Hij draagt soms witte sokken. Ze woont te ver. Hij is te weinig thuis. Ze werkt als postbode. Hij is niet volwassen genoeg. Ze is te lang. Hij is te klein. Ze draagt te veel make-up. Hij draagt te veel make-up.
Redenen genoeg om iemand af te wijzen.
Over de zin en de onzin van argumenten om iemand te catalogeren als niet geschikt, is er al menig litertje inkt gevloeid.
In de populaire media krijgen mannen en vrouwen tips bij de vleet om indruk te maken op het andere of hetzelfde geslacht. Wie een week naar de specifieke sectie van www.hln.be surft, die schrikt op van de talloze wetenschappelijk ondersteunde artikels die met cijfers en statistieken goochelen, die met lijstjes komen aandraven of die een waslijst aan tips in huis hebben over hoe je moet reageren in een bepaalde situatie of hoe je toch het hart kan winnen van de persoon die je op het oog hebt.
Allemaal goed bedoeld allicht, maar of dit zoden aan de dijk brengt, dat is maar de vraag. Een goede basis van gemeenschappelijke interesses en hobby's, een gelijkende visie op het leven en de wereld, een portie humor en uiteraard ook voldoende aantrekkingskracht tussen beiden lijkt me al bij al het belangrijkste te zijn. Een tikkeltje rationeel, té rationeel, misschien maar desalniettemin lijkt me dat een betere voedingsbodem voor een relatie. En niet een geweldige openingszin.
Het fijne aan een goede relatie is onder meer dat men hobby's kan delen. Wanneer beiden geïnteresseerd zijn in geschiedenis, dan is het plezant om naar Rome te reizen en daar alle bezienswaardigheden op te nemen en zich zo te teleporteren naar het Oude Rome. Bij literatuur wisselt men favoriete schrijvers uit. Bij muziek leert men nieuwe muziekstromen appreciëren. Bij kunst bezoekt men samen de musea.
Men leert van mekaar. Men deelt. Men apprecieert. Kruisbestuiving. Die witte sokken leer je hem wel af.
