, bij de kleuter is het begrijpen: wie zijn mijn vriendjes? Het delen met de anderen, ons verrijken aan de anderen is iets van volwassen leeftijd, maar elk van deze functies gaat tot de laatste levensdag door. Wie dat niet heeft ontwikkeld verdient aandacht en hulp.

Als besluit - het mocht weer mij overkomen - kreeg ik nog een didactische les. Op de parking, twee wagens verder dan de mijne, zag ik na de lezing die professor T. uitgebreid kussen met een mooie jonge vrouw. Het zag er uitzonderlijk lekker uit. Hij ontdekte uitgebreid haar gezicht en kuste het, innig strelend langs haar wangen en nek, in haar haren, haar hoofd tegen het zijne aansluitend. En tot mijn grote voldoening heeft hij in die minstens tien minuten durende kus zijn handen niet laten afdwalen naar lagere regionen. Neen, hij heeft met respect en herkenning alleen haar aangezicht gekust. Ik was helemaal van m'n melk :-). Die prof, dat is geen aap! In december had ik het voorrecht om een andere prof, nu ex politicus, met een nieuw fris blondje op de schoot op ontdekking te zien gaan in de zetels van Belga Queen Gent. Deze laatste prof bediende zich van meer...

Lees verder!

Op de behandelingsbank lag er onlangs een jonge man die na 2 jaar psychoanalyse zijn LAT relatie gestopt heeft, omdat het een soort van psychose is, zegt hij. Hij zag in dat hij zich niet wilde engageren of echt binden wegens eerder opgelopen schade. Nu hij 37 is, en na jaren doctoreren zeer hooggeschoold, komt hij zo stilaan uit zijn pubertijd en zijn seksspelletjes die hij had met vrouwen. "Ik heb daar toch recht op om te experimenteren?" zei hij. Nu snapt hij helemaal niet dat zijn laaggeschoold vriendinnetje daar zo van kapot is, want hij had haar toch wel duidelijk gezegd dat hij alleen maar een LAT relatie wilde met haar. Dat lieve kind had nog nooit gehoord van een PAP relatie: Poepen Als 't Past. Maar het is toch zo'n lieve vrouw, veel te lief om hier rond te lopen...

Hij vraagt me om hem terug in zijn lichaam te brengen, om terug contact te krijgen met zijn hart. Als hoogopgeleide jonge arts heeft hij slaappillen nodig en pillen om zijn hartritme te regelen. Spreekt voor zich... Hij wil daar allemaal vanaf. Nu is hij klaar voor het "echte" leven; een gezin stichten, nu hij op zijn beurt handenvol vrouwenharten bezeerd heeft.

Waarom je van iemand houdt, dat is niet te beredeneren. Houden van, liefde voelen voor iemand dat is iets wat vanuit je hart stroomt, dat komt op als een barenswee, dat komt niet uit je hoogopgeleide hoofd.

Het hart spreekt een andere taal. Het is zoals een andere lichaamsfunctie, zoals een hand bijvoorbeeld, maar eigenlijk is het eerder een zielenfunctie of kunde of aanleg. Sommigen hebben de functie van hun hart (niet dat hart van vlees en bloed, maar dat ander hart) nog nooit ontwikkeld. Bij velen is het moeilijk om erbij te geraken, al van bij hun geboorte, alsof ze gehandicapt zijn, zoals een mentaal gehandicapte niet in staat is om te studeren. Anderen leven voortdurend in tweestrijd met dat hart en dat hoofd, al hebben ze de functies van dit laatste sterk ontwikkeld. Het is maar als het hoofd en hart op één lijn staan, als denken en voelen hetzelfde willen en kunnen, dan kan je toveren. Dat is de magie van het leven.

Maar je bemerkt het overal, iedereen is aan het "ontbinden". Ons denken, ons hoofd scheidt ons van elkaar. Het hoofd regeert over het hart, terwijl onze hersenen slechts een dode massa zijn. Het is wel met onze armen en benen dat we naar elkaar toe komen, geloof me. In de foetale ontwikkeling staat primair het hart boven het hoofd. Het is de drijvende kracht in de ontwikkeling van levende wezens. Het hart ontstaat ook vroeger in de foetale ontwikkeling dan de hersenen en op het einde van je leven kan je gerust een tijdje hersendood blijven leven. Je bent pas echt dood als je kloppend hart het niet meer doet.

Waarom moet het dan allemaal zo gepast zijn? Iedereen heeft een selfmade ideaalbeeld in het hoofd. Alweer, waar anders? Maar daarmee kan je dus geen binding maken en blijft een groot aantal van de hooggeschoolden alleen. Ze weten niet meer wat binden is. Ze zijn het vergeten, afgeleerd, met ervaring, hoeveel deugd het ook doet in de praktijk.

Mijn laatste date was in het museum van Rene Magritt: "Ceci n'est pas une date". Over surrealisme gesproken. Ik kreeg koppijn door het incasseren van al die intellectuele informatie, maar mijn hart werd daar niet door geroerd.

Ik wil alleen echte binding, echt. En met een man waarvan iedereen zegt: ze is met haar ... in de boter gevallen. Neen, niet met haar hoofd.

Geniet ervan en denk er vooral niet te veel over na.

PS: uit De Standaard van 23.01.2010 "Waarom slimme vrouwen vaak niet aan de man geraken":

1. Slimme vrouwen willen beter scoren dan hun partner

2. Carrièrevrouwen brengen hun innerlijke CEO mee in de relatie

3. Hoogopgeleide vrouwen maken van de liefde geen prioriteit

4. Sommige vrouwen kijken meer naar 's mans CV dan naar de persoon zelf

5. Intelligente vrouwen denken teveel na en spelen hun vrouwelijke troeven te weinig uit

Lees verder!

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar als dat groene kaartje in de bus ligt, moet ik toch even slikken. Blijkbaar zijn er bijna 4 jaar voorbij: ik moet naar de autokeuring.

Nu woon ik niet zo ver van een autokeuringsstation, of hoe zoiets ook precies mag heten. En ik dacht: ‘Deze keer ga ik zelf.’ In het verleden had ik die verantwoordelijkheid aan garages overgelaten, die er stevig voor doorrekenden. Ik zei bij mezelf: ‘Ik riskeer het gewoon. En als er wat mis is, moet de garage alleen dàt herstellen.’ Ik vond het heel goed gesproken van mezelf. Je kan tegenwoordig ook online reserveren zo vertelde een collega. Maar eerst gewoon eens gaan kijken.

Dat deed ik dus. Even het terrein verkennen. Ik rijd namelijk op LPG en ik had gehoord, dat je dan een speciale file hebt, een korte. Maar niks pijlen vermelding LPG. Wel allerlei andere dingen, waar ik niet veel wijzer van werd. ‘Dan ga je het toch gewoon even vragen,’ sprak ik mezelf bemoedigend toe. Dat is geen probleem… als je de wagen ergens kwijt kan. Niet op de autokeuring. Hun erf oprijden is gekeurd worden. Bij de buren dan maar. Netjes gevraagd en doorverwezen.

‘LPG, mevrouw? U mag aanschuiven in lijn 1, 2 of 3.’ Geen speciale korte file voor mij dus. Betaal ik daarom extra belasting? En nog een extra keuringstoeslag omwille van die LPG ook… Een mens doet dan eens iets voor het milieu. Mijn groengehalte nam een fikse duik.

In die file aanschuiven vertikte ik. Had ik nu een goed boek bij me gehad… Bovendien was het bijna middag en dan wordt er op halve kracht doorgewerkt. Nee, dit was niks voor mij. Minstens 2u aanschuiven, bedankt. Ik zou dan wel even online reserveren.

Vooral dat ‘even’ moet je onthouden. De site had ik snel gevonden. Ik ben een kei in googlen. Mijn gegevens had ik op één-twee-drie ingetikt. Ik was nu volledig geregistreerd, een waardig lid van de autokeuringsreserveerdersgemeenschap. Hele mondvol als ik het zo lees. Nu nog ‘even’ reserveren.

En toen begon het. Ik kreeg mijn auto niet geregistreerd. Als tweedehands auto uit het buitenland lukte wel, maar zo raak ik natuurlijk niet door de keuring.

Opnieuw proberen dan maar. Weer niks. En nog eens… Komaan… Dit ging toch simpel zijn!

Toevallig kwam mijn vader-op-leeftijd langs. Ik was ondertussen zo gefrustreerd, dat de arme man een beet en een snauw kreeg. Hij begreep, dat hij zijn alleenstaande - zo bijna medior - dochter beter gerust liet. Ik voelde me achteraf schuldig… Dat verdient de lieverd niet. Ik maak het wel goed.

Uiteindelijk lukte het toch. Vraag me niet hoe, want ik heb geen idee , maar volgende donderdag heb ik een afspraak om 18u. En ben ik dan meer dan een uur zoet geweest om die reservatie te regelen, ik zal toch geen 2u in de file moeten staan… hoop ik. Voor de veiligheid neem ik misschien maar best een boek mee.

Lees verder!

(Op de wijze van ‘Mega-Mindy’)

Is ’t een massage? Is het een sauna? Nee, dat ís hét níet. ’t Is de áutókeuring die me vreugd’ en blijdschap biedt. Meen ik dat werk’lijk? Ben ik nu ernstig? Ja, gelóóf mé vrij. ‘k Voel me zalig in m’n auto en ik stond niet in de rij!

Hoe het Mega Mindy verder vergaat weet ik niet. Kan me ook geen lor schelen. Ik ben goedgekeurd! Wóów!

’t Had ook slecht kunnen aflopen, want eigenlijk is er een akkefietje aan mijn auto: één van mijn ‘gasinjectoren’ (???) heeft een probleem. Maar het is niet ernstig genoeg en dus kan de computer bij de garagist niet bepalen welke injector het is. Voor mij persoonlijk zijn alle injectoren gelijk. Eerste, tweede, derde of vierde, iedereen mag er zijn. Ik discrimineer niet. Maar bij de garage doen ze wat moeilijker.

Het vervelende is, dat er op mijn dashboard een lichtje brandt. En daar zat ik mee in. Dat zouden ze bij de keuring zien en… misschien ging men dan moeilijk doen. In het handige en overzichtelijke boekje van minstens 300 pagina’s dat in mijn handschoenvakje ligt, waar ik trouwens geen handschoenen meer bij krijg, alleen nog een rol toiletpapier… enfin, in dat boekje dus, las ik over dat brandende lichtje: ‘Neem meteen contact op met de garage, zo niet veroorzaakt u onherstelbare schade aan uw motor.’ Zoiets pakt mij dus. Want ik ben één van die onnozele wichten, die gelooft wat men in handleidingen schrijft. Zeker als het technisch is…

Volgens de garage kon het allemaal geen kwaad. Het zou alleen nog erger worden en als het erg genoeg was, moest ik maar terugkomen. Maar hoe ging ik dat op de keuring uitleggen? Wat er in dat boekje stond, klonk wel ernstig, vond ik. Ik moest dus zelf een oplossing vinden.

En die vond ik. Gewoon geniaal, al zeg ik het zelf.

Als ik van gas overschakel op benzine, gaat dat verklikkertje uit. Dat is goed voor mijn motor… volgens het boekje. Dus doe ik dat. Ik heb het nogal voor de motor van mijn auto, snap je? Als ik nadien terug overschakel op gas, duurt het een tijdje voor het lampje weer brandt. Voor mij is dat een mysterie, voor anderen gewoon een kwestie van techniek… en… de oplossing. Maar zou ik genoeg tijd hebben om zonder problemen door de keuring te raken… dat was de vraag. En daar kon niemand antwoord op geven. Dat was het risico… of de uitdaging…

Ik bedacht een afleidingsmanoeuvre voor in geval van nood. Ja, door de keuring geraken vraagt wat strategisch inzicht. Nu zou ik mezelf niet direct een groot strateeg noemen. Naast Napoleon beteken ik niks. Zou de keuring mijn Waterloo worden?

Lees verder!