Het eerste contact is goed verlopen. Ze heeft een berichtje teruggestuurd. Je merkt direct dat het niet zomaar een berichtje is. Niet uit medelijden, niet omdat het zo hoort. Nee, ze pikt in op wat je zelf al had geschreven in jouw berichtje. Je bent verheugd en je stuurt natuurlijk een antwoord terug. De bal gaat aan het rollen. Je wisselt e-mailadressen uit.
Je moet een beetje van voren af aan beginnen want er is geen houvast. Je start een nieuwe e-mail - een echte deze keer, geen berichtje via Match - en je borduurt wat verder op waar je was gebleven tijdens de Match-berichtjes. Je praat ook met elkaar. Vooralsnog alleen nog maar via msn, maar het is toch al wat vlotter en directer dan via e-mail.
Ik wou vragen of je zin had om af te spreken. Ik weet niet of ik op msn kan, maar je kan me bereiken op 04...
Je leest haar e-mail en je bent zowel verrast, opgewonden als geschrokken. Je sms't haar voor het eerst. Dat je haar e-mail hebt gelezen en je blij bent dat ze voorstelt af te spreken.
Uiteindelijk, ruim een maand later, heb je nog atijd niet afgesproken. De schrik slaat je om het hart dat het toch op niks zal uitdraaien. Dat je te hoog mikt. Je praat nog wel op msn en er wordt nog wel ge-sms't, maar je realiseert je zelf maar al te goed dat dit niet zal en kan blijven duren. Hoe leuk dat ook mag zijn.
De mentale klik gemaakt. Je zal afspreken als gewone kennissen, het is geen date. Samen eens naar de film en dan zie je wel. Al kan je, hoe goed je die mentale klik ook maakt, de hoop nooit volledig doven.
