maandag 16 januari 2012
Enkele jaren terug vroeg mijn zoon mij intriestig: “Mama, ik ben zeker gehandicapt?” Ik antwoordde dat hij licht gehandicapt is, maar dat hij ook een gelukkig en zelfstandig leven zal hebben.
“Maar ik wil later geen ……….. van werk doen, en dat leer ik nu”. Ik legde toen uit dat er voor zijn handicap slechts één school in Vlaanderen is, en dat er dus minder keuze in studierichtingen is. Ik legde hem ook uit dat ik liever iets anders gestudeerd had, maar dat ik nu toch wel ander werk heb dat ik dolgraag doe. Hij leek tevreden met het antwoord.
Enkele jaren later vroeg hij mij of hij wel een lief zou vinden. “Natuurlijk wel”, antwoordde ik, “er is toch al een meisje verliefd geweest op jou?”
“Ja, al veel, maar ik was niet op hen”.
Ik zei nog dat iedereen wel aan een lief geraakt, en dat, als je toch niet verder wil met een meisje, er wel genoeg meisjes zullen zijn, ongeacht je leeftijd.
Ik dacht dat hij gerustgesteld was. Tot hij me vroeg: “Mama, waarom heb jij dan geen lief? Is het omdat ik gehandicapt ben?”
Hey, natuurlijk niet. Wat zegt een moederhart anders?
Ik besteedde er niet veel aandacht aan, tot ik een mail kreeg van iemand die mij schreef dat hij een vrouw met een gehandicapt kind niet zag zitten. Ik ben er nog altijd niet goed van. Voor mezelf niet. Zo iemand wil ik natuurlijk niet. Maar, moet ik in deze maatschappij mijn kind loslaten?
Reageren: ga naar mijn
profiel op match4me.be
geplaatst door Morgane - 787 keer gelezen
beoordeeld 4.9/5 (10 Stemmen)
Reacties
Meteen conclusies trekken zou ik sowieso al niet doen, niet bij een blog en niet bij reacties erop.
Ik zou dan ook niet schrijven dat iemand 'schoolmeesterachtig' doet (ook al staat die dan in het onderwijs). Een blog en reacties erop zijn allemaal maar manieren om zich te uiten. Reacties tonen ofwel inleving ofwel gebrek daaraan.
Door ufo op 23 januari 2012 10:50
@tmotief, 't is niet omdat je in het onderwijs werkzaam bent, dat je schoolmeesterachtig moet gaan doen, hé.
Ik denk over het algemeen na over wat ik schrijf. Iemand met een gehandicapt kind kiest niet voor een gehandicapt kind maar wel voor een kind. Met andere woorden, het kind in kwestie is zoals de meeste kinderen meestal gewenst, het is enkel niet zoals men gehoopt had dat het was. En dan gaat men door een heel aanpassingsproces en aanvaardingsproces dat de toekomst voor het kind en voor de ouders niet zal uitzien zoals gedroomd.
De nieuwe partner die een relatie met de ouder van dat kind begint, moet dat hele aanpassingsproces nog door. Niet iedereen ziet dat zitten en dat is hun volste recht.
Overigens is het ook zo dat mensen geen betere mensen zijn omdat ze een gehandicapt kind hebben.
Door
Walking op 20 januari 2012 19:29
@Walking: wat je schrijft is een terechte, rationele nuance in een materie die vooral door emoties gestuurd wordt. Ik geef toe, mijn eerste reactie werd ook vooral ingegeven door het feit dat twee van de liefste en sterkste vrouwen uit mijn kennissenkring een kind met een beperking hebben.
Je schrijft wel: "... en als het je eigen kind niet is dan heb je niet voor die situatie gekozen." Denk nu even een beetje na over deze zin van jou, graag.
Door
tmotief op 20 januari 2012 15:10
Ik ken de context natuurlijk niet waarin de mail van die man kwam. Maar ik heb toch de neiging om zijn reactie te nuanceren. Je kan toch moeilijk doen alsof het feit dat je partner een gehandicapt kind heeft geen impact op je relatie zal hebben. Het is niet niks, hé, en als het je eigen kind niet is dan heb je niet voor die situatie gekozen. Iedereen heeft zijn eigen draagkracht en als iemand het gevoel heeft dat een situatie te moeilijk zou zijn voor hem/haar, dan heeft hij/zij het recht om te passen. Ik zou daar niet meteen conclusies over onze maatschappij uit gaan trekken.
En voor jullie me nu gaan aanvallen, toevallig heb ik in het verleden een relatie gehad met iemand die een zwaar gehandicapt kind had. Voor mij was het dus geen beletsel om een relatie te beginnen en ze is om andere redenen afgebroken.
Door
Walking op 20 januari 2012 11:56
"Als je zorgt voor een ander, komt het beste in je naar boven."
Door Marlene op 19 januari 2012 10:13
Je hebt gelijk, er lopen wel een paar monsters rond. Het is vooral angst en onwetendheid.
Blijf vooral wie je bent. Jij bent een schoon mens. Deze levenservaring heeft van jou gemaakt wie je vandaag bent: een rijk mens van binnen. Hij is gewoon jou en jouw kind niet waard.
Blijf vooral vechten voor jouw kind. Kijk in de spiegel en schitter.
Zibelle
Door
zibelle op 16 januari 2012 23:25
Arme man.
Rijk kind.
Fantastische moeder.
Door
tmotief op 16 januari 2012 16:50
Mensen die dergelijke zaken schrijven, beseffen nog niet wat het leven waard is. Zij zijn degenen die de mooiste momenten missen en het wonder van het leven niet zien.
Het komt allemaal goed, het is een kwestie van tijd.
Door Marlene op 16 januari 2012 12:04
Hey,
Mijn allerbeste vriendin heeft ook een gehandicapt zoontje, een schat van een jongen, die ook net als jouw zoon met diezelfde vragen kwam.En dezelfde antwoorden kreeg van zijn schat van een mama...
Heel veel respect en bewondering heb ik voor zulke moedige mensen! Het is en blijft echter wel zo dat je ze eerst eens echt moet ontmoeten vooraleer je dat ook beseft, dus laat je niet ontmoedigen en blijf je positivisme doorgeven aan je zoon (en aan jezelf). Er is geen andere wereld dan deze en veel mensen moeten hun weg nog gaan en eens een tegenslag verwerken vooraleer milder te worden, geloof mij, er zal juist iemand zijn die jou heel graag ziet omdat je bent wie je bent in de situatie mét een gehandicapt kind en mét een heel erg gevoelige en waardevolle ziel!!
Hilde
Door 4hilde op 16 januari 2012 11:28
Reactie niet in orde?
Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!
<< Startpagina