Vier jaar geleden overleed mijn man. Kanker. Nogal plots, want zijn strijd heeft slechts 9 maanden geduurd.

Ik vind van mezelf dat ik dit hoofdstuk helemaal achter mij gelaten heb, maar dat wil niet betekenen dat ik niet meer aan hem denk. Integendeel, ik koester elke herinnering aan hem. Op een positieve manier.

En natuurlijk, hij was niet alleen mijn man, maar hij was ook de vader van mijn kinderen.

En kerst en nieuw zijn momenten dat ze hun papa echt wel missen. Ze zeggen dat niet zo expliciet, want ze moeten mama 'sparen', maar je merkt dat in kleine dingen. Ze vragen al eens hoe we vroeger kerst vierden toen ze er nog niet waren. Wat papa graag at op feestjes. Ze maken al eens de opmerking : dat zou echt een fantastisch cadeau voor papa zijn. Want hoe klein ze ook waren, ze hebben nog heel veel actieve beelden van hem.

En elk jaar is er de vraag : moet ik ook een nieuwjaarsbrief voor papa maken ? Tot hiertoe hebben ze dat elk jaar gedaan en dan zijn we die op het kerkhof gaan voorlezen, maar dit jaar hoefde dat niet meer : ze zitten op een nieuwe school en misschien zouden de kinderen dat raar vinden dat ze een afzonderlijke brief voor papa schrijven terwijl iedereen weet dat hun papa dood is. "we gebruiken jouw brief wel om voor te lezen", zeiden ze (misschien wel een beetje lui om een extra brief te schrijven ?).

Kerst en Nieuw is voor de kinderen wel een zeer leuke tijd, maar een moment dat ze beseffen dat ze toch een beetje speciaal zijn, ze iets missen.

Ik vind het vooral hard om weer de "lege" plaats aan tafel te zien en het klinkt misschien raar, maar de cadeautjes ceremonie gaat aan mij voorbij want dat ene speciale cadeau van die ene speciale persoon is er dit jaar weer niet bij.