De schreef tussen 2011 en 2012 ligt al een eindje weg.
Twee jaar eerder ging ik eens op een ander gebied over de schreef. Een dame was bereid om haar hachje te riskeren en met mij mee te rijden. Er waren dat weekend na Nieuwjaar 2010 zowaar sneeuwstormen voorspeld, en wie niet absoluut buiten moest werd gemaand binnen te blijven.
Maar ja, we hadden het al tot dan uitgezongen en na dat weekend zouden de deuren sluiten voor beide tentoonstellingen die een must-see heetten in die Rijnlands-Westfaalse stad.
Ja we wilden die zien, weliswaar maanden na ondoenbaar gebleken instap in van wat een mooie relatie had kunnen wezen, als…. Enfin, aan vriendschap had dat geen einde gemaakt, en overigens had ik nog een hotelcheque te verzilveren. Van mijn kant kortzichtig (bleek achteraf) werd een hotel op 50 km van het kijkdoel vermeend als het meest dichtbije uit het aanbod. Dat het naast de autosnelweg op de Nederlands-Duitse grens lag leek ons geen probleem en paste in het avontuur voor dat weekend.
Wel zagen we rond Roermond een mini-sneeuwstormpje rondwaren en lag het hotel ingesneeuwd toen we er ’s voormiddags en passant de kamer keurden en er onze spullen voor de nacht stalden. We grapten al over een in gedachten grensoverschrijdend gedrag dat we na terugkeer zouden kunnen hebben. Want hoe breng je samen de nacht door in een bed waar de grens middendoor loopt ?
Maar eerst nog over een flinke laag sneeuw het verdere traject naar Düsseldorf. Duitse autowegen blijken op een of andere manier redelijk bestand tegen het ongemak van sneeuwval, en mijn sneeuwrijkunst werd niet in problemen gebracht; gewoon een voet op of boven het gaspedaal houden of schakelen, en zeker nooit aan het rempedaal komen.
We haalden alles uit Wilhelm Sasnal en Per Kirkeby, en konden onverwacht nog een rijke verzameling landschapsaquarellen van Caspar Wolff bewonderen.
Dan over nog meer sneeuw 50 km terug voor een maaltijd met gezellig gekeuvel in het grenshotel.
’s Anderendaags zouden Roermond en Thorn ons moeten bevredigen als er in het hotelbed niets grensoverschrijdends zou voorvallen. Maar wat dacht je? Over de schreef van aan mekaar geritste twin matrassen was er druk grensverkeer, en alles wat tevoren nog niet geprobeerd was kreeg zonder enige zweem van gène zijn beurt alsof het altijd al zo had moeten wezen. Merkwaardig.
We vielen moe maar voldaan in slaap pas toen we op het witte tapijt al een vroeg morgenlicht.
Als twee samenzweerderige amants struinden we door Roermond naar een cafeetje waar kennelijke deelgenoten van gelijkaardige ervaringen samengestroomd waren in een heimelijke of vermeende erotiek op zondagmorgen na de zoete zonden van de nog in de lendenen hangende nacht.
Het witte stadje Thorn daarna was witter dan ooit. Dat adellijke jonkvrouwen hier kwamen wonen en met open armen en gespreide benen ooit de jonkers ontvingen die in hun karossen het stadje frequenteerden, leek niet meer dan normaal en paste volkomen in het sfeertje van dat weekend. Zo beaamden we onder het savoureren van één uit de tientallen soorten pannenkoeken waar het stadje ook bekend om staat.
Wat hadden ze nu ook weer gezegd over binnen blijven ?
Over de schreef gaan zoals wij het beleefden valt alleen maar aan te raden aan elk die in seks vrij is van ballast, en ja desnoods vóór instap in die dan toch verkozen relatie.
De complicité rond de grensoverschrijdende manoeuvers van toen leeft door en doet niemand kwaad. Al blijven we tegenwoordig netjes aan tafel zitten.