Jezelf omschrijven met een radio- of televisiezender; ik denk niet dat er dat al velen hebben gedaan. Mij viel het zelf pas op toen ik naar de radio aan het luisteren was.
Ik ben zesentwintig en behoor normaliter nog flink tot de doelgroep van Vlaanderens - zelfverklaarde - meest rebelse jongerenzender. Nog maar net goed en wel écht wakker of Tomas en Linde staan je al goedgemutst op te wachten om er een knaller van een ochtend van te maken. Een woordspeling, een voorbereid grapje en de schalkse lach van Linde zijn de dagdagelijkse ingrediënten van hun ochtendshow.
Maar m'n ochtendhumeur reageerde niet goed meer op de vele jingles en Tomas was onuitstaanbaar luid aan het schreeuwen in zijn microfoon. Tot zover Studio Brussel voor die ochtend. Na wat rommelen met de zenders begroette Lisbeth Imbo mij met haar zoetgevooisde, zachte stem. Wie toen de centrale gast was in De Ochtend kan ik me niet meer herinneren, maar ik bleef plakken bij Radio 1. Een beter verteerbaar aanbod dan op Studio Brussel - slechts occassioneel een streepje muziek en gedempte stemmen met een behoorlijke dictie - omdat de actualiteit onder de loep wordt genomen en men steekt er wat van op.
Radio 1 is natuurlijk ook sport. Zaterdagavond. Onderweg naar ergens luisteren naar de commentaarstem van Peter Vandenbempt of Jos Willems die vol overgave en passie zo gedetailleerd mogelijk verslag uitbrengen. Die met hun stem een middelmatige wedstrijd spannender laten lijken dan het in werkelijkheid is.
Ik was Studio Brussel. Ik ben Radio 1. Actualiteit, sport en - zonder pedant te willen klinken - een meerwaardezoeker.
