De meesten die gescheiden zijn maar nog kerkelijk ‘getrouwd’, zouden het toejuichen om dat niet meer te zijn, zo het hen al niet totaal onverschillig laat.
Maar het kan ook anders. Bijvoorbeeld als je 22 jaar later verneemt dat achter je rug je kerkelijk huwelijk ‘ongeldig verklaard’ werd. Eerst wil je weten hoe het komt dat je niks wist, en hoe de vork aan de steel zit. Vervolgens maal je er niet om, ook al schilderde je ex je af als ‘psychopaat’ en heeft ze daardoor haar gram gehaald.(Blog 'Kanunniks is me het taaltje wel').
Maar dat zij dat portret voorhield aan toen nog jonge kinderen die zij al 5 jaar om de 2 weken in haar auto stak om ermee te verdwijnen, doet je wel eens verder denken. Vooral als je 27 jaar later dochterlief alweer 2 jaar ziet maar deze het niet aan de mama durft te zeggen. Dan denk je ‘ik ga hier even die teller weer op nul zetten’ om een handje te helpen.
Het ging vlug: in februari gevraagd en al op goede vrijdag in orde. Dat kerkelijk huwelijk is van ‘ongeldig’ weer in ‘geldig’ veranderd. Papier is gewillig hé.
Wat win ik er mee? Ik:in feite niets; maar het lucht wel op dat het achter mijn rug gebeurde weer ongedaan gemaakt is en de situatie deze is waarin duizenden zich bevinden.
Wie weet ben ik nu ook voor de buitenwereld geen ‘psychopaat’(sic) meer en bevordert het op een dag ook de communicatie tussen moeder en dochter die daar onder lijdt.
Geduld is een mooie deugd die vaak maar loont als je nog méér geduld kan opbrengen.(Blog 'Liefde is geduldig').