Dating voor hoger opgeleide singles

Tijd voor wat luchtigere onderwerpen dan exacte wetenschap, zie hier uw vakantielectuur. Voetlezen bijvoorbeeld is zeker een leuke terrasjesbezigheid nu Jan en allemaal op blote voeten verschijnt. Platvoeten is zoiets wat me helemaal niet kan bekoren, ik zou er zelfs een beetje naar grommen zoals een hond die een kat ziet passeren. Tevens het neerploffen van voeten in plaats van luchtig pasjes afrollen zijn al boze voortekens in mijn steeds dubbelzinnigdenkende geest.

Ooit las ik ergens - en sindsdien is het een deel van mijn dagelijks onderzoek geworden - dat de kracht van het voetgewelf rechtevenredig is met de penetratiekracht van de man. Geen sine cure om erachter te komen of de praktijk met de theorie overeenstemt. Als een sterke bekkenbodem de mogelijkheid geeft tot multiorgastische deugden voor beide geslachten, heb ik hiermee toch wel het belangrijkste item aangehaald van mijn interesse in zomerschoeisel. Maar er is meer. Als ik genoeg lef heb, vraag ik om staande de kleine teen te spreiden van zijn buur. Lukt dit wel ... owé! Dan zou je volgens diezelfde voetleeskunde gemakkelijk sex kunnen hebben zonder liefde. Vraag het na, test het uit en laat het me weten!

Een aantal weken geleden ontmoette ik voor het eerst mijn nicht. Ik schrijf voor het eerst omdat wij elkaar eigenlijk nog nooit ontmoet hadden voordien. Als kind werd ze van haar 2,5 jaar op internaat gedropt en kwam er op haar 18de zwanger uit. Nu heeft zij een prachtdochter. Aan grootmoeder, moeder en dochter kan geen man onopgemerkt voorbijkomen (lees: ze bezwijken stuk voor stuk). Waarschijnlijk was het om die reden dat ik in mijn hele kindertijd geen contact mocht hebben met haar. Mijn Spartaanse opvoeding liet niet toe dat ik me inliet met duivelse invloeden.

Toen we elkaar enkele weken geleden per toeval ontmoetten vielen we als geliefden in elkaars armen. Het stroomde in onze buiken en onze harten bloeiden open naar het licht. Zij had ondertussen in al die jaren zichzelf trachten op te voeden, met veel vallen en opstaan. Ik heb me in al die jaren van mijn opvoeding trachten te ontdoen om mezelf terug te vinden, met veel loslaten.

Vorig weekend zijn we erin geslaagd om samen uit te gaan. We vertrokken om 21uur en kwamen weer thuis om 5 uur in de ochtend.

Na een frisse coctail leek het alsof we last kregen van vliegen die achter ons aan zaten en we muisden er snel vandoor, de stad in. Aan de Charletan stond al het volk op straat wegens de hitte. Dit was onze kans, een dansvloer en bijhorende muziek voor ons alleen. Met veel hartenvreugde dansten we met de blijheid van in onze kindertijd, toen ik in het geniep eens ontsnapt was vanonder de ouderlijke vleugels om mijn eerste vrije danspasjes van mijn nichtje aan te leren. Ik was een jaar of tien. Niet te geloven maar op 10 minuten tijd stond de hele dansvloer vol en amuseerden we ons als gek. Alweer muisden we er vanonder op weg naar de volgende dansvloer. Salsa is niet echt mijn ding, maar blij te zien dat ook het nichtje naar vrije inspiratie armen en benen hun eigen weg liet vinden. Geen man kon ons binden, toch niet op de dansvloer… Tot op het moment dat die knappe Italiaan ten tonele verschijnt en mijn nichtje inpalmt. Het leek alsof ze al een heel leven samen dansten. Maar het werd haar toch wel te benauwd en weer verdwenen we van de dansvloer de stad in. Een fris terrasje kon ons wel bekoren met dat zwoele weer, maar de Italiaan en zijn kompaan hadden ons snel gevonden en nodigden ons uit voor een supergoed Jazzconcert tot aan het krieken van de dag. We kusten elkaar innig en ik keerde alleen huiswaarts.

s Anderendaags kreeg ik volgend berichtje:

“Al gans de dag te bed omdat ook ik mijn kleine teen niet open krijg... Die eeuwige verleiding toch... Hoop dat jij ze blijft weerstaan zolang uw teen niet open kan, want achteraf doet het zeer... “

Lees verder!

Dit zijn de wijze woorden van een fijne vriendin met een standvastig huwelijk en al mooie grote kinderen. Ga het maar eens na zei ze mij. Kom je hem tegen op café, dan zal je hem er nog bij nachte mogen uithalen. Kom je hem tegen in de yoga, ziet hij misschien naar den duur jou niet meer staan maar leeft alleen nog voor de yoga. Heeft hij een andere vrouw laten zitten voor jou, laat hij jou ook nog wel zitten voor een ander.

Zie nu hoeveel mannen welke ik ontmoette er nog steeds op Match4me verdwalen. Een aantal van hen heb ik een tijdje van dichtbij mogen leren kennen en zij staan er na een jaar, twee jaar, drie jaar nog steeds bijna dagelijks online. Hier kwam ik eraan, en er ook weer vanaf. Maar zie mij nu hier staan, ik geraak hier ook niet van de baan! Wat doe je eraan? Wie haalt me hier vandaan...


Gisterenavond had ik een knettergek telefoongesprek met een man waarmee ik een half jaar geleden een paar keer gedate heb, maar er was geen dubbelklik... We eindigden met een intense tongkus, een vrij onschuldige liefkozing die Ooo zoveel vertelt over de persoon zelf en hoe het verder zou kunnen zijn bij nadere kennismaking ;-)
Ik was vooral slecht gezind omdat hij 4 jaar van zijn leeftijd had afgepeuterd om aan een 'jonge' vrouw te geraken. Als vrouw ben ik daar dan direct achter gekomen natuurlijk. Gisteren heb ik hem onverwachts ( na 6 maand stilte) geïntroduceerd om voor een bedrijf te werken van kennissen van mij (beetje sluikreclame kan geen kwaad: "Choc-o- lait" héérlijke chocolade!). En dat bedrijf stuurt hem nu naar Boekarest om daar een technische en commerciële auditing te doen in het bedrijf zelf.

Als beloning heb ik mezelf uitgenodigd om mee te gaan... en zo heb ik dus op ’t onverwachts met mijn impulsieve flitsende ideeën een week verlof cadeau gekregen: twee dagen chocoladebedrijfsbezoek en drie dagen citytrip naar Boekarest. Voila zie, das van't leven genieten; het nuttige aan het aangename koppelen... ( hij is het nuttige en ik het aangename hé) Typisch Bieke! We moeten wel nog eens afspreken want het is zéér lang geleden. Spannende dagen :)

Hebben jullie al vakantieplannen?

NB: Even nagekeken: hij is hier geen lid meer, die scoort!

Lees verder!

Afgelopen weekend ontdekte ik een nieuw stamcafé, een gezellige coctailbar. Na een avondje plezier met vrienden had ik echter het gevoel van een platte band in mijn hoofd te hebben en zocht ik met enige zenuwachtigheid naar het artikel over de aanmaak van hersencellen. Ja, ik had ergens gelezen dat we er elke dag weer aanmaken, maar hoe zit dat nu weer?

Het opzoekingswerk verbond mijn oorlellekes met een stralende lach, mijn neus krult van plezier en de pretlichtjes in mijn ogen branden bij nachte. Wat een opheldering!

Ik citeer:

In 1998 werd voor het eerst aangetoond dat de menselijke hersenen van nature wel degelijk nieuwe neuronen kunnen aanmaken (=neurogenese).

Van Praag: "In de afgelopen tien jaar hebben we gezien dat we de aanmaak van nieuwe hersencellen kunnen beïnvloeden, in positieve zin, door bepaalde medicijnen en hormonen." Zo is bekend dat antidepressiva als Prozac, maar ook een middel als Viagra, de aanmaak van nieuwe hersencellen in een deel van het geheugensysteem versterken. Allerlei medicijnen worden nu op hun effect onderzocht. "Maar", zegt Van Praag, "we kunnen de neurogenese ook versterken door beweging en door een verrijkte omgeving". Stress blijkt een negatieve invloed op neurogenese te hebben.

De neuroloog Sam Weiss deed onderzoek naar het hormoon prolactine, een stof die vrijkomt in de hersenen na het orgasme. Hij concludeerde dat prolactine verantwoordelijk is voor de aanmaak van nieuwe hersencellen. Prolactine kan de oplossing zijn voor ziektes als Parkinson en Alzheimer. Van dopamine is tevens bekend dat het in het brein vrijkomt en dat seksuele opwinding veroorzaakt. Meer vervolgonderzoeken zou wellicht een eerste stap zijn richting ‘orgasmepil’. Tijdens het seksen en op weg naar het hoogtepunt spelen er meer chemische processen in het hoofd af dan we op het eerste zicht kunnen vermoeden. Het ziet er naar uit dat orgasmen in staat zijn om hersencellen aan te maken. En dat stemt ons hoopvol!

Een verrassende uitkomst is ook dat de kleine hersenen (het cerebellum) zeer actief zijn tijdens een orgasme. Het heersende idee is dat het cerebellum voornamelijk lichaamsbewegingen aanstuurt. Maar bij vrouwen die een orgasme 'faken', en dus dezelfde bewegingen maken, was géén activatie in dat hersendeel zichtbaar. Dat is een aanwijzing dat de kleine hersenen eerder betrokken zijn bij emotionele controle.

Gert Holstege van het Universitair Medisch Centrum van Groningen voert al jaren onderzoek naar het effect van orgasmes op de hersenen. Hij vroeg aan vrijwilligers om te masturberen terwijl hij een scan van hun hersenen nam. Het resultaat is dat een orgasme de bloedsomloop versterkt en daardoor de druk op de hersenen vermindert. Het lichaam ontspant zich en start chemische processen in onze hersenen, waardoor er minimale nieuwe hersencellen worden aangemaakt. Bij vrouwen is een soortgelijke test gedaan, maar die verlopen een stuk moeilijker omdat vrouwen tijdens het klaarkomen blijkbaar hun hoofd niet stil kunnen houden, wat noodzakelijk is voor een nauwkeurige test.

Tot zover de wetenschap.

Er bleef echter een prangende vraag bij mij hangen: Waarom blijven blondjes dan dom?
Het antwoord is eigenlijk simpel: omdat ze het orgasme faken :-)


Schat... schàààààtje... joehoeoeoeo

Lees verder!

Broer vraagt of ik nu al een verslagje geschreven heb over onze laatste Ardense avonturen in mei 2010. Dat hij het nu is die me moet inspireren voor een nieuw blogje... we zijn ver gekomen. k Zal het maar broederlijke liefde noemen. Vorig jaar waren we op 7 juli naar het hoge zuiden getrokken en hij schreef achteraf een verslagje. Niet dat hij veel schrijftalent heeft, hij kan de zaken wel nuchter op papier zetten. Zijn zusje daarentegen maakt er iedere keer weer een avontuur van. Ik kreeg de permisse om zijn verslagje hier te publiceren.



Na bezoek aan kapster en files te Wetteren komt Bieke nogal laat toe in Galmaarden, rond 9 uur 15. Wij vertrekken “full speed” om 9 uur 30 richting d’ Ardennen. Bieke rijdt met haar sportkarretje terwijl mijn GPS de weg wijst richting gemeentehuis Bouillon. Volgens mijn GPS is het een 2-tal uurtjes rijden maar de Mazda van Bieke blijkt het sneller te doen, ofwel komt dat doordat ze meer gas kan geven door haar hoge hakken. Voor 12 uur moeten we er zijn want dan sluit het gemeentehuis.



Alles verliep meer dan vlot, tot een politiepatrouille ons met zwaailichten staande houdt op een 10-tal kilometer voor Bouillon. Volgens de brigadier van dienst bleken we te rijden aan 120 km/uur op een baan waar 70 toegelaten is. De ene brigadier zegt “infraction grave, en principe c’est le retrait direct du permis de conduire”. Terwijl Bieke haar gebrekkig Frans “je suivais simplement la circulation” goed maakt met haar snel kapsel, charmes en hoge hakken, vertel ik vlot maar nederig dat wij een afspraak hebben met mevrouw Spitaels op het gemeentehuis van Bouillon. De politiemannen blijken begrip te tonen en geven Bieke's papieren terug en wijzen zelfs de weg naar het gemeentehuis. Wij vervolgen dus onze weg, weliswaar een toontje lager. Een kwartier voor sluitingstijd staan wij voor het bureau van mevrouw Spitaels en krijgen daar de gevraagde informatie : “Les règles urbanistique particulères et caractéristiques de l’ Ardenne” en “Document du Ministère de la Région Walonne : le lotissement est considéré comme perime”.



Het is middag en we rijden naar Vresse waar ik trakteer op een goed restaurantje “Au Relais” dat ik nog ken toen ik met een vriend ben komen snoeien in Rochehaut. Intussen kunnen we al een beetje lachen met de ogenschijnlijk begripvolle politiemannen. Terwijl het buiten pijpenstelen regent bestelt Bieke een “Escalope de veau aux pâtes” en ik een “Truite meunière” met een goed glaske wijn. Na onze koffie vertrekken wij richting ons stukje bos dat juist buiten Vresse ligt, in de gemeente Membre. Met mijn stafkaart vinden wij dat gemakkelijk terug, wij parkeren boven naast de weg en gaan te voet de steile bosweg af. Op onze weg komen wij nog Vlamingen en Vlaamse Scouts tegen. Ik wist dat rond ons stukje bos een klein muurtje van gestapelde rotsstenen ligt, de Scouts wisten het ons snel aan te wijzen. Ter plaatse maken wij verschillende foto’s van het feit dat al onze bomen afgezaagd zijn. Dit moet enkele jaren geleden gebeurd zijn want er is intussen een wildernis van bramen en jonge boomscheuten ontstaan. Met onze GPS leggen we ook de positie vast in GPS coördinaten. We vertrekken dan terug sito presto naar het gemeentehuis van Vresse want dat sluit ook om 16 uur. Het is 15 uur 30 als we in het bureau van de verantwoordelijke van het kadaster ter plaatse, onze uitleg doen over ons afgehakt stukje bos. Men bezorgt ons de gegevens van de naastliggende eigenaars, vooral van de eigenaar van het voorliggend stukje bos waar de bomen ook afgezaagd werden waarschijnlijk in dezelfde periode. Ter plaatse waren er nog diepe sporen van een tractor te zien die lopen vanaf de weg, over de grond aanpalende eigenaar, naar ons perceeltje. Mevrouw D. wist ons te vertellen dat aanpalend eigenaar, een “travailleur dans les bois” is en regelmatig bij haar kadastrale gegevens komt opvragen. Zij telefoneert naar de boswachter, en ik kan het aan de telefoon mijn verhaal doen. Wij spreken af om terug contact op te nemen na 15 augustus als hij terug is uit verlof, om dan samen ter plaatse te gaan kijken. We vertrekken naar ons volgend punt.



Het is 16 uur 30 en we moeten nog naar Rochehaut om enkele foto’s te gaan nemen van onze percelen bouwgrond en de omliggende percelen met nieuw gebouwde chalets. Er staan ook borden op een aantal percelen die te koop staan. Dankzij het werk van landbouw Marc Boreux werd Rochehaut uitgebouwd tot toeristische trekpleister met alle voordelen vandien. Tegenstanders van Marc Boreux noemen hem “le corbeau”.

Onze gronden in Haut-Fays blijken ook goed te liggen aangezien dicht bij Daverdisse. Op onze terugweg naar huis stoppen wij nog even in Haut-Fays om ook nog enkele foto’s te nemen evenals de GPS positie van de gronden. Onze grond ligt er mooi bij, kort gras. Blijkbaar heeft iemand enkele weken geleden gehooid op ons perceel.



Rond 20 uur 30 komen we terug toe in Galmaarden waar wij bij een tas warme soep samen TV kijken naar de afscheidsceremonie voor overleden zanger Michael Jackson.



Een paar dagen later krijg ik ( Bieke) een brief met venster van de federale politie in de brievenbus; verkeersovertreding! 70 euro te betalen wegens 15 km/uur te snel rijden aan het Rabot in Gent.

Ik hou van d'Ardennen!

Lees verder!

Dag Bieke8

Heb al dikwijls geaarzeld om jou een mailtje te sturen.Maar nu kan ik het toch niet meer laten..
Ik ben heel eventjes de vriendin van X. geweest, hij heeft het over jou gehad en ik heb je naam onthouden.
Ben niet op de hoogte hoe goed jullie elkaar kennen,of beter gezegd hij doet daar nogal geheimzinnig over, maar ik vind dat hij nogal vreemd is ,reageert, ik krijg nog kop nog staart aan hem.
Ik meen het nochtans goed met hem.
Kan jij me daar enige duidelijkheid in brengen?
Ik zie dat je niet meer in zijn vriendenlijst staat, dit heeft hij ook enkele keren met mij gedaan..
Groetjes,
Y.



Beste Y,

Ik hoop dat ik met eerlijk te zijn niemand kwets.
X heeft met mij contact opgenomen via een dating site (Match4me).
Een week of twee emails -heen en weer- was voor mij genoeg om geen verder contact te zoeken. We hebben elkaar nooit gezien, zelfs nooit gebeld. X was ook de enige in mijn facebook die ik niet in het echt ken en ik heb hem daarom ook snel verwijderd uit mijn vriendenlijst. Mogelijks heeft hij daarna ook op de deleteknop gedrukt.
Meer is het niet Y.
En als je aan een man nog kop nog staart vindt...
delete... en ga voor duidelijkheid, liefde en vriendschap is niet troubel.
Groetjes,
Bieke8

Hey Bieke8,

Dank voor je antwoord !
Heel vreemde gast..hij vertelde me dat hij jou al lang kende en dat jullie soms naar de Centrale samen gingen, dat jij meer wou , dat hij je vertelde dat hij in een prille relatie zat en dat jij heel erg boos op hem was..
Het leek me allemaal zo niet erg te kloppen, hij vertelde ook dat jij zijn therapeut was... ik heb hem leren kennen via rendez-vous.
Zo zie je maar !
Groetjes,
Y.


Dank je Y voor de les.
Ik ben er even niet goed van...
Mocht je hem nog zien (ik hoop van niet) mag je gerust zeggen dat ik niet gediend ben met zijn leugens. Ik zag net dat hij tijdelijk niet meer aktief is op Match4me.
Ik vind het wel moedig dat je het naar me schrijft, echt. Ik zou dat ook wel eens willen doen naar een paar andere vrouwen ...
Soit, 'k wens je de ware!
Bieke8

Lees verder!

Ineens sta ik weer online en na het schrijven van zoveel epistels zijn er nog altijd ongeletterden die een onpersoonlijk interesseberichtje durven sturen. Persoonlijk vind ik dat ze meer durven dan ik, dat zij net iets té ver gaan. Ga naar huis mannen of lees eerst nog wat blogjes, zoals deze bijvoorbeeld. Op de vooravond van het Boerkaverbod in "Vlaanderen gaat bloot" gaat het over een zeer belangrijk puntje, misschien wel mijn toppunt of ... eindpunt.

Ik stond alweer en voor de zoveelste keer stom verbaasd over al die zeer hooggeschoolde mensen. Je kunt aan 't unief afstuderen met grote onderscheiding zonder te weten hoe je moet ademen en hoe je die andere levensnoodzakelijke reflexen in de hand houdt. Ze lag op de bank. Zoals vele vrouwen heeft zij zo dikwijls last van "blaasontsteking na het vrijen". Ik heb haar vrij professioneel - vermomd als vriendin- tot op het draadje uitgehoord en onderzocht. Ze had echt veel tijd nodig om zich bloot te geven, echter de diagnose stond van ver in haar ogen te lezen.

Of ze wel al eens pijn heeft bij het vrijen: ja
Of het afhankelijk is van de manier waarop, t.t.z. de houding ... euh ... twijfelachtig en onvolledig antwoord maar ook: ja

Ik trek een handschoen aan en ga zo goed als onopgemerkt een vaginaal bezoekje brengen. Ze was van de vorige keer al verwittigd wat de handeling van vandaag zou omvatten, had daarin toegestemd en vroeg er daarenboven zelf naar toen ze de praktijk binnenstapte. Met zo goed als onopgemerkt bedoel ik dan niet zoals er klassiek wordt naar binnengedrongen met een koud ijzer door man met witte schort. Enkel mijn warme zachte liefdevolle vingers overtrokken met een dun latex handschoentje vergezeld door een zachte warme geruststellende stem, voorafgegaan door het opwarmen van haar voetjes en een paar grapjes om het ijs te breken. Lachen opent de sluitspieren van onder tot boven, dat is zeker.

Moet ik dan vaststellen dat de vrouw in kwestie zo nauw is dat ik vreselijk moeite moet doen om met 2 vingers naar binnen te gaan. Helaas met 1 vinger lukt dat niet zo'n behandeling. Welgeteld 38 minuten lang heb ik erover gedaan om via haar G-plekje haar vagina tot ontspanning te brengen. Zo heel op het gemak terwijl we over koetjes en kalfjes praatten en terwijl ik haar uitlegde wat ik aan het doen was en waarom.
Ze had nog nooit zoiets gevoeld... totale ontspanning van haar bekken, heerlijk wijde lichte benen, mooie rode wangen en oortjes, pupillen haast wijder dan haar ogen zelf. Ik heb haar na de sessie direct naar huis gestuurd om hun huwelijksjubileum te gaan vieren en voorzichtig uitgelegd op welke manier en wanneer zij dat met haar universitair boerenkotverstand in zijn universitaire electronische oren kan fluisteren. Over passie gesproken. En dan heb ik echt medelij met haar en met zoveel vrouwen die nog nooit in hun leven het plezier beleefd hebben om "a point" te worden gebracht door hun bedpartner. Intussen kennen jullie me al genoeg om te weten dat het deze keer niet over de vorm van de relatie gaat, maar wel over "le club des malbaisees", een universele club op aarde zonder onderscheid naar ras of geslacht.

Natuurlijk dat zoveel koudgen*kte vrouwen met een ontsteking zitten achteraf. Als ze half verkrampt worden opengeb*kt zodat het vochtzakje rondom het G-plekje zich verder vult maar de uitgang potdicht blijft en het voorspel pas begint als hij in slaap valt, zou je al van minder koppijn krijgen of je liever laten bevruchten op een kunstmatige manier. Mijnheer de doktoor zegt dan dat je moet gaan plassen na de seks om de bacteriën weg te plassen. Over het G-plekje, haar werking en functie staat er jammer genoeg niets te lezen in de syllabus.

Mannen, gaan jullie eindelijk eens leren waar het G-plekje ligt, en het A-plekje en het V-plekje? Gaan jullie eens eindelijk vragen aan uw goddelijke vrouwen waar het ligt? Of ga er samen op zoek naar, nog leuker! Vrouwen gaan jullie eens je lichaam leren kennen? Of hebben jullie nog iets anders te doen misschien? Niet dat er geen boeken bestaan, hier zakt het boekenrek ervan door de knieën.
Gaan jullie eens de tijd nemen om dat heilig gebied niet zomaar binnen te breken, maar met de grootste eerbied en geduld en tot uw eigen groot jolijt al die lekkere plekjes te soigneren en te liefkozen, voordat jullie overgaan naar de hoofdschotel? En dan hebben we het nog niet eens over les amuse-gueule gehad. Dat laat ik nu eens over aan Yang, de specialist ter zake...

Ik wens en hoop dat jullie alleen nog gelukkige vrouwen zien die niet van u weglopen, en gij niet van hen, en dat jullie gelukkig zijn met de eer die u toekomt.

Nb: nog enkele pietluttigheden: niet met lange, scherpe, afgebroken, haakse of vuile nagels en ook niet met nicotinevingers of tabaksm*l want dat pikt in ons k*tje. En ook niet met de luiheid der vibrat*rs want daar verlies je alle natuurlijke gevoel door. Ik hoop dat jullie het begrepen hebben, in naam van *Vlaanderen gaat bloot*.


Nu nog eens een blogje schrijven over het G-plekje in de mond of hoe je emotionele binding maakt en vriendje wordt, voordat je aan het tafelen gaat ;-)* Het wordt hoog tijd voor de praktijk in plaats van dit theoretisch gel*l.

Lees verder!

Jij kleine lieve jongen, ik zou je willen kussen, knuffelen, verwarmen, vertrouwen schenken, je wonden helen.
Ik zou je die liefde willen schenken die je zo mist.
Je ligt daar als in coma, je hebt het overleefd, maar hoe?
Nu overleef je door de eerste zorgen van een klinisch team, maar daar blijf je niet van leven, er ligt zelfs geen warm dekentje over je gebroken lichaam.
Straks komt je tante, maar zij kan ook niet vervangen wat er vroeger was.
Voorheen was je nog een deel van dat warme nest, misschien wel de dapperste en de grappigste.


Diep in mijn hart weet ik dat ik nooit dat gemis zal kunnen vullen.
Hoogstens helpen helen met veel liefde en geduld.
Ik zal er altijd voor je zijn, dat beloof ik je, tot de dood ons scheidt of mocht het eerder al pijn doen mag je ook gaan, als je maar gelukkig bent.
Want in die leegte, die jou straks zal overvallen herken ik mezelf.
En hoezeer ikzelf geheeld wil worden van het alleen zijn na die crash van 40 jaar, in slow motion weliswaar.
Hoezo? Je ziet er zo stralend, gezond en gelukkig uit, je hebt het helemaal gemaakt in het leven, het lijkt wel of je net uit een safarivakantie komt van Zuid-Afrika. Was het daar niet leuk misschien?
Ziedaar achter jou, welke ravage je overleefd hebt, een wonder.
Een zee van 800 meter brokstukken in een blijvende herinnering, een enig meetbare voorstelling van wat jij achter de rug hebt.
Ik zou willen gaan zoeken in die brokstukken of ik enig mooie herinnering voor jou terugvind, iets klein en kostbaars dat je bij jou kan dragen, om je aan op te trekken, aan die warmte en band waardoor je vroeger gedragen werd.
Straks word je als held aanbeden, geroemd: "kijk naar hem! hij heeft het overleefd, wat een god!"
Maar wat heb je eraan, aan al die medailles, dat vult de diepte van je wonden en gemis niet, dat vult je hart niet met levend voedsel.
Gisteren kon ik jouw gezichtje al wat meer zien, je ziet er zo'n lieverd uit, zo'n dappere schat.
"Ik heet Ruben en kom uit Holland. Het gaat wel, maar mijn benen doen erg pijn. Ik weet niet hoe ik hier ben gekomen, ik wil gewoon doorgaan. Ik wil me wassen, aankleden en dan doorgaan."
Ja, ik zou echt wel van je kunnen houden en samen spelen en groeien en je leren hoe je met die pijn kan leven door van jezelf te houden, jezelf te koesteren en te beschermen.
Wat zegt die journalist nu: " De waan van de dag die regeert, want overmorgen denken we er niet meer aan" ? Neen, voor sommigen is dit drama hun leven in een notendop. Daar sta je nu helemaal alleen na die ramp en ontwaak je uit een levendige nachtmerrie.
Straks zal jou onthuld worden dat je echt helemaal alleen bent, als je alleen in dat kille huis zal toekomen, die ongedekte tafel, koude zetel en dat lege bed, zal je beseffen dat je het leven alleen zal moeten leven, alleen voor jezelf.
Jij bent daar nog veel te jong voor, vriendje.
Ik houd mijn hartje vast.

Sterkte en vele kusjes

Lees verder!

Sinds het gras weer groeit ( waar is de lente?) heb ik Rob vriendelijk uit zijn luie zetel gehaald en gevraagd om het gazon te maaien. Hij pruttelde wat tegen maar eens hij in beweging komt, doet hij zacht grommend verder, zonder omkijken. En altijd weer vraagt hij me of hij de boordjes moet doen, en dan antwoord ik steeds met een glimlach "Ja, schat". Hij begint wat in een hoekje te prutsen en daarna gaat hij kriskras lijntjes trekken, twee uur aan een stuk. Terwijl ik hier op 't gemak vanuit de living met een koffietje het schouwspel gade sla en me steeds afvraag welke ingenieuze tactiek Rob in zijn hoofd heeft om dat gras te maaien. Maar ik laat hem zijn ding doen en ben eigenlijk wel blij met hem.



Die ene ekster komt ook altijd kijken. Mooie vogel dat wel, maar niet te geloven dat hij zijn hele leven bij zijn partner blijft, zo'n karakter... Twee zomers geleden heb ik eens een eksterjong verzorgd. Ik gaf Cyriel elke ochtend americain en al snel kende hij me op een draadje. Op een ochtend zat er een vlieg op zijn kop en een uur later was Cyriel naar pierland. René die snapte daar niets van, die kon hem levend villen.



René had een eigen tactiek ontwikkeld om te vissen. Jaren lag hij aan de oever van de vijver te mediteren, met zijn pootje net boven het water bengelend. En op een keer hing er een vis aan zijn haak en daarna had hij een vismuiltje... bah. Hij is niet de enige geduldige visser hier. Ook de zilverreiger komt op het terras in een Tuladandasana positie wachten tot er sushi passeert. Deze winter in het sneeuwlandschap zag ik een knalblauwe ijsvogel met een knaloranje spartelende goudvis als broodbeleg tussen zijn fijne lange snavel vertrekken. Smakelijk! Sindsdien ligt er steeds een fototoestel klaar. Een eekhoorntje met een okkernoot in zijn voorste pootjes was de eerste leuke fotoshoot op een paar meters van mijn bureaustoel. Enkele weken geleden kreeg ik bezoek van een koppel eendjes en daar heb ik een paar kiekjes van gemaakt.



Deze nacht kreeg ik de stuipen op het lijf toen er op mijn raam werd getikt. En dan weet ik het weer: het is meimaand. Zoemende meikevers maken speelse nachtlandingen op het lichtuitstralende raam. Die meikevers zijn echt tam hoor. Als je voorzichtig over hun rugje streelt dan spreiden ze hun vleugeltjes, zakken door hun pootjes en leggen hun sierlijke voelsprietjes voor zich neer. Dat kietelt in je hand natuurlijk en dat noem ik dan genieten van kleine dingen.



Mijn Renétje, hij is niet meer... Hij haalde me ‘s morgens uit bed en stak me er 's avonds weer in. Zagen dat hij deed als ik niet snel genoeg reageerde, maar hij gaf niet op zolang hij me niet in bed had. René was de lieveling van iedereen die over de vloer komt, of toch bijna iedereen... Als ideale mannenbarometer draaide hij steevast zijn rug als de man in kwestie niet de juiste geur verspreidde. René kon klinkers nabootsen zodat ik hem vrij goed verstond. Hij ging nooit op een wit voorwerp zitten, gaf staande ovaties, at enkel uit zijn eigen bord, kon de klok lezen, kende de dagen van de week en wist precies wanneer het zomeruur begon. Zo klokvast. Nu is mijn slaappatroon helemaal naar de maan, maar of ik daarvoor opnieuw een Noorse boskat ga temmen, betwijfel ik sterk.



De laatste tijd moet ik regelmatig denken aan Catwomen haar Spaanse furie. Ik had, mits enige vrouwelijke charme, helemaal geen probleem om van de bank een geknipte lening te krijgen voor het kopen van een huis. Een droomhuis met tuin en beestjes, waar een groot gezin genoeg ruimte en licht heeft om te leven, te lachen, te rennen, te vrijen… in een natuurrijk gebied van een voorname gemeente vlak buiten de stad op 2 minuten van de snelweg. Ondertussen kocht ik er nog een paar leningen bij, nu ze goedkoop staan. Zonnepanelen en zo... Was ik maar niet zo stoer geweest. Ik geloof dat Catwomen zonder eigen huis een betere positie bekleedt dan ik mét, als je op deze website staat.



Tip voor de redactie ter aanvulling van het profiel:
Heeft u een eigen huis, wilt u er een kopen, delen of houden?
Bent u bereid om te verhuizen met uw schoolgaande kinderen?
Of wilt u uw job, carrière en bijhorend inkomen opgeven om dichter bij u geliefde te wonen?


Ondertussen ligt Rob te snoezen op het gazon. Ik zal hem even naar binnen halen en opladen, mijn "Robomower". Ik ben tuk op huis- en tuintechnologie. Gaat er eens iemand een volautomatische onkruidwieder uitvinden alstublieft? Dan kan ik nog wat blogjes schrijven en aan procrastinatie ( http://www.youtube.com/watch?v=UXziurFkQxM&feature) doen.

Lees verder!

Vrijdag. Voor één keer koos ik de juiste rij aan de kassa in de Colruyt. Ik liet mijn gevoel links liggen en keek eerst naar het aantal karren voor mij en naar wat erin lag. Het tweede criterium was de uitstralende intelligentie en snelheid van de kop, eum hoofd van de kassier. Het was een karaktervolle kaalkop, en het ging vooruit. Op de factuur staat zijn naam: Luc.

Met een weinig binnenpretjes kijk ik hoe zorgvuldig hij mijn eten voor komende week weegt, inscant en overhevelt van de ene in de andere kar, rechtstreeks in de doos die ik uitkoos. Eigenlijk waren het twee dozen, de ene iets groter dan de andere en samen sterker om het gewicht te kunnen dragen.


"Twee" zei ik spontaan, "het zijn er twee" 2x bio alpro soja en 2x zonder suiker". Die hebben het laagste gehalte aan suiker en hoogste hoeveelheid eiwitten. En ook twee van die pure chocolade desserts, ja toevallig ook twee...
"En van die ook twee" Lu petit dejeuner met framboos en twee keer kalkoenfilet en twee dozen geroosterde macadamianoten. Lekker hoor. Grappig ook toevallig twee potjes verse bio-basilicum en ook twee bio-advocado's. "Het is precies toch niet meer zo toevallig hé" zie Luc. "Ik heb van alles twee gekozen antwoordde ik bedeesd". "O ja?" zei hij verbaasd. "Ja, ik sta verstelt, zie nu ook nog twee botten verse peterselie en twee botten radijsjes" mmmm lekker, die mix ik in een smoothie van groenten voor één of andere lunch komende week. Nu weet ik niet of ik moet lachen of mezelf in vraag zou stellen, er worden twee schaaltjes cresson en twee schaaltjes waterkers overgeheveld van de ene naar de andere kar. Twee schaaltjes veldsla en twee schaaltjes verse asperges uit België. Eerst had ik tegen mijn zin één schaaltje asperges uit Spanje in de kar gekieperd maar toen ik die Vlaamse schone zag glunderen was de keuze snel gemaakt. De dagverse eitjes kreeg ik afgelopen woensdag van broerlief zijn boskippen. Ik begin me haast te schamen: twee dozen Tropicana antioxidant sap ( van dat lekkere donkerrode bessensap voor ‘s morgens op mijn nuchter maagdje). Twee ananassen en twee kilo rose pompelmoezen (mijn ontbijtgewoontes) twee kilo bananen als tussendoortje, twee kilo bio-wortels zo spontaan uit het vuistje gekozen, 2 kilo... hoe kan ik het passen? Twee schaaltjes van die lekkere grote rode trostomaten. Te mooi voor de frigo, die laat ik verder rijpen op een plaatsje in de keuken waar de oosterlijke ochtendzon ze urenlang zal bevruchten met haar gouden glorie. "Moest je weten met hoeveel we daarvan gaan eten" zie ik aan Luc, "je gelooft me niet". Hij keek me verwonderd in het gezicht. "Neen dat geloof ik niet". "Toch wel, voor mij alleen!”
Eum...tja, en één komkommer, toevallig, één is genoeg ... Ik verstijf.

Tiens, ik kom recht van de therapeut en er was daar helemaal geen sprake van twee, het ging over mezelf en over de barrière die ik opgeworpen heb rondom mij. Twee ?

Ja, ook nog twee films lagen er in mijn kar. Ik heb helemaal niet de gewoonte om films te kopen maar ik wil wel eens ongewoon doen. Nu willen jullie toch wel weten welke? De keuze in de Colruyt is uiterst beperkt hé, en ik koos voor : "It's complicated" omdat het met Meryl Streep is. I like her... en ik gelijk een beetje op haar, van horen zeggen. Het verhaal staat me ook wel een beetje aan: "Hilarische kijk op trouwen, scheiden, ... hij heeft haar verlaten voor een veel jongere vrouw en wil haar nu terug... " Ben benieuwd. Luc van de kassa zei dat hij die film toevallig gisteren had gezien en dat hij er meer van verwacht had. De andere film titelt zich als: " De helaasheid der dingen". Ik wil een beetje mee zijn met jullie hé, vandaar dat ik hem koop. Verdorie nu lees ik op de cover "geconfronteerd met rokkenjagen, alcohol en nietsdoen... probeert zijn lot in eigen handen te nemen... ontsnappen aan de helaasheid der dingen." Waar is nu de link tussen die twee? Ik zie mezelf alleen in mijn ronde witte salonzetel zitten voor dat megagrote TVscherm met een glaasje lekkers binnen handbereik. Dit weekend nog... "Een goed weekend en veel plezier met de twee films" zie Luc. "Ik zal je volgende keer laten weten wat ik van die films vond" antwoordde ik snel "en die 2 bakken water vanonder op de kar dat is voor een tweede factuur, voor rekening van de praktijk, maar ik ga ze uit één portemonee betalen."

En nu vlug naar bed want morgenvroeg staan er 2 spoedgevallen op de agenda en zaterdag ook nog 2, toevallig.

(Prediker 4:9-12): Twee zijn beter dan één, omdat zij een goede beloning hebben voor hun harde werk. Want indien één van hen zou vallen, kan de ander zijn metgezel oprichten. Maar hoe zal het zijn met slechts de ene die valt, wanneer er geen ander is om hem op te richten? Indien er bovendien twee tesamen neerliggen, dan zullen zij stellig warm worden; maar hoe kan slechts één warm blijven? En indien iemand één die alleen is zou kunnen overweldigen, zouden twee tesamen tegen hem kunnen stand houden. En een drievoudig snoer kan niet zo snel in tweeën getrokken worden. (Prediker 4:9-12)

Lees verder!

Onderstaande tekst "Reflex over leven" heb ik geschreven en voorgedragen op 5 januari 2008 bij de opening van Theater Campo. Een aantal vrouwelijke kunstenaars brachten een korte act, vertrekkende van het thema ' geboortelijkheid' in de breedst mogelijke betekenis van het woord. Het werd een artistieke estafette. Naar aanleiding van de internationale dag van de vroedvrouw op 5 mei 2010, haal ik deze tekst nog eens naar boven. Laat uw fantasie de vrije loop en u komt in de buurt van hoe ik de act in werkelijkheid voorgedragen heb :-)


Reflexen komen voort uit het natuurlijke instinct om te overleven.

Het zijn eenvoudige, snelle en onbewuste reacties op een externe prikkel

waarbij de grote hersenen uitgeschakeld zijn.

Bewustwording komt later…



Zo is er bijvoorbeeld het kniepeesreflex: een schop naar je ex

en na het kussen van vele kikkers

komt er eindelijk een prins op je pad

en opent je, pupilreflex



Je ontwikkelt nog een afweerreactie

gevolgd door een vluchtreflex

maar kan niet meer ontkomen

aan zijn natuurlijke symmetrische grijpreflex



Als reactie op jouw instinctieve okselvocht

en hoge verlangens naar nog meer instinct

volgen impulsief de oefeningen op rij

zuig, slik en kokhalsreflex, het terugtrekreflex vergeten



Met de gevolgen van een niet geplande wilde eisprong

in combinatie met een onopzettelijk gefoefel

dat van schijnbaar vele pietluttigheden afhangt,

snakken ze gulzig naar verse adem



Bewustwording komt later….

want reflex is een reactie van je lichaam

dat je niet onder controle hebt



Als eenvoudige respons op het uitblijven

van wat verwacht wordt

beginnen ze na te denken

over de lange termijn effecten



Het ochtend misselijke braakreflex

het van moederlijkheid omvallende geeuwreflex

en het met grote druk in spannende blaasreflex

houden je 9 maanden aan de waggelgang



In die tijd krijg je borsten als theepotten

heupen als een zwemband

en billen als broden

overladen van je eigen vraatreflex



Een opmerkelijke strofe in dit hooglied is

over hoe geboortes voorbestemd zijn om normaal en vlot te gaan

en gezonde baby’s af te leveren met bloeiende moeders en fiere vaders

Moeder- kind binding, geur mix van pasgeboren leven en arbeidszweet

Een waas aan blind geloof in het wonder van de geboorte



Het kan

onder de meest uitgebalanceerde omstandigheden

ontstaat dan het foetaal ejectiereflex

De overgang van de arbeid naar dit levengevend reflex wordt geremd

door eender welke tussenkomst in de privacy van de vrouw



Dit reflex komt alleen als reactie op géén prikkels, op absoluut niets



Het wordt geremd door koude en licht, een naar angst ruikende vader

en een al te aanwezige vroedvrouw met haar dubbele vingerwijzingen en intellect stimulerende taal als voetbaljargon:

Ne links voor, lage kop, op een dun halsje van 4 cm

en daar bleef je dan nog uren op hangen



Stilzwijgend, stilgenietend, met losse pols en natte vinger

volgt de wijze vroedvrouw geduldig vanuit een hoekje

de onafwendbare accelerende arbeid

en de stormende weeën in het water



De vulva glimt als een grote springelastiek

en oergillend tussen ongeboren en geboren leven

kromt de vrouw zich reflexmatig als een wild dier

en met een krachtige diepe oerschreeuw



boort Moeder persnatuur de kleine door de tunnel

Een open-baring

hoe de vroedvrouw de dam steunt

voor een ongeschonden moeder en kind



en nu volgt nog de leidraad bij de borstvoeding:



Men neme het kind en draaie het stevig in een doek

zodat het niet onrustig wordt van eigen overlevingsreflexen

en andere mouvementen,

zichzelf terug herinnerend aan de compactheid en

knusse bekrompenheid van de baarmoeder



Men legge het kind tegen de warme en zachte borst

zodat het zijn moederdier herkent en de moeder haar welp

Men late de vrouw haar tepel kneden

tot hij opstaat en wat melk begint uit te drukken



En men laat het kind snuffelen

en brenge het “nose to nipple”

en wacht ………wacht …….

op het zoek- hap en zuigreflex



Het toeschietreflex zindert

als een orgasme door haar borsten

en ontlaadt zich in hevige stoten melk

in de begerige mond van haar kind



Om te besluiten …

met een boertje

en een gastrocolisch reflex

Lees verder!

Nu is het wel menens met dit separatisme. Zouden we niet beter naar het Witte Huis telefoneren om in te grijpen? Hoezo politiek op Match4Me? Wel, B-H-V: Buiten Huis Vogelen moet gesplitst blijven!

Van oudsher al bestond Gallia Belgica uit verschillende gebieden, die nooit een natuurlijke eenheid vormden, noch op geografisch, noch op politiek niveau. De Romeinen en hun administratieve apparaat zorgden ten hoogste voor een kunstmatige eenheid. Gallia Belgica werd gekenmerkt door een verscheidenheid aan landschappen, volkeren en tradities.

We zitten in ons eigenste land met een van nature scheidingsdrang en naar de lange duur een niet meer willen praten. En toch zit er maar één remedie op: ons sociale brein aanwakkeren en een durende samenhorigheid opbouwen. (zie blog “handleiding” van 14 maart 2010)

Europa groeit en wordt aangesproken als voorbeeld van multilaterale samenwerking, als bemiddelaar en vredeshandhaver in complexe conflicten, als continent dat gevoelig is voor sociale en ecologische uitdagingen, als werelddeel waar men beseft dat de eigen rijkdom kwetsbaar blijft zolang de grote meerderheid van mensen honger lijdt.

Dit is wat ik tot nu toe geleerd heb in het leven: mijn zwakke kanten sterk maken tot het mijn grootste dienaren worden ... en dit terwijl ik jou o zo vreselijk mis.

Waar is de tijd dat heel het dorp wist wie er met wie sliep en iedereen de dorpsgek kende, de veldwachter en de pastoor... Het was een sociale controle en bescherming.

Weet je, nu hebben de vrouwen die met mijnheer den doktoor (zie vorige afleveringen) te maken hadden zonder jaloersheid naar elkaar toe een open spoedvergadering gehouden op een zonnig terras in centrum Gent, met als onderwerp: B-H-V. Hij was er bij, hij drong er zelf op aan om erbij te zijn en riep voortdurend: "Zwijg!". We hebben ons open en bloot gegeven in zijn bijzijn en de vrouwen zijn er met een gelukkig en genezen hart naar huis gekeerd. Wat mijnheer den doktor zal doen, wel die heeft nu zeker een dubbele dosis slaap en kalmeringspillen nodig nu alles als puzzelstukken in elkaar past en zijn spelletje als een kaartenhuisje ineen zakt. Heerlijk Harry, met dat vuilzakken buitenzetten zijn we van die straathond verlost.

Ben benieuwd of er op hoog niveau in de Wetstraat ook nog open kan gepraat worden en waartoe dit gaat leiden. De politiekers trachten om discreet te blijven en te zwijgen voor elkaar. Dat hebben zoveel mensen zolang gedaan voor de "gebruiken" van de Katholieke Kerk: zwijgen uit angst en onwetendheid. Ik stel voor dat er gewoon privé uurtjes voor de vrouwen zijn om te chatten. We hebben dat echt nodig, die sociale contacten en tetteren met elkaar, ook om het te verwerken en te vergeten en achteraf eens goed te "lachen om de liefde".

Het grootste geluk vindt men toch in het echte familieleven, naar het schijnt, maar ik weet van niets... Dus maar weer inschrijven en mailen en chatten en daten en hopla het bed in.

Nééééééén grapjas, maar toch veel plezier hebben in wat ik onderweg mee-maak blijkt de boodschap te zijn. t Is maar dat mijn leven zo al geen Hollandse vlaktes kent. Mijn jeugd speelde zich af tussen de laatste twee heuvels van de Ronde van Vlaanderen, de zweepslagen vóór de glorie. Als dappere Galliër heb ik deze heirwegen meermaals op blote voeten onder de snikhete zon beklommen en honderden keren per fiets in de kletsende regen bevochten. Vandaar mijn Kim Kardashian kont, voila mijn nieuw profiel is bijna rond.

Het verlangen naar een standvastige partner, niet noodzakelijk gelijk aan maar wel sterk verbonden met mezelf, blijft een heet onderwerp in mijn leven. Het wordt haast een paradox. Hoewel ik ondanks de onrust waarschijnlijk rustiger ben alleen, mis ik het heerlijke vrijen en de sensualiteit als geen ander. Toch zal het als deel van mijn persoon blijven om slechts en exclusief intimiteit te delen met een man die een standvastige in mijn leven wenst te zijn; een Lief met een grote L. Ondertussen blijf ik trouw mijn eigen maatje en wens ik vooral goed te staan met mezelf, op korte termijn en op lange termijn. Liefjes heb ik genoeg gehad, ja u leest het goed: liefjes heb ik genoeg gehad.

En wat doen jullie zo in tussentijd? Misschien schrijft er eens iemand een blog over genieten in de praktijk en wat jullie daaronder allemaal verstaan zo in u ééntje...

Of is de rest alleen maar conditionering uit de cinema?

Lees verder!

hij vertelde afgelopen vrijdag aan onze vriendin
dat ik hem gekust heb
getongkust
naar het schijnt
maar ik weet van niets

er hangt hier wel degelijk een ferme stofwolk
ik kwam te weten dat hij sex heeft met zijn ex
zij scheurt hem de kleren van zijn lijf en neukt hem te pletter
en hij neemt vooraf kalmeringspillen als ze komt
naar het schijnt
maar ik weet van niets

terwijl hij minstens een meter afstand houdt van mij
weet de hele stad welke standjes zij hebben uitgeprobeerd
ze is niet welkom in zijn familie of zo, want
zij is een gemene kuisvrouw en hij een gespecialiseerde arts
is het voor de cheque en voor de choc?
of is dat ook allemaal verzonnen ?

soortgenoten zeggen dat hij homo is
maar misschien is hij wel bi, of tri...
hij denkt dat ik een hete ben, zegt onze vriendin
straks weet heel de stad het
naar het schijnt
en ik weet van niets

Lees verder!

Het vergt enige inspanning om jullie van Match4Me te vergeten, het was een pittige tijd, maar een tijdrovende virtuele verslaving. Ik ken jullie namen, gezichten, blogs, de voor en achterkant van jullie profielen en inloggewoontes als een echte Sherlock Holmes. Hoeveel mannen ik ontmoet heb, is me ontelbaar geworden. Het was een rijke ervaring, mijn dank...

Deze spontane levendige ongeremde sexy jonge vrouw is op minder dan drie jaar tijd een gesloten oester geworden, keihard van buiten, nog steeds een delicatesse van binnen. Behalve de keren dat jullie me genadeloos en gewikst te grazen namen, was ik in geen jaren zo "bemind" geweest. Maar voor spontane sexuele ontdekkingsspelletjes zoals in mijn jeugdjaren, toen ik mijn 3 oudere neefjes in hun blootje op een rijtje zette, ben ik nu echt niet meer te vinden. Yang, ik was van toen al -een geboren- penoloog, eikel! Geen koning zou me nog krijgen zonder dat hij een berg zou verzetten van hier naar daar.
Laat een man man zijn en laat hem werken voor zijn loon. Juist, Lievl.

Véél langer dan Phoenix heb ik ooit gewacht op die geliefde, een soulmate in hart en ziel, om achteraf tot ontdekking te komen dat je in zo'n geval beter zo snel als de kippen maakt dat je weg bent en stilletjes je eigen wonden likt. Anders krijg je inderdaad een burnout ... tot je de volgende onbereikbare tegenkomt.

Als de moeder van Catwomen verzot op schorpioenen heb ik mijn schoonste tijd verspeeld aan het geen grenzen kunnen stellen, geen neen kunnen zeggen maar plooien naar woorden in de wind.

Toch...
De twee lange relatie die ik ooit had, begonnen op dezelfde manier: maanden praten, als vrienden met elkaar omgaan en stilletjes de afstand laten verdwijnen.
Is een stevige fond niet de juiste basis voor een klassieker?

Twee maand intensief babbelen langs Vlaamse wegen om onze veel gemeenschappelijke interesses, passies en merkwaardig gelijklopende levensfilosofieën te ontdekken. Samen sauna zonder meer, kokkerellen voor onszelf en voor de gemeenschappelijke vrienden die een jaar lang hemel en aarde verzet hebben om ons met elkaar in contact te brengen. Zuinig omspringen met smsjes en zeker geen emailverkeer resulteren in een goed gevoel van binnen.

Tot nu toe verliep alles in de juiste volgorde... wat zou het volgende zijn? "Samen met ons tweetjes alleen zijn" dat is zijn vraag voor donderdagavond, want vrijdag is hij de hele dag vrij en ik ook vanaf nu.
"Ik zou wel eens veel deugd kunnen hebben van een knuffel" zei ik gisteren aan te telefoon. "We gaan dat zeker uitproberen" beloofde hij me.
Hier wil ik me aan houden: niets doen waar we vooraf niet voldoende over gepraat hebben. Het is de moeite waard om het echt anders aan te pakken, na zes jaar "vrijgezel".

Dus, alles op zijn tijd.

Lees verder!

Hij nodigde me uit voor een sauna. We hebben elkaar nog nooit aangeraakt in de 5 afgelopen afleveringen maar wel al heel veel gepraat over onszelf, relaties, sex, geld, toekomstplannen, noem het op...
Een hallo-kus kreeg steeds zijn landing ergens net voor mijn linker oor. Er was wel al eens een schijnbeweging van aanraking of koesterend gebaar, doch de afstand is groot en koel. Hoe kan dat nu, ik die zo een warme dichte knuffelaar ben.

Nu stonden we daar naast elkaar in de kleedkamer en moesten we ons helemaal uitkleden in elkaars bijzijn. Ik kan u verzekeren, het was spannend. We konden elkaars hartslag horen weergalmen tot op een meter afstand. Bescheiden als we waren namen we elk apart een douche. Daar zaten we dan, gezellig dicht naast elkaar in een grote sauna waar er nog heel veel plaats was. De gesprekken kwamen stilletjes op gang. Af en toe gluurden we vanuit onze ooghoeken 90 graden zijwaarts. Heimelijk zat ik te genieten van die mooie en goed gevormde jongeling met brede schouders, een heerlijke borstkast met bijhorend mannelijk borsthaar om in weg te dromen, géén stokkebenen en een lekkere stevige ronde kont. Heerlijk. Maar ik durf hem niet aanraken en hij mij niet. Uit "the middle of nowhere" zegt hij dat ik nog niet veel aan het zweten ben, terwijl het zweet me van mijn rug en borsten afdruipt. Moet ik dan zijn hand nemen en hem laten voelen?

We gaan een drankje halen en zitten af te koelen op een bank aan het warme buitenzwembad. Daar wil ik toch wel een duikje nemen en hij volgt me. Ik zwem een aantal lengtes na elkaar, genietend van mijn eigen spierkracht en vorm welke de laatste weken zo een transformatie doormaakte. Zacht hijgend kom ik naast hem staan in het tropisch warme water. We praten wat lossen zinnen aan elkaar terwijl mijn borsten net boven water dobberen. Onze oogbollen draaien elke richting uit. Zonder na te denken stel ik hem voor om terug aan land te gaan voor een volgende saunaronde, maar hij volgt me niet. Wat later wandelt hij achteruit door het water en komt achteruit uit het zwembad alsof hij iets te verbergen heeft. Ik snap het niet. Hij volgt me tot aan de saunadeur, blijft stokstijf in badjas aan de deur staan en weigert zonder woorden om mee te gaan naar binnen. Ik begrijp er nog minder van.

Hij bracht me naar huis en kwam deze keer niet mee naar binnen om nog iets te drinken daar hij op tijd naar bed moest. Voor het eerst keek hij lang en diep in mijn ogen en werden zijn pupillen zo groot als draaikolken waar ik genadeloos in weggezogen werd. Een luchtkus bij mijn linker oor om 23u30 sluit de avond voorlopig af.

Stapvoets achteruit in mijn visueel geheugen blijf ik hangen op een beeldfragment in het zwembad. Hoe zit dat nu weer met die wet van Descartes over de lichtbreking onder water?

De volgende ochtend vind ik een email met de melding dat hij mijn profielfoto op internet heel mooi vindt. Die email werd verzonden rond 1u30. We zaten nog uren wakker en dachten aan elkaar, vanop een koele afstand.

Lees verder!

Lang geleden was ik eens vreselijk boos op een toenmalig lief die mijn schaar, dienstig om stofjes tot authentieke creaties te snijden, misbruikte om schuurpapier te verknippen. Die schaar is toen van functie veranderd, voorgoed verbannen uit de naaikamer. In de bureaulade ligt een schaar enkel om papier te knippen en in de keuken een all-round schaar. En owé als de kop van de schroevendraaier naar de ... is.

Een geluk van mijn tien vingers, wat ik daarmee allemaal kan doen. Strelen, schrijven, vingerwijzen, lekker eten maken, tuinieren, in mijn neus en oren peuteren en nog zo van die dingen en ook nog mijn zo geliefde werk uitoefenen. Ik kan krabben als het jeuk, alhoewel het bij gebrek aan beter ook al eens deugd kan doen tegen een deurstijl. Wat ik met mijn mond allemaal doe, daar laat ik jullie het raden naar. Maar als ik mijn nu al 6 weken afgetrainde lichaam zie transformeren, en onder mijn zachte abdominale massa met een beetje verbeelding een sixpack voel ontwikkelen, dan denk ik aan hoelang het geleden is dat ik eens een knap mannelijk lichaam kon beminnen. Ze zijn zo beheerlijk mooi, die mannen met hun afgelijnde spierkracht en ik hou zo van hun nuchtere kijk op de dingen, ja ik ben gek op mannen. Bewonderingswaardig hoe gemakkelijk de meesten voor even eens alles naast zich neer kunnen leggen en gaan voor dat ene ding wat hun op dat moment bezig houdt. Wij vrouwen met onze hersenbalk, we zitten geplaagd met dat all-round denken. Terwijl de soep op staat, de telefoon beantwoord wordt, een email geschreven, wetende dat de kleinste van drie kinderen nog in bed zit en die twee andere snuiten in bad, doen we nog de voordeur open voor de postbode en geven we een teken aan de overbuurvrouw dat ze een paar eieren mag komen ophalen, georganiseerd zoals we zijn. Niet dat alle vrouwen zo zijn en alle mannen anders zijn. Afgelopen vrijdag lag er zo'n man op de behandelingsbank die helemaal geen huishoudster wil. Het gevolg : hij heeft een pronkstukje in het salon om tot rust bij te komen, terwijl hij de was en de plas doet, de boodschappen haalt en het eten kookt. Bij regelmaat, als zij een slechte dag heeft, belt ze hem op om zijn managerstoel in Brussel te verlaten en snel naar huis te komen om de kleinen te verpamperen. Hij houdt zo van haar, en ik geloof het. De man waarmee ik gisteren op stap was, is een echte gentleman; gemanierd, knap, lief, geïnteresseerd, hoogopgeleid, een jonge ongeslepen diamant. Hij stuurt met een zachte harde hand en weet wat hij wil, alleen durft hij er nog niet echt voor uitkomen :-). Hij zal nooit in de keuken staan, opruimen, het bed opmaken, strijken of stofzuigen, daar ben ik zeker van en nog blij om ook.

Als moeder natuur haar werk goed deed, ziet een man er gespierd uit, tien man sterk en de mogelijkheid om alle dagen nakomenlingen te verwekken. Wij vrouwen kunnen er slechts eentje per jaar baren én eten geven als de maatschappelijke structuur het toelaat en moeder natuur een beetje meewil. Persoonlijk heb ik nog geen vrouw een bouwwerf weten leiden en ik zag ook nog geen enkele vrouw als soldaat ten oorlog strijden, zelfs niet in "de beste foto’s van het jaar". Je ziet het ook in de natuur; hoe functioneel de vorm, kleur en geur van een bloem kan zijn, maar ook in de technologie hoe elk onderdeeltje van een auto zijn specifieke structuur naar functie heeft.

Dit alles om maar te zeggen dat ik als blijk van respect voor de eigenheid van de natuur, totaal en compleet tegen die opgeblazen emantiepatie ben. Niet dat een man alleen maar moet werken voor de centen en een vrouw slechts voor de nakomelingen moet zorgen. We zijn niet gelijk aan elkaar maar vullen mekaar aan op een wonderlijk mooie manier.

Lees verder!

Waren jullie er ook, op het eerste i-brain festival, een project van Universiteit Gent, 'Wetenschap en Maatschappij'? Internationaal genomineerde professoren deden hun bijdrage in een debat of lezing betreffende hun laatste inzichten in neurowetenschappelijk onderzoek over de werking van ons brein. Professor T. had het o.a. over het sociale brein. Dit bracht ik voor u mee.

Kenmerk aan de mens is zijn band met de medemens, sinds homo sapiens is er een sociale interactie, dit komt ook voor bij de aap, maar uniek aan de mens is dat hij wordt wie hij is, voor zichzelf en voor de andere, dankzij communicatie met de medemens en dankzij het sociale brein.

Wat zijn de belangrijke psychologische factoren die deze sociale vaardigheid om met zijn medemens samen iets op te bouwen, gaan bepalen? Brainimaging laat toe om de aanwezigheid en toestand van deze 7 factoren op te sporen in de hersenen.

1. Aandacht hebben en blijven hebben voor elkaar ligt in de diepe hersenstructuren; de samenhorigheid, samen een doel hebben welke je samen ritmisch realiseert. Samen iets delen tegen eigenzinnigheid in.

2. Het emotioneel geheugen ligt in de hyppocampus amygdala. Bij de aap werkt dit sneller dan bij de mens. Wij zijn trager maar gaan tot een doel van hogere orde; vriendschap, familie en samenhorigheid uitbouwen wat van ons een koppel, een familie, een maatschappij maakt, wat meer waarde heeft dan alleen maar voeding, paren, een nestje bouwen, altijd weer opnieuw.

3. Gezichten herkennen. Niet zoals bij de krokodil de haptanden, niet zoals bij de aap de losgekomen voorste pootjes die o zo belangrijk zijn in een nieuwe samenleving; voor de mens is het gezicht van belang. We kunnen het gezicht herkennen, een medemens aan toeschrijven en een affectieve betekenis toekennen, omdat een andere hersenkwab, de gyrus piriformis, daarin gespecialiseerd is om van het aapdier een mensdier te maken.

4. De motorische empathie ligt samen met gezichtherkenning in de achterste hersenen. Spiegelneuronen zorgen ervoor om de medemens te herkennen. Zodra we iets doen, nemen we waar wat dit impliceert en kunnen we onmiddellijk zien wat de andere doet in respons op onze act. Bij de mens gaat het verder dan bij de aap, het wordt gevolgd door een nabootsen, wat de aap niet doet. Zeg dus niet meer "naäpen" maar wel "namensen": Dat ik via jou een andere ik moet worden, ik moet aan jou iets hebben om mezelf te verbeteren. Een aap blijft een aap, een mens wordt menser. We nemen ook stemmingen over van elkaar :“attunement” en pijn kan je meevoelen als medelijden. Dit hele systeem laat je toe om geen misstap te doen, het helpt je te gedragen zoals het hoort. Je gaat naar de dansles om via de act een andere te ontmoeten.

5. De interactie, de ontmoeting, de “social information processing” of s.i.p. ligt op de middellijn: het belangrijkste van het belangrijkste : de gyrus singuli anterior. Hier ligt de draaiknop, de grote boosdoener of weldoener om de stap naar de andere te zetten : ik ga ervoor, ik doe het, ik kom in interactie, ik zoek u op, ik tracht u te benaderen, ik wil met u iets delen... of niet. Maar ook de kans om eens lekker thuis te blijven, niets te doen, een uitvlucht te vinden voor het feestje ligt ook hier. Ik stel me aan u voor en ik durf me ook dingen van u voorstellen. Dit wordt gevolgd door een sociaal respons wat leidt tot een afspraak. In mijn respons ga ik aanvaardbare dingen doen die rekening houden met de consequenties. Verbaal : je maakt een afspraak, motorisch : je zet er de persoon toe aan en vegetatief: je gaat nog iets schrappen omdat het belangrijk voor je is. Voorbeeld : Alice in wonderland is extreem behoedzaam voor de consequenties om Tweedle Dee & Tweedle Dum te ontmoeten, het zijn maar vreemde wezentjes, ze is behoeftig om hen te ontmoeten maar "take care" want mama heeft het zoveel jaren erin gestampt.

6. De cognitieve empathie. De ontmoeting moet er zijn om de andere te doorgronden, om in de andere zijn denken door te dringen en er iets uit te puren ter spijziging van contact en communicatie. Wat denkt de andere, wat kan ik uit jouw denken leren en wat denk jij over iemand anders. In het labo wordt dit getest met de “Sally-Anne test”: de complexiteit om denkmatig met elkaar in contact te kunnen komen.

7. De emotionele empathie: We moeten ons niet alleen inleven in de andere maar ook doorleven, “ontrobotten“, emotioneel en gedragsmatig samen beleven om een kern van nieuwe maatschappij rondom ons heen te maken via onze kinderen e.d.m. Door affectieve inleving bovenop de 6 andere factoren gaat de relatie echt intens worden. Zo worden we vrienden of vriendinnen voor het leven. 6 en 7 liggen in de voorhoofdskwab van onze hersenen.

70 a 67 % van ons sociale brein is erfelijk en 30% verworven. De opbouw van de hersenstructuren die de 7 functies omvatten die dan nog intens moeten samenwerken om dan sociale vaardigheid te zien genereren als totaalproduct van de hersenen als één onopsplitsbaar geheel, is sterk biologisch bepaald. Alleen de fijntuning, dat ik jou opzoek en dat wij samen die maatschappij zullen vormen en vertegenwoordigen, is verworven. Van bij onze geboorte is er het zoeken naar de andere, bij de kleuter is het begrijpen: wie zijn mijn vriendjes? Het delen met de anderen, ons verrijken aan de anderen is iets van volwassen leeftijd, maar elk van deze functies gaat tot de laatste levensdag door. Wie dat niet heeft ontwikkeld verdient aandacht en hulp.

Als besluit - het mocht weer mij overkomen - kreeg ik nog een didactische les. Op de parking, twee wagens verder dan de mijne, zag ik na de lezing die professor T. uitgebreid kussen met een mooie jonge vrouw. Het zag er uitzonderlijk lekker uit. Hij ontdekte uitgebreid haar gezicht en kuste het, innig strelend langs haar wangen en nek, in haar haren, haar hoofd tegen het zijne aansluitend. En tot mijn grote voldoening heeft hij in die minstens tien minuten durende kus zijn handen niet laten afdwalen naar lagere regionen. Neen, hij heeft met respect en herkenning alleen haar aangezicht gekust. Ik was helemaal van m'n melk :-). Die prof, dat is geen aap! In december had ik het voorrecht om een andere prof, nu ex politicus, met een nieuw fris blondje op de schoot op ontdekking te zien gaan in de zetels van Belga Queen Gent. Deze laatste prof bediende zich van meer...

Lees verder!

Op de behandelingsbank lag er onlangs een jonge man die na 2 jaar psychoanalyse zijn LAT relatie gestopt heeft, omdat het een soort van psychose is, zegt hij. Hij zag in dat hij zich niet wilde engageren of echt binden wegens eerder opgelopen schade. Nu hij 37 is, en na jaren doctoreren zeer hooggeschoold, komt hij zo stilaan uit zijn pubertijd en zijn seksspelletjes die hij had met vrouwen. "Ik heb daar toch recht op om te experimenteren?" zei hij. Nu snapt hij helemaal niet dat zijn laaggeschoold vriendinnetje daar zo van kapot is, want hij had haar toch wel duidelijk gezegd dat hij alleen maar een LAT relatie wilde met haar. Dat lieve kind had nog nooit gehoord van een PAP relatie: Poepen Als 't Past. Maar het is toch zo'n lieve vrouw, veel te lief om hier rond te lopen...

Hij vraagt me om hem terug in zijn lichaam te brengen, om terug contact te krijgen met zijn hart. Als hoogopgeleide jonge arts heeft hij slaappillen nodig en pillen om zijn hartritme te regelen. Spreekt voor zich... Hij wil daar allemaal vanaf. Nu is hij klaar voor het "echte" leven; een gezin stichten, nu hij op zijn beurt handenvol vrouwenharten bezeerd heeft.

Waarom je van iemand houdt, dat is niet te beredeneren. Houden van, liefde voelen voor iemand dat is iets wat vanuit je hart stroomt, dat komt op als een barenswee, dat komt niet uit je hoogopgeleide hoofd.

Het hart spreekt een andere taal. Het is zoals een andere lichaamsfunctie, zoals een hand bijvoorbeeld, maar eigenlijk is het eerder een zielenfunctie of kunde of aanleg. Sommigen hebben de functie van hun hart (niet dat hart van vlees en bloed, maar dat ander hart) nog nooit ontwikkeld. Bij velen is het moeilijk om erbij te geraken, al van bij hun geboorte, alsof ze gehandicapt zijn, zoals een mentaal gehandicapte niet in staat is om te studeren. Anderen leven voortdurend in tweestrijd met dat hart en dat hoofd, al hebben ze de functies van dit laatste sterk ontwikkeld. Het is maar als het hoofd en hart op één lijn staan, als denken en voelen hetzelfde willen en kunnen, dan kan je toveren. Dat is de magie van het leven.

Maar je bemerkt het overal, iedereen is aan het "ontbinden". Ons denken, ons hoofd scheidt ons van elkaar. Het hoofd regeert over het hart, terwijl onze hersenen slechts een dode massa zijn. Het is wel met onze armen en benen dat we naar elkaar toe komen, geloof me. In de foetale ontwikkeling staat primair het hart boven het hoofd. Het is de drijvende kracht in de ontwikkeling van levende wezens. Het hart ontstaat ook vroeger in de foetale ontwikkeling dan de hersenen en op het einde van je leven kan je gerust een tijdje hersendood blijven leven. Je bent pas echt dood als je kloppend hart het niet meer doet.

Waarom moet het dan allemaal zo gepast zijn? Iedereen heeft een selfmade ideaalbeeld in het hoofd. Alweer, waar anders? Maar daarmee kan je dus geen binding maken en blijft een groot aantal van de hooggeschoolden alleen. Ze weten niet meer wat binden is. Ze zijn het vergeten, afgeleerd, met ervaring, hoeveel deugd het ook doet in de praktijk.

Mijn laatste date was in het museum van Rene Magritt: "Ceci n'est pas une date". Over surrealisme gesproken. Ik kreeg koppijn door het incasseren van al die intellectuele informatie, maar mijn hart werd daar niet door geroerd.

Ik wil alleen echte binding, echt. En met een man waarvan iedereen zegt: ze is met haar ... in de boter gevallen. Neen, niet met haar hoofd.

Geniet ervan en denk er vooral niet te veel over na.

PS: uit De Standaard van 23.01.2010 "Waarom slimme vrouwen vaak niet aan de man geraken":

1. Slimme vrouwen willen beter scoren dan hun partner

2. Carrièrevrouwen brengen hun innerlijke CEO mee in de relatie

3. Hoogopgeleide vrouwen maken van de liefde geen prioriteit

4. Sommige vrouwen kijken meer naar 's mans CV dan naar de persoon zelf

5. Intelligente vrouwen denken teveel na en spelen hun vrouwelijke troeven te weinig uit

Lees verder!

Alweer lag er een mannelijk exemplaar op de behandelingsbank met een hoofd hard, zwaar en vol van intelligentie en een bekken hard, koud en zo dood als een pier. Tja, wat zou je willen als je al een paar decennia je zitvlees platwalst op een moderne bureaustoel met de neus richting blauwwitte scherm ter bevordering van bijziendheid alom en het onderhouden van vroegtijdige zaadlozingen, u allen welbekend. Dit laatste mogelijks wegens langdurig scheefzitten van staart(beent)je en bijhorende zenuwvlecht. Geef mij maar een man zonder bureaustoel... en mét een hart. Maar dat wordt het onderwerp van mijn volgende blog.

Nu wil ik eerst een verhaaltje vertellen over de bloemetjes en de bijtjes.

Weet je, mannen hebben geen zaad, vrouwen ook niet, hoe zouden ze? Hoewel...

Volgens Wikipedia is zaad "een uitgegroeid zaadbeginsel uit het vruchtbeginsel. Uit een zaad kan een nieuwe plant groeien, omdat deze bestaat uit een kiempje en uit voedsel voor het kiempje."

Dat het warme witte vocht voedsel bevat, vitaminen zelfs ter versteviging van de huid van bbb's en tevens dienst doet als antirimpelcrème voor de nacht, heb ik veelvuldig aan de levende lijve ondervonden. Zie ook de profielen onder kopje: mijn uiterlijk: "Eerlijk gezegd: ik zie er jonger uit dan mijn leeftijd." Maar dat sperma een kiempje bevat, laat staan er een nieuw plantje zou uit groeien, gaat mijn fantasie ver te boven. Heb je al één man weten zaaien? Stel je voor, het begint al te kriebelen... Ik herinner me één vrouw die naar eigen geweten op een erbarmelijke manier omspringt met het zaad van haar man. Na het liefdesspel loopt ze met het gladde condoom naar buiten en geeft -wat op dat moment eigenlijk haarzelf toebehoord- liefdevol terug aan moeder aarde. Stel je voor, hoe de katholieke kerk zich tot op het gekste niveau vermengt in bedgeheimen. Ik vraag me af wat die man ondertussen doet. Hopelijk ligt hij gezellig te knorren.

Mannen hebben geen zaad dus, ook geen zaadlozing. Waar moeten we dat zaad dan gaan zoeken? Het is namelijk een taboe het zaad te verkwisten: het dient gezaaid te worden waar het thuishoort, volgens Katholische klanken. Menselijk zaad begint eigenlijk waar het werk van de man eindigt: bij de vrouw. Zaad is een vrouwenzaak of het zou toch moeten...

Het menselijke zaad begint waar twee één worden, waar ik jij word en jij mij, en wij werden de ander. Dat is zaad, met een goddeljike blauwdruk.

Lieve mannen, werp af uw schuldgevoelens, bange gedachten en afwijzende vingers; u heeft geen zaad!

Geniet volop, speel vooral veel met uzelf, en schud uw bekkens los van zware kettingen en misvattingen.

Lees verder!