Haar herfst tooide zich hoopvol met een weer aangevatte studie. Een eigen stek zoeken of vinden ging haar niet van harte, in het licht van de na scheiding finale afwikkeling en dreigende verhuizing van de plek waar ze zorgde voor kinderen die er opgroeiden. De laatste maanden begonnen haar als lood te wegen.
Alle geboden hulp en raad bleef in het ijle of zonk als een baksteen; doembeelden haalden de overhand.
Alleen zijn met de kerst- en nieuwjaarsdagen, van de kinderen geen nieuws en een kleinkind nog niet eens gezien.
Smeekbeden om nieuwe hulp, die ene bedekkend waarop geen hoop bestond; het aantrekken en weer afstoten had zijn einde gekend. Er weer op ingaan zou weer hoop betekenen en tenslotte pijn die je niemand waar je om geeft aan kan doen.
Mijn nieuwjaarswens was weggehoond. Dat gaf me een paar dagen de gedachte ‘mens, stik dan’.
Op 5/1 werd haar gsm opgenomen door een franstalige man; ook bij herhaling beweerde hij dat het om een vergissing ging.
Tragische vergissing.
Misschien had ik toch kunnen helpen, iets vermijden. Wat ? Weet ik niet. De rouwbrief ontving ik.
Over goed een maand zou ze 57 worden.
Ooit schreef ze dat onze uren en dagen samen de gelukkigste momenten waren in haar hele leven.
Ze waren van harte gegeven en genoten.
Maar dat alles waaraan ik niets kon doen : zielig, jammer. (knipoog naar JoGo)
Ik voel me rot.
Alle geboden hulp en raad bleef in het ijle of zonk als een baksteen; doembeelden haalden de overhand.
Alleen zijn met de kerst- en nieuwjaarsdagen, van de kinderen geen nieuws en een kleinkind nog niet eens gezien.
Smeekbeden om nieuwe hulp, die ene bedekkend waarop geen hoop bestond; het aantrekken en weer afstoten had zijn einde gekend. Er weer op ingaan zou weer hoop betekenen en tenslotte pijn die je niemand waar je om geeft aan kan doen.
Mijn nieuwjaarswens was weggehoond. Dat gaf me een paar dagen de gedachte ‘mens, stik dan’.
Op 5/1 werd haar gsm opgenomen door een franstalige man; ook bij herhaling beweerde hij dat het om een vergissing ging.
Tragische vergissing.
Misschien had ik toch kunnen helpen, iets vermijden. Wat ? Weet ik niet. De rouwbrief ontving ik.
Over goed een maand zou ze 57 worden.
Ooit schreef ze dat onze uren en dagen samen de gelukkigste momenten waren in haar hele leven.
Ze waren van harte gegeven en genoten.
Maar dat alles waaraan ik niets kon doen : zielig, jammer. (knipoog naar JoGo)
Ik voel me rot.
