Hoe het bij een ander is weet ik niet. Maar hoe meer ik nabij kom bij wie ‘de ware’ zou kunnen worden –je ziet hoe voorzichtig ik me uitdruk– met des te meer schroom tast ik verder af. Ik wil niet de olifant in de porseleinwinkel wezen of de vent die met zijn rugzakje een heel schap snuisterijen uit de souvenirwinkel veegt.
Ik merk het aan van alles, aan wat de ander zegt over eigen doen en laten, op deze site of elders, aan vragen hoe het daarover met mij zit. En, als ik zeg dat ik na terugkeer met zoonlief uit UK ook nog in juni een paar dagen Italië aandoe, aan de vraag of ik alleen ga. En ja dat is zo, want 4 dagen is het einde van de wereld niet en gaat alleen wel best lukken. Zonder ‘de ware’ erbij hoeft dat niet meer voor mij. De energie opbrengen om alweer met een dame het zeegat uit te trekken of de lucht in te gaan is nog het minste, maar de herhaling naar toch weer een eigen ‘neen’ is me teveel kaas-met-gaten geworden. Nee, nu liever dat romige smeuïge en maar uitkijken tot het dat wordt.
Voor alles is er een tijd. En heb ik niet tijd zat? Ik zit nog maar aan 2/3 eeuw en het schijnt dat ik enige jaren mag liegen. Toch doe ik niet zoals dames die zich 4 jaar jonger uitgeven maar hun 65+ kaart uithalen als de tram eraan komt. Eéntje maar ken ik die 5 jaar loog maar gerust 10 jaar had gemogen; waw !
Ach wat! Als het wederzijds aftasten nog steeds onversneden positief is gebleven komt er toch wel vanzelf dat perspectief naar verder en meer. Dat doet glimlachen en de lippen in de goede plooi legt voor volle kussen en zet de heupen in de stand voor close gevlij van bekkens die elkaar graag nabij zijn. Met wat woordspelingen discreet naar seksuele voorkeuren peilen. Dromen laten dwarrelen in woorden die ingehouden verlangen naar dat weekendje ergens, niet in de eigen stek van de een of de ander. Wat romantiek, verrassing, verwachting van per helften genoten roes en genomen maar toch wat berekend risico. Met de hoop dat alles alleen maar voldaan raakt en voort kan opleven naar verder en opnieuw.
Is het niet dat wat we allen willen?
Ik weet het wel, deze lente.
Festina lente. Optrekken, op toeren komen, schakelen naar hogere versnelling; niet meteen overdrive...maar met 2 alive; genieten. Alles in de juiste versnelling.
