De schreef tussen 2011 en 2012 ligt al een eindje weg.
Twee jaar eerder ging ik eens op een ander gebied over de schreef. Een dame was bereid om haar hachje te riskeren en met mij mee te rijden. Er waren dat weekend na Nieuwjaar 2010 zowaar sneeuwstormen voorspeld, en wie niet absoluut buiten moest werd gemaand binnen te blijven.
Maar ja, we hadden het al tot dan uitgezongen en na dat weekend zouden de deuren sluiten voor beide tentoonstellingen die een must-see heetten in die Rijnlands-Westfaalse stad.
Ja we wilden die zien, weliswaar maanden na ondoenbaar gebleken instap in van wat een mooie relatie had kunnen wezen, als….

Lees verder!

Toen Harris naar Schotland verdween en me als zijn boodschapper achterliet in een depressie die mijn zenuwen sloopte, kon hij niet weten dat het nog allemaal goed zou komen.
Intussen woog en wikte ik hier minder dames dan ooit want zocht eigenlijk niet meer, en één me voordien lijfelijk bekende dame verdween zelfs voortijdig maar voorgoed van deze planeet.

Lees verder!

Het zijn vooral mannen die hier klagen. Omdat nogal wat vrouwen geen antwoord geven op hun berichtjes. ‘k Weet niet hoor. Het kan toch ook aan hun berichtjes liggen? Standaard interesseberichtjes zijn nu eenmaal voor antwoord niet zo interessant, nauwelijks goed voor een nietes of welles standaardberichtje terug. Of het moet zijn dat een denderend(e) profiel(foto) tot meer verleidt.
Maar het is toch typisch een mannenprobleem, zo te merken.
En dan dat toontje waarmee ze erover klagen : zo zeurderig !
De heren van de schepping zijn allicht beter gewoon dan te worden genegeerd.

Lees verder!

Als ik daar in kijk zie ik er nogal wat, dode hoeken. Dates waarnaar ik het pad insloeg voor een paar keren, maar die dan evengoed belandden in die dode hoek waarvoor ik bevreesd blijf. Het zonder-eind-straatje, of beter gezegd het algauw-eind-straatje. Was het er maar een zonder eind! Een waarlangs ik het hele nog restende leven met wisselende mate van toch overwegend plezier voort kan gaan, de verrassing nooit ver weg of loerend om de hoek waarachter weer wat nieuws te beleven of zelfs te ontdekken valt.

Lees verder!

Het kan, voor sommigen, maar zelf geloofde ik daar nooit in. Hoorde ik al eens iemand getuigen over een eerste date die zich meteen over een hele dag en dus ook in bed uitstrekte, dan viel mij dat toch niet te beurt. Dat hoefde ook bijlange niet want dan ben je toch vooral met seks bezig bent en amper met het leren kennen van die persoon. Het plezier aan herhaalde seks kan je letterlijk verneuken als het beter kennismaken dik tegen gaat vallen. Instant chemistry is dan amper goed geweest voor die one night stand met veel kans op een fata morgana na het ontwaken.
Instant chemistry doet me denken aan instant coffee : oploskoffie die zelf niets op lost.
Al sloegen bij de tweede of derde date wel eens fysiek vonken over, dan is daar toch geen vuur uit ontbrand met de (seks en andere) passies die ik graag wou.
‘In der Beschränktheit zeigt sich der Meister’ zegt men, maar in een seksrelatie is beiderzijds meesterschap, hoe interessant en genotbrengend ook, me evengoed te mager gebleken en alleen goed voor een al bij al te langdurig jojo spel dat ik tenslotte toch stil legde. Het me door een speling van het lot bespaarde steeds terugkeren -ook naar men zegt- naar degene waarmee de seks goed is, deed de rest om ‘instant chemistry’ naar de verdommenis te blijven wensen.
Nog voor 2011 begon wist ik al dat het me daarin zou lukken om het gezochte maatschap te vinden, juist omdat ik er al enige tijd de brui aan had gegeven het al datend te zoeken.
Nu dat gevonden is en nu het winteruur verstilling en cocoonen bracht in steeds langer wordende avonden met hun haastige gang naar het jaareinde, is het tijd voor het ondernemen of weer opnemen van bevredigende tijdbesteding.
De priemgetallen van leeftijd en 2011 laat ik weldra achter en kijk voldaan terug op uitgewiste bisdommigheden (blog : Kanunniks is me het taaltje wel) en op nauwer aangehaalde banden met (klein-)kinderen. Het schrikkeljaar 2012 heeft alvast een extra dag in petto om die samen met hopelijk ad multos annos geluk in gevonden maatschap te blijven beleven.
Weg nu met de uren laptopgetokkel. Hoe interessant en met fraaie foto’s gelardeerd die profielen ook mogen wezen, mijn tijdbesteding is nu stukken interessanter.
Maar, en hiermee ingaand tegen de trend van hier de laatste tijd in T2S geventileerde opinies: vrijwel elke hier gecontacteerde dame reageerde wèl, ook indien afwijzend zoals ikzelf ook vaak. Met enige die ik beter kennen leerde, ongeacht of al dan niet iets werd geprobeerd, blijft waardevolle vriendschap bestaan voor van harte weerzien als ’t hen past, en met of zonder hun intussen ook zelf gevonden maatschap.

Lees verder!

Verslaving aan TV kijken is me onbekend.Integendeel wil ik er weer toe komen om rustig TV te zitten kijken. Sinds de aankomst van de ronde van Vlaanderen keek ik nog maar één keer.Belgacom TV maak ik slapend rijk.En dat bakje verbruikt nog stroom ook als het lampje aan is.
Hoe moet dat nu verder? Ontdoe ik me van dat abonnement? Gooi ik die TV buiten,of de kringwinkel in? Het is godgeklaagd. En nu eind oktober het winteruur aantreedt en de lange avonden eraan komen, weet ik het helemaal niet meer. Terwijl ik nu nog elk zonne-uur ruggelings door kwam met muziek via de oortjes, zal ik die bron van genieten nu moeten verleggen. Maar ik weet niet naar wat nog anders dan wat ik nu al vaak doe: een muziekuitvoering bijwonen. Misschien moet ik vaker doen zoals de kippen: opstaan bij het morgenkrieken en voor donker binnen om te pitten.
Ik versta niet hoe ik ooit nog op een 28 oktober de plas over stak naar het UK omdat het weer zo mooi was gebleven dat ik niet langer weerstond aan de onbedwingbare drang. Wel weet ik nog dat het toen ook al tegen zessen beton te donkeren. Zelfs al rond vijven dreef in Dartmoor de opzettende mist me naar beneden de dalen in.
Ook nu gaat al rond zeven uur de zon onder en blijft alleen nog een van achter de horizon zondoorgloord vaal licht langer hangen, terwijl de horeca zijn terrasjes al begint op te ruimen.
Oktober is de maand dat ik altijd naar zee wil waar je de zon ziet onder gaan, terwijl ik bedenk dat het er evengoed vroeg donker zal zijn. Heb ik daar ergens nog vaagweg een vrije vriendin? Na donker is het dan nog tijd voor een gezellig etentje samen eer ik op de laatste trein naar huis stap. Maar o ze hebben het zo druk ! Er is geen beginnen aan, of het zou in het weekend moeten zijn.
Straks wenken de kerkhoven al met hun wasem van chrysanten, terwijl ik nog niet eens ordentelijk mijn zomer heb beschreven. De vroeg begonnen voorzomer heeft me overrompeld. En wat er op volgde en eigenlijk de zomer had moeten zijn maar dat voor velen niet was, heeft me ook geen windeieren gelegd. Zodat mijn TV dicht is gebleven.
Waarover zou ik dan zeuren?
Wel, omdat ik iets afgeleerd ben : TV kijken.
Ik begin het te haten om op het schermpje van een laptop te turen.
Misschien moet ik maar beter eens wat boeken gaan lezen, en niet die kilo’s weekendkrant terwijl ik met het hoofd in de schaduw de rest van mijn lijf aan de zon bloot geef. Vanaf vandaag behoort dat voor de rest van dit jaar tot het verleden, zo schijnt het.
Zou ik eerst nog een blog uit mijn pen laten vloeien over de zomer ? Daar zit wel niemand meer op te wachten geloof ik.
Ik kan maar beter weer TV gaan zien.

Lees verder!

Excuse-me je, om het met Paul Marchand te zeggen. Ik ben aan het eind van mijn reis en mijn latijn. Mijn Spaans is ook niet meer je dat en ik had vanmiddag nog niet gegeten maar ben er in geslaagd om in bilateraal Spaans een late maaltijd te bestellen. En heb de hele fles wijn soldaat gemaakt. Er intussen aan gedacht om toch maar dat boek te beginnen schrijven, maar neen, de werkelijkheid gaat me te rap. De eigenares, een blonde stoot, zat ook op dat terras, met steile enkels en een wolk haar die haar bezonnebrild gezicht verborg en een Venetiaanse tuniek die haar borsten ingepakt liet.
Tenminste zoals ik me een Venetiaanse tuniek in opvallende kleurenvlekken voorstel. Nee,I didn’t get the full picture. Af en toe sloeg ze een klad haar opzij en loenste vanachter haar zonnebril in mijn richting. Als de baas even van haar tafeltje weg was;of verbeeldde ik me dat maar? Om het even; een vreemdeling die tegen kwart na vier nog komt eten trekt allicht aandacht. Een koppel achter mij zei tegen de ober dat het toch laat was om nog te komen eten, zelfs voor een Engelsman. Daarvoor hield de mannelijke helft me, al had ik geen woord Engels gesproken en alleen maar pogingen gedaan om het enkel gesproken culinaire Spaans te verstaan en te pareren. Nog wel met een keuze die me zelf beviel, al hield ik mijn hart vast voor de afloop. De helft van de azuurblauwe fles water liet ik achter; daaraan laat ik me niet kennen zoals het koppel dat vlak voor mij het etablissement verliet. Het uitzicht over Bilbao zal ik straks wel vastleggen. Eerst douchen en misschien een tukje doen want hier was ik een week eerder al. Het laatste uur van mijn verblljf toen liep ik naar Hertz om die auto op te halen. Voor mij uit liep een jongedame die onder haar tot halverwege het kontje reikend tricootje niks aan bleek te hebben maar gewoon body-painted was in wat er als afgewassen jeans uitzag. Want zelfs de naad van een slipje was niet te bekennen, en ook geen rimpel jeans stof. Toen ik naar haar enkels keek boven haar lage laarsjes, zag ik mijn vergissing in. Een vriendin wist te melden dat dit ‘skinnies’ zijn’. Nou, skinnies of blote reet, als je bij elke stap dat kontje tien graden over en weer ziet slaan is het me eender. Jammer dat Hertz zo vlakbij was. Wat een Ford Fiesta of gelijkwaardig heette bleek tenslotte een Kia. Niet zo’n zuipschuit als ik 2 jaar geleden in Schotland had, en ook de muziek klonk beter.
Eigenlijk heb ik zin om aan dat boek te beginnen. Niet dat over mijn leven, waarvan sommigen zeggen dat ik het zou moeten schrijven. Ik ben geen herkauwer. Wel zou ik een smeuïge roman kunnen schrijven over iets wat ik zelf ooit heb moeten en mogen ontrafelen. Met intrigue en vreemd overlijden en (denk ik daar toch bij) sekstoestanden onder familieleden. Ja hoor het speelt in de negentiende eeuw en uit niets blijkt dat de tijden veranderd zijn. Mensen zijn altijd al gedreven geweest door frustratie en hartstocht. Ik maak geen uitzondering. Frustratie en verlangen zijn zelfs de muze van kunstenaars geweest. Al ben ik geen kunstenaar. Ik schrijf gewoon maar op wat me door het hoofd komt en in de pen vloeit.

Lees verder!

Een jaar ging voorbij. De indiaan zwierf over de jachtvelden en over de hoogten waar nog sneeuw lag. De hoop in zijn hart hield hij smeulende tot de lente aanbrak en hij met zijn zoon de verre trek zou maken in de woeste streken waar bleekgezichten weg blijven.
Op een dag stond de indiaan voor een rivier waar hij eerst zijn dochter zou zien om dan de rivier over te steken naar de hoogvlakte waar hij zijn zoon zou treffen voor hun jaarlijkse trek over de jachtvelden. Toen hij ook haar man zag en hun twee papoozes, sprong zijn hart op. Samen liepen ze langs de rivier op zoek naar een ondiepe plaats om die over te steken. Node maakte hij zich uit hun omarming los om weer elk hun weg te gaan. Een dagreis verder trof hij op de afgesproken plaats zijn zoon en vertelde over de ontmoeting.
De volgende morgen begonnen ze samen hun trek over de jachtvelden waar al een vroege zomer was ingezet in wat nog maar lente heette. Vaak zwijgend elkaar verstaand vonden zij de paden die hen dagenlang weer dichter bij elkaar brachten in het genieten van de wijde zichten over de prairie aan de voet van de heuvels.
Zij spraken geen woord over de blanke squaw, al wisten zij beiden van haar plannen om een wig te drijven in de bloedband met hun dochter en zuster. Want zij wisten ook hoe de blanke squaw wankelde op het voetstuk dat zij had beklommen en waarop zij behalve zichzelf nog maar één steunpunt over hield. Met het tuimelen en haar val, ooit wel eens, wensten zij niets te maken te hebben.
Hun weg die zij deze lente samen gingen was mooi en had elke dag de inspanningen bezegeld met een dronk aan zelf hervonden bronnen, en bij het vuur met een mijmering over samen beleefde omzwervingen, deze lente langer dan ze het voorbije jaar waren.
Ongeduld was de indiaan van de rug gegleden nu hij ook de papoozes van zijn dochter had geaaid en over hun gitzwarte haar had gestreken.
De dag zou komen dat het geen geheim meer kon blijven voor de blanke squaw.
Toen de indiaan weer was teruggekeerd was het zover en liet zijn dochter hem het nieuws weten.
Dat maakte de indiaan blij, maar tegelijk bezorgd dat zijn dochter nu mee uit evenwicht zou raken door het wankelen van de blanke squaw. Maar ook blij dat die daardoor kracht zou missen om tegen de wig te blijven slaan.
De zomer vergleed in minder mooie dagen dan de lente gebracht had.
Weer zou de indiaan zijn dochter met haar man en de papoozes zien aan de rand van het grote zoutmeer. Zo slecht was het weer geworden dat de papoozes in de wigwam sliepen terwijl erbuiten bij het vuur de vredespijp werd doorgegeven en elk een raad ten beste gaf om de rest van het jaar vredig door te komen spijts de kramp bij de blanke squaw.
De indiaan dacht er nog zo weinig mogelijk aan. Eerst zullen de bomen hun bladeren verliezen en daarna komt misschien weer verse sneeuw. Nog maar twee seizoenen verliepen maar de indiaan heeft al meer vreugde gevonden dan in het hele jaar voordien. De indiaan blaast tevreden een rookkring de lucht in. Hij glimlacht om gevonden geluk. En de indiaan lacht om de kwel die niet hem meer treft maar de blanke squaw in haar levenskramp om wat zij denkt te verliezen.
De indiaan kan alleen nog winnen. Het valt hem in de schoot zoals een rijpe appel.
De indiaan glimlacht nog als hij, bij het vuur, het hoofd neerlegt voor een slaap waarin zijn oude droom zich jong weet als een dartel mustangveulen.

Lees verder!

De zomer had ik in de lente al,zoals iedereen. Geen zonnebank nodig, en het bruin gebakken. Horizontaal liggen niksen, de blik op het uitspansel in lichtblauw met witte streepjes. Een krant lezen tot ze er verwaaid bij ligt. Muziek in de oortjes. De deurbel negeren, gesteld dat die overgaat. Eten als ’t past of als de honger knaagt. Rond vijven of zessen een dutje, nog steeds in het zonnetje of, als die zich weg stak wat zelden gebeurde, even in bed soezen. Fitnessen als mijn lendenen stram werden. Douchen, nog eens buiten komen en een bolleke drinken, of een koffie naargelang het uur en de spijsvertering. Als er niemand is om tegen te zwanzen, maar weer op huis aan en wat zitten chatten. De wat jongere dames ‘schatje’ noemen of ‘dame’, naar gelang hun profiel en aard en in de chatkamer gegeven en getaxeerde reacties. Het plezante is als je daarmee meteen de juiste toon treft. Het geeft niet om ouder te zijn, want als je het er maar vingerdik op legt weten ze wel dat het waarderend plagerig is en vrijblijvend genoeg voor een mengsel van halve ernst en hele luim. En aanstekelijk werkt het ook nog. Want als de andere dames dat zien dan zijn ze ook meteen mee. Het schept vertrouwen, zo nodig of gewenst. Je wordt dan ook vaak privé aangeklikt, niks meer in verband met wat daar in die chatkamer gebeurt. Dat is dus nog een ander chat-aspect, en nog beter merkbaar is dan de reactiesnelheid en teneur bij de dame in kwestie.

Intussen was ik al een tijd aan het reizen geslagen. Op alle soorten van manieren. Trains, planes and automobiles….
Walking on own feet, trage maar grondige exploratie van streek en landschap.(Blog: Heerlijk traag). Elke dag hopen dat het weer blijft wat het is: niet te warm, met wat bewolking; een buitje mag nog wel, een warmer dagje ook. Elke dag ontmoet je al eerder bekende walking men and women; soms op het pad, soms in je pleisterplaats voor de nacht. Pleisterplaats zeg dat wel. Sommigen hebben pleisters hard nodig : de Compeed gaat van hand tot voet. Een Nederlander uit Utrecht verscheen piekfijn uitgedost met witte Gore-Tex broek aan het ontbijt en trok voor het buitengaan nog een stel dure beenkappen aan ook. We zagen hem ’s avonds niet aankomen, maar snoven zijn relaas bij ’t ontbijt: tot boven zijn knieën in de bog gezakt, dada witte broek, en dan nog de beenkappen onderweg verloren ook! Nou moe! Anders best wel een leuke kerel. Australiërs en Spanjaarden liepen er ook rond, Duitsers ook; maar Fransen,nee hoor,die vinden het UK te raar of te nat.
Walking is altijd heerlijk, zelfs waar het een hele dag inspanning kost. Je komt op plekken met schitterend uitzicht waar geen auto ooit bij kan. En eindelijk snap je waarvoor die keurig gestapelde hoge steenhopen en –kegels dienen: om aan de lijzijde uit de wind te zitten als je de lunch uit de rugzak opdiept. Het wordt anders beweerd, ik weet het, maar het echte doel weten ze toch niet en ik hou het bij mijn uitleg. Voilà, die is tenminste nuttig.
En na een week of twee hard werken er alweer voor een paar dagen op uit naar Umbrië. Assisi lijkt geen steen veranderd in 50 jaar. En nu, ook weer voor een paar dagen, net terug uit Berlijn; ook 50 jaar geleden. Onveranderd is de Kurfürstendamm met de Gedächtniskirche, maar het Oost-Berlijn dat ik toen bezocht lijkt in niets meer op Berlin-Mitte vandaag;het Museum-Insel nog wel,en zijn inhoud ook die ik me nog herinnerde. Eine Reise wert.
Maar beschamend is het aankomen in Zaventem.
Eerst hoef je aan buitenlanders uit te leggen dat die kilometer lopen en hup naar onder en hup weer naar boven en dan alweer een paar honderd meter roltrottoir, waarna een taxfree shop weer door laveren, goed zijn voor ongemerkt passeren van tijd om “dadelijk” je koffer op de transportband te vinden. Als je niet te vlug gestapt hebt, uiteraard. Zij merken op dat ze dat nog nergens ter wereld hebben gezien, en het is nog waar ook.
En dan vragen ze naar het station. Volg ons maar naar beneden, zeg je dan, want je weet waar ze al jaren aan een van die twee perron zitten te klooien in iets wat toch maar een lelijke onderaardse krocht blijft. Warempel heeft dat ‘station’ één ticketautomaat; alleen kan je er met noch geld noch betaalkaart een ticket uit krijgen tot het ding je vriendelijk verzoekt je kaart maar terug te trekken. Tijd doen verliezen tot je van armoe achter in de rij voor een loket gaat staan aanschuiven voor een ticket en intussen wel een trein hebt gemist, dat is hier het sterke punt. Hé meneer Schouppe, laat toch een zak over zulke ‘automaat’ trekken ! Het is daar niet de Grote Markt of Manneken Pis hé, en dus oninteressant om er lang te toeven!
Het is ronduit beschamend om terug aan te komen in je eigen land in gezelschap van buitenlandse toeristen die zoals jij gebruik willen maken van openbaar vervoer, en ook nog uit te moeten leggen dat het land al dik een jaar geen regering heeft maar dat dit helemaal niet hindert omdat er nog vier andere zijn! Trek een zak over je kop meneer Schouppe (ik moet dat als Belg ook beginnen doen uit schaamte)!
En schaf misschien naast een resem verkeersborden ook tussendoor nog wat treinen af. Dat zijn er dan weeral enige minder die we kunnen missen terwijl we voor een ticket buitensporig aanschuiven in een onderbelichte spoorkrocht die ‘Brussel-Nationaal’ heet.

Lees verder!

Na een hooimaand met veel gereis al aan volgende reisbeurten denkend, viel me vanmorgen nog in bed de krant uit de hand terwijl tranen over mijn wangen biggelden en ik mijn hoofd begroef in de kussens. Een kerel liep een triatlon uit met in de armen zijn baby die het overleefde in de auto waarin zijn vrouwtje op slag dood bleef. De dood van mijn geliefde tweeënhalf jaar geleden was al een half jaar aangezegd en dus lang niet plots, maar van zulk krantenbericht krijg ik het weer. Toch ging ik Rostropovitsj’ cellosuites van Bach niet opleggen en hield ik de oortjes in waar Gavrylyuk, Diana Krall en L.Cohen elkaar om beurten bestreden.
De herinnering bekroop me aan de lente van 2004 in het binnenland van Castilië. Daar ligt een maanlandschap dat ik virtueel kon delen met een al even virtueel ontdekte Sonja die op deze site in een mum van tijd over provinciegrenzen heen haar lief vond. Zij is freelance reisgids, gespecialiseerd in Spanje. Die vergeten uithoek in de streek van Ledesma, een eind af van de weg van Salamanca naar Zamora, kon ik haar via http://es.wikipedia.org/wiki/Ledesma_%28Salamanca%29 en Google Earth leren kennen.
Het was in 2004 een treinreis begin april; vanuit Parijs was er keuze tussen een in het holst van de nacht Salamanca aandoende Lissabon-express, en de hoteltrein naar Madrid die op een minder onzalig uur in Valladolid tot een overstap noodzaakte. Het was zondag, maar om nooit opgehelderde redenen zou er pas om 3 uur ’s namiddags een trein naar Salamanca gaan. Wat doe je dan bij minus 7 graden na een lang uitgesponnen stationsontbijt in Valladolid? Juist, je loopt tegen tienen de stad in en bezoekt er het museum voor gepolychromeerde beeldhouwkunst, in Europa het neusje van de zalm op dat gebied; we hadden het anders nooit gezien. Reizen is een kunst en je moet voor overal een plan B achter de hand hebben. En al eens de binnenwegen en de boerenbuiten exploreren. Anders was het maanlandschap tussen Salamanca en Ledesma ook nooit ontdekt. Of had ik nooit Uranium King's zoon ontmoet.
Bij het uitrijden van een dorp in de Sierra de Guadarrama bleek de lifter met een hooggepakte rugzak een Amerikaan die, na 30 jaar verblijf in Spanje, net terug was van de States waar hij enige tijd had moeten besteden. Om familiezaakjes te regelen voor zijn dementerende vader Charles Steen, de ooit schatrijke uranium ontdekker in de bergen rond Moab,Utah. http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Steen
De zoon in kwestie kweekt in Spanje Arabische volbloeden, had er een geïllustreerd boek over geschreven en schonk het ons gesigneerd als bedank voor de rit tot Segovia. Terug thuis waren op internet alle verhalen te vinden over Uranium King’s op- en ondergang en de familievete waarover onze lifter het al had en die de reden was geweest dat hij de wijk naar Spanje had genomen.
In het Spaanse binnenland zijn niet alleen juweeltjes van romaanse kerkjes te ontdekken...Maar de reiskoorts moet je wel over de binnenwegen naar de talloze minder of niet gekende plaatsjes drijven.
Zo komt het dat ik aan Europa blijf plakken.
En nu, 7 jaar later en na single en ander vertoef in juni staat er in augustus nog meer daarvan op het getouw. Het werd tijdens een reisje in Umbrië al Assisi revisited, en wordt in augustus Berlijn revisited. Beide 50 jaar later, zo’n jonge snaak was ik nog. Assisi leek me geen haar veranderd. Maar Berlijn ? Alexanderplatz zag ik nog als tien meter hoge puinhoop; de muur was pas gebouwd.
Mijn meereizende tiener en petekind zal niet schrikken van de ommeslag, maar ik weet zeker van wel; geen checkpoints en wantrouwige Vopo’s meer, en geen aandrang om een Oostberlijnse sukkel stiekum een peperkoek en een pakje sigaretten in de handen te stoppen. Der Mauer ist ein Denkmal.

Lees verder!

De vliegtuigmaatschappij met de blauwgele zetels en vleugelstukjes had me weeral liggen. Nog maar pas had ik voor 25 € een retourtje Perugia geboekt, of daar was ze alweer met een stunt: voor 7 € enkel naar Zadar. Ik had dus met een appel en een ei de Dalmatische kust kunnen afschuimen tot helemaal in Dubrovnik of zelfs Mostar. Ooit miste ik het om zo diep te geraken, na een eerste kennismaking tot Sibenik of zoiets maar. Een congres zou me in Dubrovnik gebracht hebben, maar op de een of andere manier had de Vlaamse administratie geen zin ofwel geen geld veil om me de reiskosten te betalen. Dat werd enige jaren later goedgemaakt,eerst met München, en het jaar daarop met Bled in Slovenië.
Daar in Bled kwam ik drie dagen zonder bagage te zitten omdat die ergens verloren ging tussen Frankfurt en Ljubljana, of in Belgrado bij de tussenlanding. Het was ook zo onverwachts, en ik had daardoor niet gemerkt dat je via München direct naar Ljubljana kon. In het congreshotel zat zowaar ook een stadsgenoot die voor de VUB was gekomen. Wat ik daar kwam zoeken was zijn vraag. Sorry jongen, hetzelfde als jij zeker! Daar keek ie van op; hij dacht voorwaar de enige Vlaming te zijn die iets mocht vertellen. Ergens begreep ik hem wel, want met de academische wereld had ik geen enkele binding; ik had alleen blijk gegeven iets te vertellen te hebben. Soms zijn er bij de Vlaamse administratie mensen die de boodschap bekijken eerder dan de boodschapper. Dat was een jaar eerder al het geval toen academische wereld en onderzoeksinstellingen een modderfiguur sloegen en ik in München echt de enige Vlaming was. Bij de officiële ontvangst van de deelnemers in de Residenz liep een grote slanke vrouw voortdurend te fotograferen, zelf flitsend met een tot de heupen reikende split in de rok. Op mijn heupen werkte ze niet, en in een mum van tijd kreeg ik mijn foto op een sleutelhanger die ’k aan mijn dochter zou geven : papa van 44 lentes in tafelgesprek met lokale collega buiten beeld. De sleutelhanger ben ik decennia kwijt geweest tot die weer uit het niets opdook en ik die maar aan mijn petekind gaf.
Het op een ’s nachts van huis komend telefoontje door de receptioniste gegeven antwoord (der Herr ist nicht im Zimmer) riep achteraf vragen op, maar ik kon naar waarheid zeggen dat er geen trein terug meer was vanuit Freizing waar ik een vriend had bezocht die ons een paar jaar eerder zelf opzocht. Een andere avond bezocht ik in de stationswijk een bioscoop die me (wat doet een man alleen in een vreemde stad?) na twee gelukkigerwijs gedenkwaardige seksfilms achterliet met de totale non-behoefte om ooit nog een ander porno- of seksfilmproduct te aanschouwen. Porno had je het naar de definitie kunnen noemen : er waren expliciete seksuele handelingen te zien, maar dan verheven tot omgangskunst tussen een waarschijnlijk IRL echt koppel, waarbij niets anders gebeurt dan dat een man een vrouw eert in haar vrouw zijn en vice versa. Iets anders dan goeds of moois kan ik me daar niet van herinneren, en het maakte me dus die gelukzak die ook niets anders meer kan nastreven of wensen.
Na Bled in Slovenië, het jaar na München, sprong half Vlaanderen in het gevonden gat en was mijn rijk uit; reisjes zou ik voortaan wel zelf betalen, en gaan en staan waar ik maar wou.
Maar de laatste avond daar in Bled, met een baard van drie dagen, stak ik ondergoed en hemd in een plastic zak en liet die voor de was ophalen terwijl ik uitgebreid genoot van mijn bad.‘s Morgens werden me die teruggebracht door de Sloveense die me het ontbijt al op bed gebracht had, zedig naakt onder de lakens. Wat kon ik doen; ik was Strauss-Kahn toch niet? Hoe dan ook, de service was prima.
Bij de terugvlucht uit Ljubljana lag daar warempel mijn valies op me te wachten bij de politie.
Waarom ik dus nu, 23 jaar later, dan toch niet spotgoedkoop naar Zadar vloog?
Wel, daar was al Umbrië, en voor een terugkeer uit Zadar zat de datum tegen. En zelfs in pensioen heb je wat te doen. Al is het een blog schrijven of zo, tussen het eten en de koffie door.

Lees verder!

In 2011 gebeurt het. Dat wist ik gewoon. Wat dan juist, deed er niet toe. Dat kon allerlei zijn.

Het eerste gebeurde de vooravond van mijn afreis naar het UK. Ik had weer eens afgesproken met dochterlief, aan de goeie kant van een veer over de Schelde; haar kant, want aan mijn kant is de herberg aan het veer afgebrand. Toen ik eraan kwam zag ik ook haar man opduiken,even verdwijnen,en weer op de weg komen…..,te snel voor een plasje; wat was er aan de hand? Bij verrassing -hartenklop- hadden zij hun beide zoontjes mee om hun opa te zien. Lachen of huilen? Het werd het eerste want de begroeting leek alsof ik hen altijd al in levende lijve kende i.p.v. alleen maar van foto’s. Dan wandelde de oudste aan mijn hand de dijk af tot het keerpunt, en langs de weidekant terug zat de jongste in mijn nek…..het leek wel nooit anders geweest. In de herberg aan het veer smolt het ijs in kindermonden en dronken wij op de gelukkige avond, niet denkend aan welk commentaar er ook zou volgen indien....pff, ’t probleem van hun oma en van dezen voor wie leven stilstand is.
Die avond was al rijk aan 2011 geluk.

Het was al nacht toen ik thuis goed en wel gepakt had. Zoonlief zou me al vroeg ophalen om te beginnen aan ons vervolg van het Coast to Coast pad waarvan we vorig jaar samen de eerste 5 dagen liepen. In Calais voor de Eurotunnel miste ik tot mijn ontzetting mijn identiteitskaart...nog in mijn eID-kaartlezer thuis! BTW-plicht als schuldige aanwijzen mocht wel baten bij de Franse politieman die met mijn rijbewijs genoegen nam maar zeker wist dat 100 meter verder de Britse politie me zou terug sturen. Verontschuldigend met dezelfde uitleg en rijbewijs hoopte ik op clementie bij de police woman. Zij wou alle details van verblijfsdoel en accomodaties horen, en het aanbod om een vergrote kopie van identiteitskaart van huis uit te laten faxen –als de kuisvrouw met het toestel overweg zou kunnen– vond zij wel interessant maar wist zij onvoldoende want alleen ‘the boss’ zou beslissen. Het werden 5 spannende minuten tot haar terugkeer en we meenden van haar pokerface een onheilstijding af te lezen, maar hoorden dan uit haar mond het bevrijdende ‘for this occasion only’; maar een vliegtuig zou ik ginds niet mogen nemen. Nee nee meid, just 4 wheels to get upnorth and then on our own feet’.
Heerlijk traag dus, want te voet, vervolgden en maakten we af wat we op het Coast to Coast pad vorig jaar in Lakeland begonnen, Wainwright en Julia Bradbury’s fraaie en miljoenen keren bekeken benen achterna. Boze tongen die ik geneigd ben te geloven beweren dat Julia overal in een helikopter naartoe werd gehesen om dan met haar rugzakje over de laatste 50 meter wat hijgend te commentariëren hoe mooi het daar wel is. Dat laatste is zeker waar. Ook nu met 3 dagen Yorkshire Dales en dan 4 dagen North York Moors, het vlakke stuk ertussen vervangen door ophalen van de auto en bezoek aan Richmond eer we de Moors op gingen voor een dag lang constant onvergetelijke zichten vanaf de hoge noordwest rand. ’s Anderendaags leken 32,5 km wel een makkie, en de laatste 2 dagen met elk 19 km een fitheidswandelingetje. We eindigden de laatste kilometers zoals de eerste vorig jaar, met de klippen en de zee aan onze linkerzijde; het C2C pad is een grote accolade met een hoop in richting nogal verspringende middelpunten. In het smokkelaarsnest Robin Hood’s Bay aan de oostkust gooiden we ons aan de westkust opgeraapte en meegedragen keitje weer in zee.
Quality time voor vader en zoon, vorig jaar een week –we misten we er de verkiezingen mee– duurden nu 10 dagen. Heerlijk traag.

En nu, nog maar een paar dagen terug, gaat het leven verder zijn gang. Heerlijk traag ook weer. Want meer dan een half jaar geleden besloot ik om niet meer te zoeken. Hoe kan ik dan vinden? Het maakte me niet meer uit. Misschien zou ik zelf wel gevonden worden.
Of anders bestaat die ‘serendipity’ wel echt. Ook als ik, heerlijk traag al een poos omgaand met deze of gene, ineens zou gaan merken van “ja, dat zal zij wel zijn, die ‘ware’ die ik tegen wou komen”. Wat doe ik dan? Ik denk dat ik, zoals op het C2C pad al gaat het na bergaf steeds weer omhoog, gewoon de ene voet voor de andere blijf zetten om er te geraken. Dat het erop aan komt om heerlijk traag en rustig voort te gaan tot het moment komt om eens die try-out te doen waaraan beiden intussen gaan denken. Niet zo’n los sexperiment, maar iets dat zijn plaats al heeft. Wanneer intimiteit niet ineens bestaat na bloot weg in bed liggen stoeien, maar ontstaat wanneer je in je armen en lendenen sluit wie en wat je al meer in gedachten en met het hart dan met je lijf koesterde.
Geluk kan heerlijk traag liggen sluimeren tot het ontdekt wordt.
Spetters en vonken kunnen vast goed aandacht trekken, maar leiden die ook vaak af.
Een smeulend vuurtje leeft door. Heerlijk traag.

Lees verder!

Hoe het bij een ander is weet ik niet. Maar hoe meer ik nabij kom bij wie ‘de ware’ zou kunnen worden –je ziet hoe voorzichtig ik me uitdruk– met des te meer schroom tast ik verder af. Ik wil niet de olifant in de porseleinwinkel wezen of de vent die met zijn rugzakje een heel schap snuisterijen uit de souvenirwinkel veegt.
Ik merk het aan van alles, aan wat de ander zegt over eigen doen en laten, op deze site of elders, aan vragen hoe het daarover met mij zit. En, als ik zeg dat ik na terugkeer met zoonlief uit UK ook nog in juni een paar dagen Italië aandoe, aan de vraag of ik alleen ga. En ja dat is zo, want 4 dagen is het einde van de wereld niet en gaat alleen wel best lukken. Zonder ‘de ware’ erbij hoeft dat niet meer voor mij. De energie opbrengen om alweer met een dame het zeegat uit te trekken of de lucht in te gaan is nog het minste, maar de herhaling naar toch weer een eigen ‘neen’ is me teveel kaas-met-gaten geworden. Nee, nu liever dat romige smeuïge en maar uitkijken tot het dat wordt.
Voor alles is er een tijd. En heb ik niet tijd zat? Ik zit nog maar aan 2/3 eeuw en het schijnt dat ik enige jaren mag liegen. Toch doe ik niet zoals dames die zich 4 jaar jonger uitgeven maar hun 65+ kaart uithalen als de tram eraan komt. Eéntje maar ken ik die 5 jaar loog maar gerust 10 jaar had gemogen; waw !
Ach wat! Als het wederzijds aftasten nog steeds onversneden positief is gebleven komt er toch wel vanzelf dat perspectief naar verder en meer. Dat doet glimlachen en de lippen in de goede plooi legt voor volle kussen en zet de heupen in de stand voor close gevlij van bekkens die elkaar graag nabij zijn. Met wat woordspelingen discreet naar seksuele voorkeuren peilen. Dromen laten dwarrelen in woorden die ingehouden verlangen naar dat weekendje ergens, niet in de eigen stek van de een of de ander. Wat romantiek, verrassing, verwachting van per helften genoten roes en genomen maar toch wat berekend risico. Met de hoop dat alles alleen maar voldaan raakt en voort kan opleven naar verder en opnieuw.
Is het niet dat wat we allen willen?
Ik weet het wel, deze lente.
Festina lente. Optrekken, op toeren komen, schakelen naar hogere versnelling; niet meteen overdrive...maar met 2 alive; genieten. Alles in de juiste versnelling.

Lees verder!

Gisteren na vieren in het zonnetje gelegen en door de walkman 24 Chopin preludes langs de oortjes in de hersenpan laten pompen en weer onder grote indruk geraakt van het pianistiek gevoel bij mijn toch-nog-steeds-een-der- grote-favoriete-vertolkers. Zalig gewoon.
De zon zou al bijna aan de straathoek gestaan hebben toen ik onder de douche ging, wat aan trok en nog wat met mijn boek op het terrasje aan het eind van de straat zou gaan zitten bij een Orval.
Tiens, daar zat een kozijn met zijn vrouw. Hij komt deze zomer in de buurt wonen, vertelde hij. Onze laatste ontmoeting was een paar maanden geleden bij het afscheid van mijn beste tantetje, zijn moeder.
Ik vertel hen over het met de klokken uit ‘Rome’ ontvangen paasei volgens hetwelk mijn kerkelijk huwelijk van destijds weer is herrezen (zelf een paaswonder) na 22 jaar buiten mijn medeweten- en nog een jaar daarna- ‘ongeldig’ te zijn geweest. Behalve dat het nu weer 'geldig' is, was dat allemaal ouwe koek voor hem; dingen die hij wist.... Val nou dood!
En als hij wist wat ik niet wist, dan wisten het er ook nog veel meer, denk ik dan. Allicht ook mijn moeder, die het me nu toch niet meer zou kunnen vertellen, mijn zus en schoonbroer die ik de dag voordien nog net had gezien....
O wat zijn de mensen toch vol mededogen. Ze weten van jou wat je zelf niet weet, maar ze ‘sparen’ je. Jaren naëen kwamen we mekaar tegen op diverse gelegenheden, dronken we een glas -en pisten die plas- en bleef alles zoals het was. Dat dacht ik toch.
Moet ik nu blij zijn of eigenlijk wat verontwaardiging gewaarworden ?
Ik zal dat maar in het midden laten.
Zelf niet te beroerd om me bloot te geven, bedenk ik dat ik toch niets kon zeggen over wat ik zelf niet wist. Misschien heeft iedereen wel gedacht dat ik er willens en wetens over zweeg. Dat ik het uit de weg ging.
Niets ging ik uit de weg.
Het waren de anderen. Zij wisten me te ‘sparen’.
Ik hoop dat tenminste zij er rijker van werden.

Lees verder!

Liefde sterft maar bij leven
Wat maakt er dat je verliefd wordt? Of dat je ineens denkt ‘ja, dit is de man/vrouw van mijn leven’?
Is de wens de vader van de gedachte, of is er iets reëels?
Enige maanden geleden was het ineens zo. Ja ik wist het: de hoog geroemde klick was er bij mij, en ik dacht ook bij haar want meende toch duidelijke tekenen te zien en te krijgen.
Vier ontmoetingen in minder dan twee weken, drie daarvan samen belevend waar we allebei van houden. Verbeelding doet de rest. Je denkt al aan hoe het verder zal zijn, als je met dat gevoel de andere in de armen sluit en liefkoost. Zoete dromen vullen de gaten in het bouwwerk waaraan je ziel zich vergaapt zodat je lijf de stromen al voelt die er doorheen gaan vloeien. Het omgekeerde van fantoompijn.
Al de rest heb je al op nul gezet, geen ander contact is nog de moeite. Voor jezelf is het duidelijk. Een diepe tevredenheid heeft zich al meester van jou gemaakt. Het moet alleen nog voort kunnen gaan.
En dan komen de ‘maar’-berichten met beslommeringen waarmee zij uitgerekend dan kampt. Nee, het genieten zoals gedacht zit er nog niet direct in.
De tekenen aan de wand worden groter en vullen steeds meer zijden van je hersengangen. Vertwijfeling. Heb ik het dan zo verkeerd voorgehad? Ben ik nu echt door mijn intuïtie belazerd? Want je hebt haar nog nauwelijks aangeraakt. Je wist toch al dat je, eens zo ver, alleen maar hartstochtelijk lief zou hebben. Ook terwijl je niet weet hoe de ander lief heeft en zich daarbij gedraagt in bed waarin je het wel héél goed gaat weten worden, ook al zou dat lang kunnen duren omdat zij misschien niet jouw tempo huldigt.
Wat je dacht en bijna voor zeker hield, blijft uit. O maar je hebt geduld, het knaagt (nog) niet aan het gevoel dat je de ander toedraagt. Elk ontvangen bericht blijf je als positief zien en zal je beantwoorden. Er is toch communicatie, en is niet juist dat belangrijk bij een gevoel dat noch min noch meer op liefde duidt? Maar als die communicatie verder uit blijft of tot vaag vooruitzicht van contactherneming verschrompelt, weet je het wel of je zou een olifantenhuid moeten hebben. Je krijgt bijgedachten die ‘zien’ wat je de oorzaak meent te weten voor het al jaren alleen zijn van de andere: je ondervindt het nu immers zelf. Je gevoelens verbleken. De gevonden gewaande liefde sterft. Vlugger dan je voor mogelijk had gehouden.
Liefde sterft maar bij leven.

Lees verder!

Een oude vlam van wel 30 jaar geleden belde uit Frankrijk, waar ze als god in le Béarnais leeft. Vorig jaar kwam ze me opzoeken met haar border collie.(Blog: Oude vlam met border collie). Ze had me nadien dan toch niet nodig voor raad met haar huis hier. Dure huizen verkopen slecht. Dat weet iedereen. Zij ook. Ze heeft het nu verhuurd. Zo houdt ze een pied-à-terre tegen dat ze ooit terug komt. Niet dat zoiets al te gebeuren staat want ze moet nog 53 worden maar is nu al tonrond vergeleken met toen.
Of ik niet eens kwam logeren in een van haar chambres d’hôte? Ze leeft daar toch alleen en heeft niet altijd gasten, voegde ze er aan toe. Het zachte slissen van haar tong verried suggestie die ik me van haar maar al te goed herinner; alsof dan überhaupt de chambre d'hôte zou dienen. Dus zei ik ‘misschien’ en ‘Ryanair vliegt niet meer op Pau’. Wèl als je eerst naar Beauvais rijdt, wist ze. Weer ‘misschien’ en ‘ik laat het wel horen als ik in de buurt kom’. Ik zei maar niet dat ik overwogen had om naar Biarritz te vliegen, wat ook kortbij is, maar dat ik tenslotte naar Bilbao ga vliegen en dat in mijn plannen le Béarnais en die oude vlam niet voor komen.

Een vlam van vandaag misschien wel? Daar zou ik geen nee tegen zeggen. Het vonkt wel, maar de vlammetjes moeten eerst de stronk likken. Het vuurtje moet aan kunnen houden. Ik baal van strovuur en heb er al genoeg weer zelf geblust of uit laten gaan.
Ik baal ook van zwalpend daten en van dames die maar wat vertier zoeken voor een avond vrij van TV of voor onbestemd gevrij met wie ze dat wel zien zitten, ook al ben ik dat dan. Ik baal zelfs van mezelf als ik daar in tuin omdat ik de tuin der lusten ook alweer in geen maanden betrad. So what; het zal dan wel zijn redenen hebben zeker? Misschien omdat ik uitkijk naar en wacht op ‘de ware’ die de beproeving en het proeven waard is. Voor altijd het wederzijds proeven en genieten waard, graag.

Lees verder!

De meesten die gescheiden zijn maar nog kerkelijk ‘getrouwd’, zouden het toejuichen om dat niet meer te zijn, zo het hen al niet totaal onverschillig laat.
Maar het kan ook anders. Bijvoorbeeld als je 22 jaar later verneemt dat achter je rug je kerkelijk huwelijk ‘ongeldig verklaard’ werd. Eerst wil je weten hoe het komt dat je niks wist, en hoe de vork aan de steel zit. Vervolgens maal je er niet om, ook al schilderde je ex je af als ‘psychopaat’ en heeft ze daardoor haar gram gehaald.(Blog 'Kanunniks is me het taaltje wel').
Maar dat zij dat portret voorhield aan toen nog jonge kinderen die zij al 5 jaar om de 2 weken in haar auto stak om ermee te verdwijnen, doet je wel eens verder denken. Vooral als je 27 jaar later dochterlief alweer 2 jaar ziet maar deze het niet aan de mama durft te zeggen. Dan denk je ‘ik ga hier even die teller weer op nul zetten’ om een handje te helpen.
Het ging vlug: in februari gevraagd en al op goede vrijdag in orde. Dat kerkelijk huwelijk is van ‘ongeldig’ weer in ‘geldig’ veranderd. Papier is gewillig hé.
Wat win ik er mee? Ik:in feite niets; maar het lucht wel op dat het achter mijn rug gebeurde weer ongedaan gemaakt is en de situatie deze is waarin duizenden zich bevinden.
Wie weet ben ik nu ook voor de buitenwereld geen ‘psychopaat’(sic) meer en bevordert het op een dag ook de communicatie tussen moeder en dochter die daar onder lijdt.
Geduld is een mooie deugd die vaak maar loont als je nog méér geduld kan opbrengen.(Blog 'Liefde is geduldig').

Lees verder!

Het is nog maar lente. Blanke en roze bloesem tussen schakering van tere groenen toveren het netvlies om tot een decor voor zoete dromen. Wat dit aanricht is zo zeldzaam : een zacht gespannen boog van onbestemde verwachting die in schoonheid mag duren, zonder einde of begin.
Puur krediet, een voorschot op de zomer die nog uitblijft en nog niet met zijn harde kleurenpalet gaat vermoeien.
De voor lijf en ziel harde winter was allerminst geschikt om iets beduidend te betekenen in het omgaan met wie van het andere geslacht eerder toevallig dan gewild mijn pad kruiste.
Er was het kruispuntgevoel, waarbij de richtingen eventjes samen lijken te komen maar algauw uiteen drijven. De ene duidt bij de andere een stellig vermeende reden, en de andere kent een wederkerige en nauwelijks grondiger verschillende reden maar houdt die om niet te kwetsen voor zich. Wat zou het ook baten als het toch al bij het begin eindigt, en terecht ?
De lessen van bedachtzaamheid zijn geleerd en de vrouwelijke medemens weer wat indringender maar geduldiger benaderd. Wat ook mooi is en iets van dankbaarheid laat opbloeien bij een dame die om haar eigen redenen tijd behoeft.
Is er niet tijd zat? De lente is al zo mooi. Niets beters is er voor het doorbrengen van tijd die graag samen wordt gedeeld. Een tochtje door de natuur, wat luieren op een strand, verpozen op een terrasje. Er is niet zo nodig een boek te vertellen wanneer je iemand weer ontmoet die maanden uit het oog is gebleven. Relax, beter luisteren en kijken. Zoals nu in de natuur : meer onderscheiden, met groter gevoel voor schoonheid. Zien wat het ook met de andere doet.
Het zinderend zomeren laat horizonten zien die verkenning verdienen. De harde kleuren mogen nog wat uitblijven.

Lees verder!

Wie zich een moeras uit worstelde kent van vrij worden de vreugde die de vertwijfeling versloeg, want je keerde die veelkoppige in de pan gehakte hydra de rug toe. En het gaat nooit meer over, hoeveel keren en hoe erg ook ze jou nog treffen wil of kan tot zelfs in kinderen die als enige nog het dierbaarst zijn en blijven, al ben je er van bestolen.
Met het kind van je geliefde krijg je een nieuwe band, maar je bewaart de oude en sluit ze in je herinnering en je hart. Je hart heeft vier kamers..…er is plaats voor geliefden, en kinderen vinden stapelbedden leuk. Jezelf en je geliefde leven zich queensize uit in bed en alles wat je samen onderneemt. De tijd verglijdt naar het moment dat je niet meer werken zal en nog enkel samen genieten; het lijkt veraf, maar is even dichtbij als het voorgoed heengaan van je geliefde. Je verlaat een kamer in je hart en dwaalt door de andere.
Je zet een venster open op de luchten en ziet de merels hun nestjes bouwen. Je kan het nog niet weer zelf, want de grashalmen en strootjes vallen je uit de bek als je het zou proberen. Merels die rouwen bouwen niet aan een nestje; als ze er een leeg zien denken ze aan de gevlogen vogels.
Wanneer ben je klaar voor een nieuwe relatie? Moeilijk te zeggen. Sommigen geven voor dat ze dat al gauw zijn. Je kan dat wel denken, maar moet het eerst voelen. En eer dat zo is kan je in het beste geval zeggen dat je al weer wat aan je seksleven hebt gedaan; wat zijn nut en zijn genoegens kan hebben maar je vaak geen steek verder brengt als het niet kan kaderen in wat je ècht wil : een zielsmaatje waarmee àlles op zijn plaats kan vallen.
Nu is het zo dat ik al een geliefde heb : muziek is mijn muze en troost in de eenzame momenten die ik meer heb dan anderen die frequent hun eigen kinderen zien en spreken. Wat dat betreft blijf ik gehandicapt door het gemis van stukken tijd die de hydra heeft verslonden. Ik moet al bijna zelf iets regelen daarvoor, en dan nog ligt ze op de loer om armen en benen op te schrokken van hen die toch ook mijn kinderen zijn en niet enkel de hare. Ik ben de bijna blinde roerganger op de zeeën van tijd en de naar de liefde van kinderen weer gevaren koers, om de monsterlijke hydra heen laverend.
En dan daarnaast die oceaankoers naar liefde die ik zelf te geef heb of mezelf blijf toewensen. Al eens bespeurde zeemeerminnen –altijd leuk ze weer te ontmoeten– werken kennelijk door het vernoemen ervan en wegens hun bestaan alleen al op het systeem ven een concurrerende sirene die me zelfs van mijn muziekabonnement-stoel doet wippen om verheerlijkt aan mijn zij van muziek te gaan genieten, alsof ik dat niet alleen ook kan tot de pauze eraan komt. Liefde is een werkwoord zegt zij. Best, maar dan maak ik graag mijn werk van wat als een hobby begint, en vind seks een daarbij bijpassend stoeiwoord. Wel hoef ik het niet meer apart in alle tijden en wijzen te vervoegen en wil het niet anders meer dan met dat zielsmaatje waarmee àlles op zijn plaats kan vallen.
En kijk : zo’n zielsmaatje bestaat ook voor mij. Ik voor haar? Dat is nog een andere kwestie.
Vrouw Vrij Vertellen Vertrouwd Vervoering Vervulling Vreugde Verwondering Verdriet Vertwijfeling Vergeten Vrede….
De letter V heeft voor mij nog veel in petto, en veel is me al vertrouwd.
Niets van vervoering is mij vreemd.

Lees verder!

Wat een kriebelende eerste lentedag. Eerst breeduit zitten aanhoren wat mijn stiefdochter bezighoudt met haar tienerdochter, mijn petekind, en de van hersens uitpuilende maar van rechtgeaard gevoelen gespeende macho papa die te graag de spierballen doet rollen om nog gepruimd te worden en die het te druk heeft met zijn nieuwe vrouw te imponeren…for the time being. Dus gaan peter en petekind op een dagje uit eens wat met goed gevoel compenseren.
De zon lokte tot het smeren van wat boterhammetjes om er met de fiets in de auto zeewaarts vandoor te kunnen gaan.
Mijn boek had ik vergeten, en dus deed ik Damme aan. Je weet wel, dat boekenstadje waar op maandag geen boek op te duikelen laat staan te kopen valt. Daar zat ik dan in het zonnetje als die andere zot naast de Brugse die ik zelf in een middeleeuwse stenen pul mocht schenken.
Mijn tocht langs binnenwegen voortzettend voelde ik me als Compostela-pelgrim; terwijl twee weken eerder het kerkhofhek net voor mijn neus dicht ging, vond ik nu dat graf. Dag seksmaatje van weleer....had je naar je kleinkindje wezen zien dan had je misschien genoeg levensvreugd gehad om het niet te doen. Met haar dochter, thuis gevonden net voor ze met haar kindjes de speeltuin opzocht, werd ik het eens dat je beter niet verder naar het onverklaarde graaft –het deed zo al genoeg pijn– en dat de tijd o zo snel verder gaat. Want kijk, het is al lente.
Weer liet ik me wennen aan de duinen, trok mijn fiets uit voor een toertje, en zond aan wat zeemeerminnen een sms-je dat ik er was. Geen drietand ging me te lijf. Eén bloggende zeemeermin seinde van op de trein naar Oostende terug dat ze eraan kwam. Een landrot als ik was haar op maandag een verrassing waarvoor zij tijd had.
We fietsten getweeën naar een drenk- en babbelplaats en werden het –alweer– eens dat we misschien wel daten maar niet per se om te vinden dan wel om gevonden te worden. Een mooie visie die, als je ’t mij vraagt, niet eens zoekenden behoeft wanneer iedereen er dezelfde ongedwongen houding op na houdt. Tot besluit rekende zij de drankjes af –geld inslaan was ik glad vergeten– en zou dit bij een later treffen goedgemaakt raken. Met die wetenschap en met Diana Krall in het oor raakte ik in een zucht thuis en nam van een chinees restaurant het beste afhaalmenu af dat er te krijgen was. Een wijntje erbij,thuis. Heerlijke eerste lentedag. Maar wat ik bijzonder smaakte was het nieuws dat bij mijn post lag op deze stralende lentedag. Wellicht raak ik opnieuw getrouwd. Al is het niet wat iemand zich daar gewoonlijk bij voorstelt.

Lees verder!

De gevoelens overmannen me, ik ga ze niet uit de weg. Liever dan ze te weerstaan, mogen ze me in mijn zetel of zelfs plat ter aarde werpen. Er is altijd wel een manier hoe ermee om te gaan. Zelfs als het leven niet bijzonder veel hulp te bieden heeft.
Vandaag had ik een chat met iemand die het ook kent of gekend heeft. En dat deed goed.
En gisteren heb ik mezelf verwend. ’s Namiddags met het mooie weer vertrokken; eerst naar Gent, en daar Atlas en Zanzibar aangedaan. Van het Atlasgebergte mogen ze mij zwijgen sinds ik het vorig jaar aandeed; ik hou niet van die van onder tot boven in strontkleur tronende rotsformaties, hoe doorkloven ze ook mogen zijn. En in Zanzibar was ik nog nooit en zal ik waarschijnlijk nooit komen.
Ik schafte me twee OL kaarten aan van de North York Moors waar ik over een paar maanden met zoonlief doorheen ga stappen.
En dan naar zee, een kerkhof op waarnaar ik terug moet omdat het om vijf uur sloot.
Via Wenduine, duinen en strand naar Oostende. Ik besloot mezelf te verwennen met een goed avondmaal. Een lieve vriendin daar uitgenodigd om, zo ze al andere plannen had, samen toch een aperitiefje te nemen zoals mutueel gebeurt met nadien samen eten wanneer zij hier haar familie komt bezoeken. Dat deed zij dus gisteren en proefde mijn wijn, en wij beiden het samenzijn. Na de babbel een innige omarming tot afscheid, met een kus die in andere en evidenter omstandigheden meer en beter had ingehouden. Het leven bestaat ook uit kleine dingen en wie ’t kleine niet eert is ’t grote niet weerd. Een beetje bijgetankt dus. Het was nodig.
In mijn gevoelsleven ben ik momenteel een chaoot, zo vele gevoelens er strijden om aandacht en beleving. Nee, niet de dates, al had die éne die ik zelf zo graag terug had gezien niet de klick die’k zelf wel had. Pech. Die keer had ik ook geen vangnet. Dat span ik gewoonlijk wel : de date combineren met een etentje en/of concert. Wat kan er dan nog mis gaan? Ja, misschien zoals die keer toen zij voor mijn ogen onbewust maar nogal ostentatief haar mes aflikte; een afknapper. Minder subtiel dan die evengoed afknapper toen de dame me over het door haarzelf gewenste concert, met programma Beethoven Bartok Brahms, vroeg wat we daarvan zouden nemen. Of andere zowel flagrante als subtiele afknappers waarop ik nu niet nader in ga.
De ironie van de liefde wil dat bij liefde normaal wel seks hoort maar niet noodzakelijk het omgekeerde. Wegens diezelfde ironie ben ik nu zelf de afknapper als ik al weer eens in bed beland, omdat tussen mijn oren de seks zit met die dame die nooit meer kan komen tussen de lakens waaruit ik haar zelf met moeite verwijderde. Een ander die daar geen schuld aan heeft moet dat dan ontgelden, en zelf heb ik daar ook geen schuld aan want het is sterker dan mezelf.
De tweede jaarhelft 2010 bracht al depressieve buien om dochterleed door toedoen van madame ex, waaraan ik geen mallemoer kan doen tenzij dat kind bijstaan. En deed ik dan al eens een poging om via een echtgenoot met mijn andere dochter contact te krijgen, dan loopt die stommekloot toch wel naar zijn schoonmoeder die me van haat kan opvreten!
Er zit niets anders op dan een quarantaine. En ik hoop dat die volstaat.
De kleine gevoelens en genoegens zal ik me niet ontzeggen. De grotere zullen moeten wachten, vrees ik.

Lees verder!

Netlog zond me vorig weekend een bericht dat zij vandaag verjaart. Alsof ik dat anders zou vergeten zijn. Ik had nooit veel op met big brother toestanden van facebooks en netlogs die alles proberen te weten over iedereen, maar nu niet eens blijken te weten dat zij niet meer bij de levenden is.
De Netlog verjaardagsherinnering vond ik dan ook tactloos grof. Erger dan de eveneens facebook- en netlog-voorstellen om vriend te worden met mij onbekende vrouwen die ik van geen haar -laat staan schaamhaar- kennen kan of wil. Facebook- en netlog-surrogaten hoef ik niet, en al zeker niet vandaag met dat voelbaar gemis aan wie, ook al was de seksrelatie al eerder aan haar eind gekomen, er niet meer is maar vandaag inderdaad jarig zou zijn.
Ook al wil je eigenlijk een veel meer omvattende relatie, een seksrelatie kan naar ‘t schijnt bijzonder langdurig zijn omdat je steeds terugkeert naar de partner waarmee de seks zo goed is dat je er niet los van raakt zolang je niet die ene en meeromvattende relatie vindt. Die verkoos ik wel maar vond die niet, tot ik tenslotte inzag dat een seksrelatie me juist hinderde om ze te vinden.
Van haar kant bleef zij tegen beter weten in verwachten dat ik de oplossing zou zijn voor alle problemen die zij zag en die in haar ogen steeds groter werden.
Allerminst door die netlog-herinnering aan haar verjaardag, was zij niet uit mijn gedachten vandaag. Ik gaf om haar en denk nu zelfs dat ik toch ook wat van haar hield, ondanks mijn weten en belijden dat zij niet voor de rest van mijn dagen ‘de ware’ kon zijn. Mijn weten dreef op intuïtie over de negatieve draaikolk die haar vaak de diepte in zoog, en waarbij ik geen enkel verschil maakte. Maar des te meeslepender voor haar en mij was ons gevrij in al zijn intenties, gedaanten en intensiteiten.
In dat met sneeuw eindigende anderhalve jaar schonk zij me de ultiem bevredigende seks die een jaar eerder stilletjes opzij was gegaan in wat gaandeweg het afscheid werd van een lieve gezellin een kwarteeuw lang.

In twee jaar lieten twee vrouwen mij voorgoed achter.
Dat ik om beide nu soms nog wat kan rouwen beken ik hier aan andere vrouwen die me wel eens durven zien zitten terwijl ik hen ook durf zien zitten maar niettemin voor mezelf nog wis en zeker moet zien te weten of mijn verwachtingen ingevuld kunnen raken.
En ik beken dat de eerste mijn verwachting omtrent een relatie vorm gaf, en de tweede omtrent seks die me nog te beurt kan vallen in de priemgetallen van mijn levensjaar en van 2011. En ik geef toe dat ik niet ga voor minder. Waarom zou ik ook ?
In die priemgetallen zie ik geen eenzaamheid liggen. Want ik hou ogen en hart open, indachtig wat ik weet en ervaren heb.

Lees verder!

Hoe mensen de dingen beginnen zwart te zien is me nu duidelijk. Mijn achterdocht stijgt ook maar met de opgezweepte adrenaline.
Nog altijd wil ik geen mens kwaad doen, laat staan een vlieg. Maar soms doet de fictie mij een werkelijkheid zien die ik niet voor mogelijk hield.
Want het toneeltje van mijn ‘retraite’ die ik zelf gekozen mocht wanen op het voor mij gunstigst geschikte moment in 1996 (blog ‘Bajesklant’), lijkt 15 jaar later een boosaardig kantje te hebben.
Het veulen van de nachtmerrie toen is in stilte uitgegroeid tot weer een nachtmerrie als ik niet oppas. Ik moet niets meer op hebben met nachtmerries, en zeker niet als ze hooi kregen van madame ex. Haar ‘zorg’ om mijn kinderen was levensgrote veinzerij, wat ik wist. Maar het in wezen verkeerde daarin was zó subtiel dat het niet aan te tonen viel door mij die zij wou treffen, wat gelukt is ook.
Na 27 jaar opnieuw je kinderen zien is dan ook bijzonder heuglijk om het aan weerszijden open vizier, de gemoedelijke reünies en de belevingen met de een en de ander. Dat is het enige wat telt. Maar dat is weer niet te pruimen door madame ex die zich een nieuwe rol van schutsvrouw aanmeet. Alsof ik mijn kinderen iets zou willen onthouden of afnemen, terwijl ik het juist al die tijd voor hen had bewaard.
Madame ex is de zelfverklaarde heilige, die dat voor het oog van mijn kinderen ook mag blijven.
Maar wat ik voor hen ben bepalen zij nu wel al een tijdje zelf; dat mag zo blijven en daar moet madame ex niet tussen komen.
Als zij dat doet wuif ik haar weg als een lastige vlieg, al zou mijn hand die nu kunnen verpletteren op de tafel waarop ze weer in mijn blikveld meent te moeten komen.
De nachtmerrie zal geen veulens meer jongen.

Lees verder!

Over Sint-Valentijn is geen enkel biografisch gegeven bekend. In de achttiende eeuw werd geopperd dat het Valentijnsfeest op 14 februari is gesteld om het Romeinse Lupercalia- of vruchtbaarheidsfeest van 15 februari te vervangen. Volgens het verhaal werden op het Romeinse Lupercalia-feest de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. Tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner. Toen in Europa het Christendom opkwam werd dit heidense feest door de kerk verboden. In 496 veranderde paus Gelasius het Lupercalia-feest van 15 februari in St.-Valentijnsdag van 14 februari.
Het Valentijnsfeest van de romantische liefde, zoals dat tegenwoordig gebeurt, dankt zijn ontstaan aan een vermelding door Geoffrey Chaucer in 1382 :
For this was on seynt Volantynys day
Whan euery bryd comyth there to chese his make
'Want dit was op Sint Valentijns dag
Als elke vogel zijn maatje komt kiezen'

Die kerk heb ik nu eens nooit verstaan. Er werd vroeger ook bij dezen van de kerk behoorlijk wat gevogeld en ook van nestje gewisseld. Ineens begonnen ze dan over al die dingen hypocriet te wezen. Volgens mij allemaal een kwestie van macht (de ‘almachtige’ dit en dat….), met verboden en geboden voor het gewone volk.
Maar op Valentijn, ja dan zou je er voor uit mogen komen.
Heb je een lief ? Haar of hem zal je die dag kussen en strelen en bij de lurven en in het kruis vatten. Het mag, is zelfs aangewezen, goed voor de libido die je dan ongebreideld ten toon mag spreiden. Hou je het liever romantisch bij kaarslicht, handje vast houden en zo? Mag ook; zweem maar door. Etentje tussen de roze lichtjes? Doe er maar een fles roze cava of champagne bij.
Neem samen een badje met rozenwater en koester bij elkaar alles wat zich aan het lichaam van de roze kant toont. Voer voor een gay- of lesbopartijtje ook. Valentijn speelt voor passe-partout.
Lingeriesetje ? Doe het in roze of rood.
Maar ik heb verdorie nog nooit van iemand een roze onderbroek gekregen. Ik zou het niet moeten weten ook. Liever wit, ik wacht er wel op als ze die enkel in ’t zwart hebben. Eens, toen ik al na tien minuten een date wou ontvluchten –ik had weer eens niet mijn intuïtie gevolgd en die afspraak afgezegd– is het me goed uitgekomen dat ik, op het gevraag waarom ik alweer weg wou, kon zeggen dat ik die bestelde slips nog op moest halen. Al in de vroege morgen erna liet haar email weten dat het zo jammer was dat ze die niet nog te zien had gekregen….
Valentijnsdag 2010…was een date onder de Zimmertoren. Maar wat Inspector Introspector (zie blog) er ook over vond, met wie ik al kende bleef het feest nog aan de gang tot de na Pasen spreekwoordelijke vijgen er het einde van inluidden.
Valentijn de libertijn, dat moest niet blijven zijn.
Inspector Introspector mag nu over Valentijnsdag 2011 gerust zijn.

Lees verder!

Het spijt me, muziekvrienden-stalkers van Herreweghe en Van Immerseel of andere eeuwig geanimeerden van het Vlaamse klassiek dirigentenwereldje. Ik baal er van. Die over het paard getilde statigheid is mij een maat teveel en dus voor niets. Het is allang goed dat zij jullie kunnen bekoren, maar loftrompetten over hen klinken mij vals in de oren. Ik duw ze dan ook van mij weg. Herreweghes koren kunnen me nog bekoren, maar een symfonieorkest mennen ?… o wee mijn oren, daaraan kunnen ze niet wennen.
Ik weet niet wat die Vlaamse klassiek dirigenten bezielt met de uit zware kleigrond getrokken plechtigheid die hen zonder verpinken eerst Beethoven doet vermoorden en daar dan nog gemeend en bedoeld applaus voor in ontvangst kan nemen. Ik niet; ik doe al geen moeite meer. Laatst hoorde ik op Klara nog een Schubert symfonie door de klei slepen tot ik bijna van mijn stokje ging onder mijn verwensing alweer aan het vermeend adres van Herreweghe, en bleek zowaar Van Immerseel met het stokje te hebben gezwaaid. Nou, met alle respect voor de andere kwaliteiten van beide Vlaamse muziekmonumenten, maar een orkest dirigeren dat kunnen ze maar beter overlaten aan wie daar hart en ziel voor hebben.
Verstand heb ik er ook niet van, maar ik weet wel wiens dirigeerstokje mijn hart en ziel beroert, en ben niet te beroerd om te erkennen dat het me tot tranen met tuiten kan brengen en zo niet toch tot een staat van zaligheid die me de ogen laat sluiten. Eens vanaf de laatste Bijloke rij voor Etienne Siebens afscheidsconcert met werk van uitsluitend Amerikaanse componisten, meticuleus gedirigeerd en met een ontroerende smetteloosheid ten gehore gebracht. En nog iets geleerd ook want ik wist niet dat Kurt Weil een Amerikaan is.
De levend kwik dirigent Yannick Nézet-Séguin had ik al eerder het stokje zien zwaaien toen een of ander Duits Funk-koor in de Sint Baafs me een eerste keer Georgy Kurtag gezangen liet horen en daarna samen met zijn Rotterdams Filharmonisch Orkest de negende van Beethoven liet uitvoeren, helaas gruwelijk vermoord door een ongecorrigeerde akoestiek die de blazers anderhalve seconde na de strijkers liet klinken. Dat belette niet dat orkest en dirigent voor mij het predicaat ‘uitstekend’ verdienden. Zodat ik gisteren in De Singel, de juiste plaats voor zoiets, de 4° en 5° van Beethoven ging smaken. Diezelfde 4° Beethoven heb ik eens door Herreweghe uit geluisterd in opperste vertwijfeling of ik niet de zaal uit zou vluchten. Maar nu, gisteren, was ’t van dattum...tranen met tuiten om hoe die 4° weerklonk onder die verbazend kleine maar ongelooflijk meeslepende jonge Canadese dirigent Yannick Nézet-Séguin. Onthoud die naam mensen, en schrijf die bij Simon Rattle van Berliner Philharmoniker (en voorheen Birmingham Symfonie Orkest) en bij de 33-jarige maar nu al onsterfelijke Venezolaan Gustavo Dudamel die het Göteborg Symfonie Orkest leidt.
Op tijd en stond valt dat allemaal te horen in ons muzieklandje. Maar kom dan wel eens van die luie stoelen en loop die Vlaamse kleidirigenten niet meer achterna. Laat jullie eens het hart uit het lijf scheuren en hou de tranentuiten klaar voor die alles-is-anders beleving waarbij Beethoven wel een speelse jonge kater lijkt.

Lees verder!

Vanmorgen kwam het telefoontje. Het laatste tanteke, 98, blies haar kaarsje uit. Meer dan 42 jaar weduwe, veel langer dan ze getrouwd was.
Eerst een snik, dan een traan, tenslotte een glimlach. Om een leven.
Zo gaat het altijd met dezen die je kende en waaraan je niets dan goede herinneringen over houdt.
Er zijn er andere. Vorige week nog weer, en allang niet meer gehad, de ergste nachtmerrie in jaren.
Over het onder mijn ogen stelen van m’n kinderen. Zoals van een fiets waaraan je eerst het kattenoog mist, dan het voorlicht, de fietsbel, daarna een rem, de fietspomp, een trapper, het zadel.....In je slaap berijd je de nachtmerrie en trap je de belagers verwoed van je lijf. Al goed als er op dat moment niemand naast je ligt in bed.
Ooit was het zo erg dat ik uit bed opveerde en rechtop zat, duizelend, zwarte vlekken voor de ogen, en met de hartenklop...overtuigd dat ik iemand had vermoord. In maanden nadien nog weer af en toe, tot blijvende verbazing dat ze me niet kwamen oppakken er me van overtuigde dat het slechts een nachtmerrie was en ik me bewust werd dat mijn ‘slachtoffer’ Bleekgezicht was (blog ‘Indian Summer‘– augustus) en ik niets te maken had met zijn dood die trouwens pas jaren later kwam.
Apart van die ene keer vorige week berijd ik in bed geen nachtmerries meer en zijn het allang andere tijden, verleden en tegenwoordige.
In de plaats kwamen afwasblues. Afwassen met de hand heeft daartoe geleid. In een leven met twee (en zonder vaatwasser) is er buiten het bed niets zo verenigend als afwassen en afdrogen samen. Na gedeelde zorg voor en genieten van het eten samen was ook de afwasbeurt een moment van uitwisseling van kommerloos of zorgvol gesprek over alles wat het leven samen te bieden heeft.
Nu rest daarvan de afwasblues, vol momenten van terugdenken aan dezen die je lief hebt gehad.
En vandaag is dat tanteke. Eerst een snik, dan een traan, tenslotte een glimlach. Om een leven.
Elke dag die een afwas oplevert is er in mijn hoofd wel iemand in de afwasblues.

Lees verder!

Regelmatig lees je in profielen van een vrouw/man dat die geen man/vrouw wil die nog rond loopt met een rugzak. Maar ook herinner ik me, op een blog van iemand anders, de reactie dat daar niet per se iets mis mee is en dat de meesten hier wel zo’n rugzak hebben; dat het er alleen maar van af hangt wat ze daar mee uitrichten.
Ik weet een rugzak erg hinderlijk in een porselein- of souvenirwinkel. En om gemakkelijk te zitten moet je die afdoen ook. Maar verder heb ik daar geen moeite mee.
Ik zou niet weten wat ik zonder zou doen. Wie niet met een rugzakje door het leven gaat zal weinig opsteken uit alles wat wordt beleefd. Leven en beleven, daar gaat het toch om ? Genieten van al het mooie en opwindende. De meest sublieme momenten daarvan vast leggen en in je rugzakje bij laden. Momenten waarop iets onherroepelijk op het netvlies werd gebrand, op het hart gedrukt, in het geheugen gegrift, aan de ziel bij gesmeed, voor altijd toegevoegd aan zoete herinneringen. Waarom zouden die niet in je rugzakje mogen zitten ? Het doet goed om daar al eens naar terug te bladeren op ogenblikken waarin je het niet zo goed meer ziet zitten of behoefte voelt aan een ‘rustige vastigheid’. Wel, hopelijk heb je er wat vergaard in je rugzakje.
Niemand vertrekt op een nieuwe levensreis zonder dat als een survival kit zelf bijeengesprokkeld gidsje met clues, reminders en don’t forget in kadertjes tussen de voor betere tijden opgespaarde verzuchtingen of zelfs smachtende verlangens naar Paradise Lost of gewoon –wat zeg ik, gewoon?– naar liefde zoals je die meende te zijn of hebt gekend maar aan de dood verloor.
Wat is er verdomme mis met dat rugzakje? Waarom moet het per se leeggemaakt zijn? Zijn we soms bang van wat de ander daarin zitten heeft?
Hoe kan je iemand aanvaarden zoals die is en er van gaan houden, als je niet ook wil weten van wat iemand gemaakt heeft tot wat en hoe die nu is?
Mijn rugzakje wordt voortdurend bijgevuld. En ja, sommige vreugdevolle belevenissen van nu zijn wat kinderen betreft voor mij bijzonder in hun tegenstelling tot andere van vroeger die schrijnend waren. Maar de vreugde nu is niet te verklaren zonder een met ironie gekruide noot over ooit ontstane allang uit mijn rugzakje gekieperde pijn en verlies; anekdotiek die al eens goed was voor een blog.
Van een dame die ik een tijd geleden eens op dat blog-spoor zette kreeg ik de geschrokken reactie dat ik “behoorlijk gekwetst uit m’n huwelijk ben gekomen en nog daarna ook. Een serieus stuk is er af! Wat een grauw sarcasme. Hier is geen plaats meer voor dromen”. Ze kon niet geloven dat ik een man ben die nog kan geloven in 'houden van’, wat bij mij niet meer te verwachten zou zijn.
Ik kan het ook niet helpen dat nog af en toe iets nieuwe streeft om een plaats in mijn rugzakje. Maar ik vond het dan beter het van mij af te schrijven in een blog. Ook dat is leven.
Het rugzakje hou ik liever voor de mooie dingen van vroeger en nu.
De dingen die verbonden zijn met 'houden van'.

Lees verder!

Sprankel, Honnepon en Jds zijn mijn getuigen, in november al. Niemand zou nog in mijn bed komen of het zou ‘de ware’ moeten zijn. Zelf bleef ik thuis met muziek en een goed boek, en ging maar de deur uit voor niet te missen muziekuitvoeringen. Besneeuwde wegen hielpen me weg blijven waar ik wel het bed maar -zoals even vaak duidelijk- niet het leven kon of wou delen.
Na meer dan 100 ongewenste mails sinds september viste ik er die van december weer uit en bleef raad geven bij het vinden van een woonst. Maar medicijn tegen sneeuw en vrieskou kon ik niet zijn. Een enkele keer kon ik haar er nog bovenop helpen tot het 1-regelig bericht kwam “Het leven begint aan de andere kant van de wanhoop.(Jean-Paul Sartre)".
Voor de ene een nieuw jaarbegin is voor de ander tegen alles in het einde. De kinderen van wie ze zichzelf had vervreemd had vonden haar na 1 week, levenloos sinds Nieuwjaar bleek het, en naast haar telefoon de gsm. Wie haar op kerstavond thuis ontving nam na Nieuwjaar op voor wie haar op die gsm belde; er stond een doorschakeling actief. Zal iemand ooit weten of zij niet ook op oudejaarsavond daar was?
Meermaals ploos ik de mails door met verwarde en op oudejaarsavond wegvallende boodschappen.
Met intuïtie en ‘onnozele kinderen’(28/12) als schutspatronen, was ik de hulp gebleven die niet mocht baten.
Hoe verschillend ‘op nul komen’ al niet kan uitpakken!

Mij op nul zetten zonder er bij na te denken, open voor wat kan komen. Niet meer zoeken of daten. Wel met een leuk contact al eens uit eten, naar de cinema, of zelfs een dagje naar een tentoonstelling. Maar niets hoefde tot iets te leiden.
Met Driekoningen merk je het lengen van de dagen al. De oude gewoonten werpen een steeds kortere schaduw af. Het wordt licht. Haast ongemerkt is nu ook de kaap van 20/1 gerond in de priemgetallen van leeftijd en 2011. De eenzaamheid van de priemgetallen is een boek dat uit is en dat ik al teruggaf.
Ik tel van nul af, positief.

Lees verder!

Haar herfst tooide zich hoopvol met een weer aangevatte studie. Een eigen stek zoeken of vinden ging haar niet van harte, in het licht van de na scheiding finale afwikkeling en dreigende verhuizing van de plek waar ze zorgde voor kinderen die er opgroeiden. De laatste maanden begonnen haar als lood te wegen.
Alle geboden hulp en raad bleef in het ijle of zonk als een baksteen; doembeelden haalden de overhand.
Alleen zijn met de kerst- en nieuwjaarsdagen, van de kinderen geen nieuws en een kleinkind nog niet eens gezien.
Smeekbeden om nieuwe hulp, die ene bedekkend waarop geen hoop bestond; het aantrekken en weer afstoten had zijn einde gekend. Er weer op ingaan zou weer hoop betekenen en tenslotte pijn die je niemand waar je om geeft aan kan doen.
Mijn nieuwjaarswens was weggehoond. Dat gaf me een paar dagen de gedachte ‘mens, stik dan’.
Op 5/1 werd haar gsm opgenomen door een franstalige man; ook bij herhaling beweerde hij dat het om een vergissing ging.
Tragische vergissing.
Misschien had ik toch kunnen helpen, iets vermijden. Wat ? Weet ik niet. De rouwbrief ontving ik.
Over goed een maand zou ze 57 worden.
Ooit schreef ze dat onze uren en dagen samen de gelukkigste momenten waren in haar hele leven.
Ze waren van harte gegeven en genoten.
Maar dat alles waaraan ik niets kon doen : zielig, jammer. (knipoog naar JoGo)
Ik voel me rot.

Lees verder!

De chatkamer op 10/1/2010 op xxx.be
Nicknames en door chatters genoemde namen vervangen door letters.
Ingeblikt van bij binnenkomen van C_v, opiniemaakster over mensen en over wat interessant of vervelend is, tot haar buitengaan na duiding door goede verstaander H_v.


Je (I_m) bent de kamer binnengekomen op xxx
Welkom bij xxx chat
A_v: oei
B_v: zouden er mannen meegaan?
A_v: E(v)
C_v is binnengekomen
A_v: ik weet nie
A_v: dag C
A_v: F(m)
D_v: dag C en I
E_v: hallo I
G_v: dag C en I
E_v: hallo C
C_v: hallo chatters
H_v: dag I, dag C
I_m: dag A H G E J en C
A_v: hoi
C_v: hey
C_v: en veel volk vandaag
E_v: maat liekt me wel iest
A_v: nog maar net hoor C
E_v: maar lijkt me wel iets
I_m: hoi en hey zaten op een boom
A_v: welke taal was dat E
I_m: het hoiheys
H_v: hahaha
E_v: I brengt me in de waar, een man op de chat en....
J_v: E je spreekt chinees :-)
A_v: goe bezig E
I_m: je ligt op je gat
J_v: en dan zie je in zijn ogen nog niet E :-):-)
C_v: E laat je niet uit je lood slagen he!!
E_v: zitten I !
I_m: dat gebeurt maar bij de slager
E_v: ja zeg C
C_v: zes vrouwen
I_m: en wat voor vrouwen !
E_v: als je het maar weet
C_v: dat zou ik geloven he E
I_m: zo jong..zo heet
E_v: en zo...
I_m: alleen
J_v: zo blond?
I_m: rond
A_v: dank u
J_v: mooie vrouwen zijn ROND
I_m: liefst
I_m: rondingen zijn geen ondingen
J_v: ola je bent speels vandaag :-)
I_m: weeral
C_v: en teveel sexfilmen gezien zeker
I_m: nee geeneen ; heb dat niet nodig
C_v: ik heb mooie muziek van Roy Orbison opstaan
E_v: en hebben jullie van het mooie weer genoten vandaag?
J_v: neen
I_m: heel goed ja
H_v: ik heb gekuost
C_v: ik wel maar ook gaan werken
I_m: gekust ?
J_v: gekust?
H_v: kuist
A_v: ja al terrasje gedaan en voetbal gaan kijken
I_m: voetbal op terrasje ?
C_v: vindt ge niet dat jullie weer vervekend doen ?
E_v: ik in de zon zonder de "i"
C_v: vervelend
I_m: nee C
J_v: wie C
C_v: degene die reageert
I_m: is dat hier niet de bedoeling ?
I_m: ?
C_v: die weten gewoonlijk dat zij het zijn
I_m: raadsels hoor
H_v: ik kan ni volgen
I_m: ik ook niet
C_v: en E zondag goei weer om te gaan wandelen
E_v: ja C
I_m: ze zeggen toch tot zondag
A_v: heb tuinfeest zondag dus
E_v: we zullen zien
A_v: moet mooi zijn
I_m: zal goed lukken A
A_v: buurvr is 40 geworden
C_v: zal wel he A
C_v: voor U zeker he !
A_v: ik mag gaan bedoel ik …. dat is beter he
E_v: de mooiste dag van heel de lente zondag, speciaal voor je feestje A
C_v: ja das waar
A_v: ik geef het niet,dat is te kostelijk; ik ga aan zitten is fijner he
C_v: en G alles goed?
G_v: ja zenne C
G_v: en een lang weekend dus
E_v: ik heb maand een feestje buurvrouw wordt 39
I_m: alle jullie zijn aan het afbieden
A_v: ook al iets om te vieren
H_v: ik ga fietsen met mooi weer
I_m: ik ga in de processie
C_v: ik ben een hele week thuis volgende week
J_v: en ik in tuin werken
A_v: K(v) is al fietsen denk ik
E_v: dat is ook leuk H
H_v: met een lang kleed I?
J_v: ik ook C
I_m: nee met een blad muziek voor mijn neus
H_v: haha
E_v: jammer dat je hier geen staaltje kunt geven I
C_v: ik ga zondag nog eens golfen denk ik
A_v: jaja C
C_v: ben nog niet geweest
I_m: dan kom je nog eens in aanraking met ballen hé
H_v: jawadde C
C_v: en is al van maart terug bezig
H_v: bij de dokters en notarissen? of is dat bij u daar niet zo?
A_v: ik ben daarstraks iemand tegengekomen die op RP staat hij komt geregeld op profiel kijken en daarstraks zag hij me niet staan
A_v: ik heb het hem gemeld per mail
E_v: H van waar woon je nu weer?
H_v: xxxxxxxxxx
I_m: ook een golf daar
E_v: ik denk steeds dat je aan de kust woont
H_v: met de K van H(_v) en kust
E_v: zou zoiets zijn ja
I_m: da's L(v)
I_m: die kust
E_v: hoe weet je dat?
A_v: en kan ze er iets van
E_v: hahaha
A_v: ja E
I_m: vraag het haar hé
C_v: dat weet hij niet meer er zijn er teveel
I_m: er is maar één kust in dit land
G_v: zo populair dan I haha
I_m: nee, twee: een oostkust en een westkust
C_v: denkt hij
G_v: ja C , ik weet dat niet he
I_m: cogito, ergo sum
E_v: ben zo terug
A_v: dag
C_v: tot zo
G_v: liefst in het vlaams, I !
I_m: ik denk, dus ik ben
C_v: moet laten zien dat hij latijn kan
I_m: kon
C_v: allee niet meer dan
I_m: ik kan alleen maar enige dingen onthouden
C_v: zal de ouderdom zijn he
I_m: idd C
A_v: allemaal een fijne avond nog ga zo slapen dus tot morgen of zo
A_v: grt en slaap wel
I_m: slpwl A
C_v: sloppel A
J_v: slpw A
G_v: sloppel A
H_v: slpw
A_v Heeft de kamer verlaten
I_m: C ik was in A'pen gisteren
C_v: en uwe weg gevonden
I_m: ja, ik moest maar tot aan de Singel
I_m: eens daarover riskeer ik die kwijt te geraken zonder madam
H_v: haha
I_m: goed dat ik er een mee had
I_m: en beleefd dat ze was
C_v: allee al goed dat er veel hoertjes rondlopen dan dat past bij je
I_m: ???
I_m: die madam zat wel in mijnen auto hoor
G_v: haha cru taal zenne C
J_v: C toch
I_m: en ze zei voortdurend 'alstublieft'
I_m: en dat het mij beliefde !!
G_v: toch geen nonneke zeker dan I
C_v: hahahahah
I_m: nee hoor G
I_m: een nonneke zou er niks van gebakken hebben
H_v: raar dat dat nooit ingesproken wordt door een MAN he
I_m: idd
I_m: altijd een madam GPS
J_v: weten het best de weg zeker :-)
H_v: goed J !
I_m: goed zeg, J !
C_v Heeft de kamer verlaten

Lees verder!

Anderhalf jaar geleden begon het met een date op de Gentse Vrijdagmarkt, aan de zonzijde die op zo'n plein altijd hoogst verwarrend de noordzijde is. Wat gedronken? Orval ; hebben we niet, mijnheer…. Chimay ; het spijt me, mijnheer….. Westmalle ? Sorry, hebben we niet.
Hebben jullie bier, jongeman? Ja meneer, Vedett, Hoegaarden. Heb je dan geen serieus bier ? Is dat hier een café ?
Dan maar koffie, zoals voor de dame die met haar ogen knipperde, danig verveeld. Niet om mijn overigens gewettigde maar onbevredigd blijvende verwachting over een café op de Vrijdagmarkt, maar om het irritatie verwekkend product dat haar oogleden kleur had bijgezet.
We staken over naar de schaduwkant en dus zuidzijde, en hadden een goed gesprek bij een dito maaltijd.
Gentse feesten werden in elk opzicht gedenkwaardig met deze dito dame. Als de beste verpleegde zij de karbonkel die me op mijn bil hinderde bij het autorijen en het vrijen. Niet dat het veel uithaalde, want het mes moest er in, en een speling van het lot maakte het niet tot een relatie. Wel werd het een blijvende vriendschap, al eens over landsgrenzen heen zelfs.
Zij is een heerlijke kokkin die me al vaak aan haar tafel nodigde, maar bovenal een fantastische vriendin zoals je er niet vaak een tegen komt.
De ‘ware’ die zij vond en waarmee zij de LAT weldra naar samenwonen verlegt, heeft zij dubbel en dwars verdiend. Het stemde me gelukkig het te mogen vernemen, laatst weer aan haar tafel.
Gent zal me binnenkort weer wat vreemder zijn.
Dag lieve vriendin. Ik ben een beetje bang dat ik je dit jaar minder zal zien. Maar jij zal nog gelukkiger zijn.
En ik hoop voor mij hetzelfde. Je wenste het me. Bedankt. Ik hou van je.

Lees verder!

Hoop doet leven, schrik doet beven. Er zijn van die mensen die bang zijn van hun eigen schaduw en daar dan nog in gaan staan ook. Onlangs nog meegemaakt.
Als ik in de spiegel kijk –elke dag wel een paar keren bij het scheren of tanden poetsen– zie ik mijn tronie waar ik toch niet van af raak; misschien juist daarom dat ik er mee kan leven.
Ouder worden is geen schande maar een doodgewone zaak. Zolang bomen en andere wegzomen aan mijn rijgedrag ontstappen en ik zelf voetgangers en fietsers ongeschonden in leven laat, staan er geen perken aan mijn potentieel geluk.
Ik zeg wel ‘potentieel’, wetend dat het met potentie niks te maken heeft. Het zit toch allemaal tussen de oren, zei mijn dokter eens. Hij is de dokter maar ik kan het weten, en dat maakt onze kennis evenveel waard. Voor mij toch. Toen het van tussen mijn oren was ondervond ik het; aan den lijve, zoals men zegt. ‘Den lijve’ en dat van anderen vaarden er wel bij.
Het werd niettemin een 2010 om niet om te zien. Met zijn hoogtepunten –dank aan dezen waardoor of waarmee beleefd– en zijn diepe dalen waarin ik ging zitten cocoonen omdat het voor mij de enige manier is om er weer uit te komen. Er zijn dames die dat niet verstaan, maar nee bedankt want vrolijke Frans is dan niet mijn tweede naampje en dan kan ik rokken alleen verdragen als daaronder niets naar mij loert en zelfs de gedachte eraan niet hoeft op te komen. Ingewikkeld ?

20/1 als dieptepunt waar ik donder op kon zeggen –de lezer hoeft het waarom niet te kennen– wist ik tot hoogtepunt te sublimeren met de avond Ravel door Abdel Rahman el Bacha in Bozar, helemaal alleen en geen vrouw aan mijn zij tenzij 2 toevallige bovendien bevallige 50-ers en daarnaast een oude dame. Haar gsm ging af net toen Abdel zijn handen weer op te toetsen legde voor het volgende stukje. Dat volgende stukje was dan ook de vlekkeloos nagespeelde Nokia-tune van de gsm-dame. Applaus tot in de nok, of wat dacht je.
Abdel is een pianist naar mijn hart zoals de grootse Pogorelich en de kleine chinese vedette Lang Lang (what’s in a name?) er zijn, en de recent in Brugge gehoorde Anderszewski die Bach laat horen zoals geen ander.
Alle, met nog een paar muziekensembles en orkesten, hoorden tot mijn muzikale hoogtepuntbelevingen in dit jaar 10 van de eeuw.
Een jaar met muziek en Coast2Coast stappen als hoogtepunten tussen kabbelen en jojo seks tot nu.
Hoe het dan -zonder seks- besloten raakt is nog een vraag.
Maar het wordt een 10 om niet om te zien.
2011 is een priemgetal –wie verbetert me?– en staat me nu al aan.

Lees verder!

Hoe date ik het, nu al een blogjaar lang ?
Als blogger niet slecht, maar het daten is wat anders. In mijn verzonden mail archief zie ik met wie dat toen was, voor en na kerstdagen in Portugal.
Een dame die beter in zaken bleef, een andere die iets met messen heeft dat ik niet kon aanzien, een met anderhalve baan plus huis in opbouw. Allemaal “einstürzende Neubauten” zo er al een fundament gelegd zou zijn geweest. Wat nagepruttel tot het eind van januari, en dat was het dan van oud naar nieuw.
Nieuw vooral was de ontdekking dat ik voor ex en bisdom nu al 23 jaar een ‘psychopaat’ ben, wat mijn omgeving niet eens zag en ook M. niet die aan wat anders dood ging, nu ook alweer 2 jaar geleden.
Het maatschap, dat zoek ik weer. Een harmonie die gedijt in een gevoel van vrijheid, al heb ik me monogaam gehecht. Aan werk en beslommering vergane tijd liet te weinig over voor seks, die beter nog vaker en beter werd beleefd in liefde.
Liefde : het hoge woord is eruit. Ze opnieuw vinden, in de veel meer tijd die ik nu heb en in deze die me nog wacht.
Bofkonten vinden ze hier al na een week of zes. Het is hen van harte gegund en, hun geluk meevoelend, speelt me een glimlach om de lippen.
Nu ik een priemgetal op leeftijd werd en het priemgetaljaar 2011 nadert (denk ik toch, want de vereiste delers vind ik niet meteen) rijst de doem van eenzaamheid. Maar ik ken mezelf en weet dat ik daar wat ga aan doen. Wat dan, moet nog duidelijk worden.
Iemand zal ik wel beter leren kennen. Misschien zien, en ik hoop het, dat het maatschap me verrukt.

Lees verder!

Iemand heeft hier na één maand haar ware gevonden! Het bestaat dus.
Beiden zochten in de eigen regio en vonden elkaar over meerdere provinciegrenzen heen.
Ja,zelf bakende ik ook nogal het zoekgebied af en hief hier en daar een pootje op zoals reutjes dat doen. Behalve wederzijds intiem snuffelwerk had dat nog niets duurzaams opgeleverd. Een eco-prijs valt me niet te beurt.
Het broeide al een tijd, maar onlangs nam ik dan toch het kloeke besluit om niet meer te zoeken. Als je toch al zo vaak gevonden wordt kan je maar beter eens aan de zijlijn gaan staan en alles rustig aan zien.
Sindsdien lijkt het single leven me veel gemakkelijker. Want toegegeven, ik kijk nu anders naar dames die belangstelling tonen, voor wat dat ook moge zijn.
Of ze al dan niet foto’s tonen maakt niet meer uit, want ik benader en ontmoet hen ter wille van hun interesses en van die van mij. Dat maakt ook dat we zoveel gemeen hebben en dat onze gesprekken steeds ongemeen boeiend zijn en nooit stil vallen.
Willen zij zich ook eens ontboezemen, mij best. Een voor mannen heikel onderwerp aansnijden? Mij ook goed. Seks? Prima; maar er eerst over praten. Het is niet genoeg om te weten welk vlees er in de kuip zit. Ik wil weten hoe het bereid en gekruid is.
Aan een tafeltje zitten en over eten praten moet als genoegen niet onderdoen voor het eten zelf. En vooral: nooit met honger aan tafel gaan zitten; zeker honger naar seks is uit den boze.
Een goed gesprek heeft als amuse-gueûle zijn gelijke niet. Reken maar dat amuse-gueûle tot het allerbeste behoort dat een vrouw en een man mekaar aan kunnen doen.
Goed van de tongriem gesneden zijn is een niet te versmaden voordeel daarbij. Maar dat moet met hart zijn. Het gerucht gaat –of is het een mop?– dat een mannenlijf maar net genoeg bloed inhoudt om of hersens of hart of penis te doorbloeden, en niet eens voor twee van de drie samen en al helemaal niet voor alle drie tegelijk. Wel, dat kan waar zijn, maar dan komt het er op aan om te weten waar dat bloed heen moet en op welk moment. Anders blijft een dame malcontent, en dat ligt geen enkele vent. Dus, mannen, wat is nu de conclusie? Gebruik voor de amuse-gueûle de tong. Geef er de dame spitse voorzetjes mee voor gevatte antwoorden van haar kant. Zo leer je die antwoorden smaken, en des te meer naarmate je ze zelf al ooit hebt voorgeproefd.

Ja, de zoekactie hier heb ik gestopt. Ik ga zoals SOS Piet de culinaire toer op en vraag me na elke amuse-gueûle eerst even af wat ik nu geleerd heb. Voor- en hoofdgerecht kunnen wachten. Ik heb tijd zat nu ik alweer voor een heel jaar een priemgetal ben.

Harry

Lees verder!

Ondanks alles, ik ook. Liefst niet alleen, maar als ’t moet wel. En ook als ik er juist tussenuit wil knijpen. Bijvoorbeeld om kleefkruid en stalkers te ontlopen, waar ik de pest aan heb. Of om weg te zijn met carnaval, want dan is het lawaai hier in mijn straat niet te harden. Wààr, dat weet ik nog niet. Misschien naar een van die vele Europese steden die op mijn lijstje staan en waar ik nog niet kwam.
Wie weet ga ik naar een Kaapverdisch of een ander niet zo heel veraf eiland. Het zal me worst wezen of ik alleen ga of niet. Vorige duo-trips bekwamen me achteraf gezien, op één na, niet zo best. Niet dat ze me gespeten hebben. Alle ervaringen tellen, en sommige dubbel.
Dus gaat het niets uitmaken of ik al dan niet alleen ga. Misschien blijf ik wel in het land en wijk ik uit naar zee of naar de Ardennen, of naar Brugge, Luik of Antwerpen. Waarom niet? Overal is wel wat te zien. Alleen kan ik met carnaval niet naar hier terug om te slapen. Dus kan ik een stad opsnorren waar die avond een mooi concert is. Daarvoor hoef ik me zelfs niet tot het binnenland te beperken. Om na afloop, nog gearmd met de muziekmuze, er in bed mee te kruipen is elke stad me goed. Ik zal zelfs niet zoals armzalige business men aan de hotelbar hangen. Een scheutje Single Malt en met een boek het bed in. Verdorie ik moet eens aan een MP3 denken om mee te nemen, want in die steden staat er op hotelkamers geen CD speler zoals in godvergeten Schotse oorden altijd wel het geval is.
Ik zou ook kunnen uitwijken naar een real home van een dame die me zou zien zitten. Maar voor één nacht wil ik ze dat niet aandoen als dat al niet het geval is voor meerdere. In die richting gaan mijn plannen niet, en bovendien zou dat strijdig zijn met mijn zelfgekozen heremietbestaan van tegenwoordig. Het benieuwt me zowaar hoe lang ik het uithou. Alleszins tot ik een jaartje minder jong ben geworden, maar dat is nu wel heel kortbij. Dus tot na de kerst- en nieuwjaarsdagen alvast. En dan maar ineens tot die carnavalmaandag zeker? De krokusvakantie is wel wat vroeg voor een UK-tripje-met-dame-in-aparte-kamers, maar het zou een prettig vooruitzicht zijn.
Aan plannen geen gebrek. Wel aan wie erin past.

Harry

Lees verder!

Weet je het nog van die natte meimaand in 1996 ?
We moesten het reisje naar Andalucia een week uitstellen. Niet om het weer. Ginder zou dat toch beter zijn. Maar er viel een 'burgerplicht' te vervullen waar ik zelf om gevraagd had. Ik was bereid geweest tot een schijnproces dat mij zou “veroordelen”. Correctioneel, zodat ik op “retraite” zou kunnen in een gevangenis.
Er was een niet aanwezige 'tegenpartij' en daarvoor een advocaat, en ik had er ook een. Zelfs een “aanklacht” was er die ernstig genoeg luidde om me te doen 'oproepen' naar de correctionele rechtbank. Anders zou ik natuurlijk niet tot mijn “retraite” veroordeeld kunnen worden. Zelfs had ik de moeite gedaan om enige vellen verweer op te stellen met argumenten om me vrij te laten pleiten door mijn “advocaat”.
De twee advocaten voerden hun shownummertje op en die van mij had mijn verweer naast zich neergelegd toen ik voor de vorm een paar 'krokodillentranen' plengde.
Een maand later volgt uitspraak maar daarvan krijg je geen kennis.
Een jaar lang hoorde ik niets, tot als een vijg na Pasen er op een dag een agent kwam met de melding dat ik me mocht aanbieden voor een gevangenisretraite ‘s nachts. Ik mocht kiezen wanneer het weduwschap mij paste. Maar het moest vóór een gegeven datum zijn zodat de duur van mijn retraite zou herleid zijn tot 1/6 van de uitgesproken “straf” op de maat van de “aanklacht”. Een combinatie van amnestiemaatregelen die ze hadden afgewacht om mijn retraite tot de gewenste duur van 1 week te beperken. Erg attent allemaal.
Ik koos de week met daarin Hemelvaartsdag om op zondagavond in te checken. Vriendelijk personeel wees er me op dat ik ook de volgende week nog had kunnen komen. Een beetje beduusd door het ongewone van mijn beginnende ervaring, had ik het weggewuifd. Ik zou me eens gaan onderwerpen aan de regels, zie. Eerst alle gerief uit mijn zakken laden bij de portier. Dan me tot op mijn vel uitkleden bij een cipier. Die keek weg in plaats van –naar verwachting– in mijn reet te gaan zoeken naar drugs of een vijl. Was hij gebriefd over het nieuwe vlees in de kuip? Ik denk het. Ik mocht dan weer mijn “burgerkleren” aantrekken, zei hij.
Alle cipiers waren voortreffelijk en vriendelijk; maar als er andere klanten bij waren konden ze kortaf zijn. Er waren een paar dozijn klanten met korte straffen die ze ’s avonds en ‘s nachts mochten komen uitzitten. De meesten hadden een verhaal. Eén was een rijkswachter die in een woedevlaag zijn wapen had getrokken en afgevuurd op een wegvluchtende overvaller, die hij in de rug had getroffen maar die het had overleefd. Pech dat het niet in de buik was met de dood tot gevolg, want dan was het zeker ‘wettige zelfverdediging’ geweest. Vrouwe Justitia is blind. Ik beaamde dat en zei dat ik geen ernstig proces had gekregen; meer wou ik er niet over kwijt, en het was nog waar ook.
Er was een ‘living’ voor dit soort klanten; sommige zaten de halve nacht naar sex-of porno TV te kijken met een maxi kan koffie, alsof ze anders in slaap zouden vallen. Ik had een boek mee. Op de slaapzaal met stapelbedden –ik voelde me ineens weer in een jeugdherberg– ging om middernacht steevast het licht uit. Vroeg uit de veren en de poort uit om zeven uur. Ik reed dus meteen om pistoleekes voor het ontbijt thuis.
Als ik voor dit soort retraite een goede raad mag geven : laat er nooit een feestdag in zitten.
Want dan kan je de hele dag blijven. Dat ondervond ik dus met Hemelvaartsdag. Het voordeel is dat je dan ook weet hoe gevangeniskost en echte ‘vrijheidsberoving’ proeft. Ik kon dus die hele dag binnen zitten. Maar ik kwam die goed door : tijdens het luchten in de ‘tijgerkooi’ vergastte ik de bewaker op alle songs die ik kende. Applaus kreeg ik er niet voor, maar het gaf me houvast en een pak persoonlijke voldoening.
De liefde in 1976 doorstond dat allemaal goed. Misschien ook door de tien dagen Andalucia nadien.
Een hele tijd nadien vroeg ik me na een paar nachtmerries een bewijs van goed gedrag en zeden. Blanco strafblad. Het was dus toch een schijnproces en –veroordeling.

Harry

Lees verder!

Weet je het nog van die warme oktobermaand in 1981? De indian summer bleef maar duren en daarom zou ik met een vriend-windsurfer het Kanaal oversteken voor een paar dagen UK. Nee, niet op de surfplank, maar per auto met de Hovercraft naar Dover, de snelste overtocht in die tijd.
Die vriend kon uiteindelijk niet mee en ik ging dus maar alleen, want met het lief van die lente en zomer was er een kink in de kabel gekomen.
In juli was ze samen met mij de plassen overgestoken via het UK naar Ierland, met een uitzetbare camper aan de haak. Olala, heeft die even dienst gedaan! Geregeld sloegen we een bosweg in om het ding tussen de bomen open te plooien. Geen bedje was vlugger gespreid voor een ‘siësta’. We boften dat er nooit iemand op twee laat staan vier wielen langs moest.
Eén keer naderde een auto, die op een afstand stil hield. Iemand kwam vrolijk fluitend onze kant uit. Natuurlijk hielden we ons muisstil; we waren toch aan een siësta bezig, of niet soms? Gekuch buitenboord, gerammel met sleutels… ’Can I have a word with you, sir ?’ klonk een mannenstem. Ik ritste het achterzeil wat open en stak mijn verdwaasde kop naar buiten.‘I represent the Water Board that owns these grounds and it is not allowed to camp here, sir’.
‘We just had a siesta, sir, and will leave soon’. ‘OK sir, I clear the way out for you’. Wat zijn die Britten toch begrijpend en vriendelijk als je hun waterwingebied binnendrong voor een potje gevrij. O we herhaalden dat nog vaak, waterwinning of bosontginning of whatever.
In Ierland was het openplooien van die camper onnodig. Een rivieroever of een glad geschuurde rotsbodem langs de kust hoefde niet eens afscherming, want mijlenver was geen privacy-verstoorder te bekennen. Als er al eens een bootje met riviertoeristen aan kwam was de schipper zo galant om vanop een kilometer in zijn scheepsroeper aan zijn passagiers de schoonheid te beginnen roemen van de rivier en zijn oevers. Zodat de naakte vrijers bij zijn passage brave gelegenheidsnaturisten waren die met een over hun kont getrokken badhanddoek op hun buik in het gras een boek lagen te lezen. O die zomer !
En de indian summer die volgde.
28 oktober vertrok ik dus weer, maar nu alleen en geen camper aan de haak. Van hot naar her langs de zuidkust, Eastbourne en Brighton, de kalkheuvels van de Wessex Downs en Dorset met hun witte paardensilhouetten en de Cerne Abbas reus met die knots van een fallus. En Dartmoor met zijn ‘tor’s en zijn wilde paarden, maar ook met zijn tegen vijven snel opzettende mist die je van de hoogten weer naar beneden joeg om tegen de schemering een onderkomen te vinden voor een avondmaal en een goed bed.
Ja dat zomerlief was wel me die herfst ontglipt –ze dook pas de volgende lente weer op– maar de liefde voor het UK was dat jaar nog aangewakkerd en is nooit meer bekoeld.

Harry

Lees verder!

Bart De Wever klaagt de psychiater aan die hij nooit zag maar die zijn karakter analyseert.
Zal ik ook maar? Nee ik kan niet, die vent is dood. Zal ik de fictie slikkende en boekstavende kanunnik aanklagen? Nee want die in extremis kardinaal benoemde klootzak is ook dood.
Zal ik de non aanklagen die me bij die klootzak ‘de zwaarste psychopaat’ noemde ‘die zij tegen kwam in haar beroepsloopbaan’ van psychiatrisch verpleegster? Nee want ik kende trouwens niet die hoedanigheid en kwam haar daarin niet tegen; bovendien lijd ik aan nonnenallergie en maak ik me zeker niet vuil aan zulk soort.
Zoals ik me ook aan een ex niet vuil maak. Zelfs als die haar en mijn kinderen blijft manipuleren.
De mij ooit uit handen en hart gewrongen bekommernis om die kinderen zorgt na jaren van moeizaam verworven berusting weer voor kwel en opnieuw onmacht. Liefde kon mij niet uit het hart worden gewrongen, maar met lede ogen zie ik hoe dochterlief moeders manipulatie ondergaat met ‘Nee kind ik weet nog niet of ik met oudejaar wel naar jou kom want ik weet niet of ik dit jaar wel wat te vieren heb’.
Ja wat dacht je als broer een hele week is gaan stappen met mij de aartsvijand! Dan is er niets te vieren, wel? En al zeker niet naast haar deur bij dochterlief, puppet on a string.
Kijk dat maakt me nu droevig. Opnieuw.
Woest? Nee. Niet vroeger toen ik enkel een geweldloos en passief verzet ontplooide, en ook niet nu. Volwassen kinderen horen als zodanig te worden benaderd. En met liefde en geduld kan je enkel afwachten tot bij henzelf -na zoonlief ook dochters- genoeg sterkte is gewassen om de manipulatie te ontmaskeren en te stoppen.
Psychiaters, psychologen,....sommige zijn de naam onwaardig.
Mijn niet zo geletterde poetsvrouw heeft meer voeling in haar neusvleugels dan de tonnen nepempathie die madame ex zich schijnbaar toemeet in haar huichelachtige bezorgdheid om dochterlief.
Watte? Zou mama zichzelf wat aandoen als ze zou weten hoe je je echt voelt, kind? Wel, tant pis dan.
Aan loederliefde heb je toch niks wezenlijks. Ze smijt je alleen maar heen en weer. Geef mama maar de pop waarmee je als kind speelde. Dan kan zij die wiegen en zelf in de psychiatrie gaan zitten. En jij bent vrij om te gaan en staan waar je wil; ook al is dat dan eens met mij.

Harry

Lees verder!

Hahahah ! Dat was in de chatkamer op die site het meest gelezen gebral van de dragonder die het er voor het zeggen wou hebben. In achterkamertjes van privé venstertjes bulkte ze van de roddels over deze of gene die er weer was. Zij een metropole breed uitgesmeerde zelfverklaarde schoonheid, de anderen steevast leptosome nitwits of vrouwenversierders met jampotjes op hun kop. Enfin, de mannen dan toch. Ook vrouwen werden de mantel uitgeveegd.
Man of vrouw riskeerde wel eens de dreiging om van de site te worden gegooid nadat een chatgesprek madame de dragonder tegenstond. Wat ik maar één keer effectief heb weten worden.
Zelf ermee bedreigd, had ik wel een collectie bloemlezingen aangelegd van ronduit vieze naar mijn kop gegooide drek. Ze had het eens moeten proberen !
Nooit bevond zich het doelwit bij die enkelen die aan haar kwaadsprekende lippen hingen of de dienst uitmaakten om te rapporteren wie er allemaal al geweest waren, 'toeristen' of andere.
Kortom, een bijwijlen interessant tijdverdrijf rook in een half jaar tijd zò onfris dat de drekgooiers zelf het hazenpad kozen omdat het er ‘niet meer interessant’ was.
Wie dat al langer wist is nu gerust en kan weer terug om ongedwongen op de praatstoel te zitten.

Tegelijk begint hier op Match4me volk in de chatkamer te komen. Dat valt alleen maar aan te moedigen. Sommige bezoekers schrokken zich eerst een hoedje dat er volk was. Dat waren ze niet gewoon. Maar het bestaat.
Niet alle hoog op geleide 30/40ers zijn wars van een chatje met soortgenoten of 50/60ers. Ze ontdekken dat het wel eens leuk is.
En gelukkig hebben we hier geen last van dragonders.

Harry

Lees verder!

Kanunniks is me het taaltje wel.
Als ik dacht dat ik weer kerkelijk kan trouwen als daar al nood aan zou zijn, had ik het goed mis. Een kanunnik met santekraam van bischoppelijke rechtbank catalogeerde me immers als 'psychopaat' op basis van louter verklaringen van madame ex en haar entourage. Daar wist ik, tegen alle regels van Rome, geen fluit van af. Zie blog ‘Ongeldig’.
Ja, stel nu dat ik kerkelijk wil hertrouwen, dan gaan ze weer de toegepaste kunstgreep volgen waarbij “een psychopaat zich nooit rekenschap kan geven van de draagwijdte van het geven van een kerkelijk jawoord”. Zodat een nieuw kerkelijk huwelijk onmogelijk of al bij voorbaat opnieuw ‘ongeldig’ zou zijn. Niet dat ik er een zou willen, of van die hypocrisie wakker lig. Al moet ik toegeven dat het me een schok is geweest om dat, 22 jaar later, te vernemen.

Maar nu een volksjury zonder een schijn van bewijs die Els Clottemans veroordeelde voor moord, een moderne vorm van heksenverbranding, bekruipt me de lust om dat kanunniks taaltje eens goed te kakken te zetten en, met deze keer ik erbij, een herziening te eisen van die bisdom-dommigheden.
Gewoon terugfluiten, de teller op nul zetten. Meer niet. Madame ex kan dan zelf verzuipen in het drijfzand van haar wad waarin ze de kanunnik en door haar opgeduikelde psychiater-die-ik-niet-ken, beide al ter ziele, naar haar kant van de Schelde te krijgen. Haha. Terug naar af.
Mij zou het niet kunnen verdommen. Die kerkelijke huwelijkskomedie wil ik toch nooit meer. En wat dan voor madame ex het verschil zou zijn moet zij zelf weten. Dat zij tegen mijn kinderen in het kanunniks praat, kan ik toch niet verhinderen. Ik laat mijn hart wel spreken. Dat is genoeg.
En daar kan u niks tegen inbrengen, kanunniken.

Harry

Lees verder!

Weet je het nog : die hete zomer van 1976 ? Ze moesten toen water laten aanrukken. Eer het zover was vatte ik op een rondtoer in Wales die liefde voor het UK op. We waren als voetpassagiers met zijn zessen vertrokken van Oostende naar Dover. De motorhome zou daar klaar staan. Wat zeg ik, motorhome? De verhuurder had er ons dik opgelegd.
De bestelde motorhome heette “een paar dagen eerder betrokken in een aanrijding” en was niet beschikbaar. Het zou “een wat kleiner model” wezen. Nou, het VW-busje met verhoogd dak was dan wel vele maten kleiner. Wurm je daar maar in met drie koppels. Twee mannen waaronder ikzelf klommen voor de nacht elk een soort draagberrie in die uit twee stokken en een halve meter breed zeildoek bestond, daar in het verhoogde dak. De rest wurmde zich dan maar naast en tussen de bankjes en de tafel. Zich wassen ging nog het best als je in je blootje de regen in kon. Het morgenhumeur was navenant.
Ik associeer ook steeds die zomer van ’76 met de barst in de façade die 4 jaar later de definitieve breuk werd met wie nu ‘madame ex’ is. Maar dus ook met mijn nu al langer durende liefde voor het UK. De latere madame ex was er al in ’79 niet meer bij toen Lakeland, Yorkshire Dales en Scottish borders de liefde voor het UK aanwakkerden.
Een geliefde verder was North Sea Ferries herdoopt naar P&O en werden suggestief beeldige Bartholemew wegenkaarten geruild voor de Philip’s Navigator atlas en nu aangevuld met GPS. Niets kan nog mis gaan; enkel die linkse reflex blijven ontplooien als van achter een rotsblok een al dan niet schaapachtig uitziende tegenligger opduikt. Al lang is het bijna elk jaar wel eens zo niet tweemaal prijs : naar het UK op reis, al is het maar een weekje.
Maar volgend jaar.....das Wiederschauen von Berlin wird programmiert. Geleden van 1961: de muur was net gebouwd, en Alexanderplatz een 10 meters hoge bakstenen puinhoop.
Toch zal ik wel eens opnieuw in het UK zitten. Wedden ?

Harry

Lees verder!

Ik weet het. Hier zijn ook schijnsingles. Soms kom je er op uit.
En dan? Hier zijn ook gestapo’s die zo’n schijnsingle zouden verlinken, met het vingertje naar het reglement wijzend. Mag niet, zeggen of schrijven ze, vinden ze. Ze lijken er zelf ondraaglijk veel last van te hebben, kunnen er niet tegen. Welke last dan ?
Als je aan de weet komt dat de andere eigenlijk nog gebonden is, hoe ging dat dan en wat doe je ermee? Dat is de vraag.

Verneem je meteen dat feit, of de omstandigheid, dan kan je makkelijk zelf je houding bepalen.
Je kan alle begrip hebben voor wie een vriendschap zoekt die gewoon gezelschap ambieert omdat een aan ziekbed gekluisterde echtgenoot nergens meer mee naartoe kan. Iemand die af en toe wel eens uit de kooi weg wil om ook in de buitenwereld eens iets te zien of met iemand anders een goeie babbel te hebben. Minstens met één lid, zelfs zonder foto, ging ik daar al toe over tot wederzijds genoegen, wetend waar we van op aan kunnen en dat er niets méér hoeft of zal zijn, maar wel vatbaar is voor herhaling. Waarom ook niet? Er zijn ook voor mij omstandigheden genoeg waarbij gezelschap mij liever is, ook al zijn meer verregaande plannen met dat gezelschap niet aangewezen. Er is geen enkele reden om in zo’n geval te doen wat sommige gestapo’s hier voorstaan : zo’n schijnsingle van de site doen weren.

Maar krijg je pas na tal van heen-en-weer berichtjes of zelfs afspraakjes hoogte van zo’n schijnsingle, dan kan je je in het ootje genomen voelen. Leuk is anders, al is dat mij is nog niet overkomen.
Laatst had ik in een chat weer zo’n schijnsingle aan de hand. We hadden al gepland om samen een wandeling te verkennen voor de rest van de chatters toen ik, in het voor die verkenningsafspraak geopende privé-venstertje, me realiseerde dat ik haar al eerder onder een andere nickname kende als schijnsingle met een zieke man waarvoor zij wel tamelijk dringend al een vervanger inclusief seks wou “tegen dat zij alleen zou vallen want daar kon ze niet tegen” wist ze.
De huidige wandelingverkenning bleek ook slechts een voorwendsel voor een date die meer op het oog had. En laat dat nu net zijn wat mij niet zinde. Want de vorige keer beleefde ik om die dame een hele avond lang onrust omdat zij in een MSN chat noch min noch meer haar levenseinde door verhanging aankondigde met ”ik ga nu naar de zolder…..” als laatste woorden. Haar nickname verdween. Zij is er dus nu weer met een andere nickname, en haar man leeft nog steeds. Ik ben geen gestapo en laat dat voor wat het is. Er zijn gestapo’s genoeg op een site als deze.

Harry

Lees verder!

Aan zeemeerminnen is voorlopig nog geen gebrek. Er zijn er in soorten en maten. Ja, maatjes ook. Maat 38 is alom vindbaar, in blondine en brunette haartooi. Maar hun aantal slinkt zienderogen. Op de dijk, tenminste. Nu moet je al goed zoeken. De contouren vervagen want het wordt al wat frisser en de jakjes verhullen veel van wat anders gezien mocht worden. Niet dat het nu niet meer kan of mag. Maar je moet al een grote nabijheid bereiken voor ongehinderd zicht op dat fraais. Wat knap lastig is.
Natuurlijk zijn er bekende plaatsen met naaktstrand aan deze en gene zijde van de grens met daar middenin het Zwin. Maar daar ga je best heen met twee. Want niets is heerlijker dan een plons en wat stevige zwemslagen tussen de achter mekaar aanrollende golven. Geen zwaar water dat aan zwembroek of bikini rukt, zoal niet van ingedrongen zand bewust maakt. Het ballenspel met zicht op elkaars uit het water hoppende borsten en piemel, vrij als over het strand scherende meeuwen.
Mens in de natuur. In Zeeland is die alom aanwezig. Om de kilometer een strandpaviljoen, en verder niets dan strand en duin, met hooguit wat fietsers en wandelaars erdoor laverend. Daarachter : polders, en hier en daar een dorp, met rust en pleisterplaatsen waar het eten vaak met Vlaamse inslag toebereid en verorberd wordt. Net als wij weten de Zeeuwen wat lekker is. Ik kom er graag terug. Er is de zee, en zeemeerminnen houden daarvan ; ook van een Neptunus met schepnet.
Voorlopig zie ik alleen maar zeemeerplussen.

Harry

Lees verder!

Zou ze bestaan? De vrouw die bij wijze van spreken achter de hoek woont en die je hier kan vinden.
Nou, zo ken ik er wel een. Drie of vier zelfs, zoniet vijf.
Een waarmee ik nu en dan een Orval drink (zij een Duvel) en wat bijpraat. Andere verkenningen bleven zedig en leidden nergens toe. Niks mis mee. Maar ik wil weer eens bijpraten. Zal ik eens pardoes door haar winkel wandelen? Of zal ik eens bellen? Andere acties zie ik niet zitten.

Met de tweede –ik moet derde zeggen maar zeg tweede omdat er iets was– zit dat bellen er niet in. Want even plots als het begon eindigde het ook weer, onverklaard.
En dan zijn er nog 3 fijne gezellinen. Ene van de avonden dans en cinema, en laatst nog op die reis. En een van…ja, hoe zal ik zeggen? Alleen maar leuke avonden en één keer een leuke nacht ondanks handicap, en ja ook gezellin met anderen samen waaronder de overblijvende en vijfde die laatst nog ‘bei uns in Deutschland’ opzette.
Allemaal van hier achter de hoek bij wijze van spreken, of toch niet zo ver weg. Bij de haard; als het ware,want ik heb geen haard.
Wel ooit gehad, in een ander tijdperk van alleen zijn. Het was toen oppassen voor gensters op het tapijt. Synthetisch tapijt. Dat schroeit gauw. Ook de knieën, als op zo’n tapijt duchtig wordt gevrijd. Ik herinner me dat ik me eens ’s anderendaags afvroeg hoe ik toch aan die rode plek op die ene knie kwam. Zij vroeg me van haar kant of ik altijd zo was. Ik zei : alleen op het tapijt. Want hoe het in bed was wist ze al.
Dus nu geen schroeiplekken meer van het vrijen. Alles tussen en op lakentjes en wollen vloerkleed. Het ongerief zijn nu stijve lendenen en spieren. De leeftijd laat zich voelen. Nu hou ik er het gevoel aan over dat ik weer eens nodig naar de fitness moet. Op de home trainer gaan zitten. Een fikse wandeling maken. Dat is nog de beste optie. Misschien langs het huis van de dame die nog wel een Orval heeft staan. Of zou ze in de winkel zijn? Mankeer ik niets? Een hemd, een paar sokken? Te doorzichtig.
Maar waarom moet ik het toch altijd zo ver gaan zoeken ? Ik zou het toch wel bij wijze van spreken achter de hoek willen vinden.
De laatste keer dat ik een stembureau moest voorzitten, kwam er een dame langs die méér dan mijn aandacht opwekte. Snel keek il in de kiezerslijst waar ze huisde. Jawel : letterlijk achter de hoek, en géén andere kiezer op datzelfde adres. Maar ik beken dat ik nog geen smoes bedacht om te gaan aanbellen. En het is zelfs nog van de voorlaatste verkiezingen geleden.
Al met al dus geen reden tot klagen.

Harry

Lees verder!

Sinds vorig jaar waren mijn reisjes kort gebleven tot onlangs. City- en museumtrips, enige keren een weekje in het UK, maar niets van langere duur dan een week. Aan variatie geen gebrek nochtans. Maar de favoriet gewaande dates overleefden de citytrip proef niet, op één uitzondering na.
De laatste dagen van een museumtentoonstelling trekken me onweerstaanbaar aan. Zodanig dat ik één keer zelfs de sneeuwstormwaarschuwingen aan mijn laars lapte en naar Düsseldorf reed. Ik sliep in een bed waar de Duits-Nederlandse grens tussen de twee matrassen liep; letterlijk. Op de terugweg was het witte stadje Thorn witter dan ooit.
Eén keer reisde ik in mijn eentje een week door het UK (Solotrip startup - Piano solo - Skye is the limit). Tot mijn grote voldoening. Ik kan dat alleen maar aanraden aan wie daar nu aan toe is en vroeger met twee reisde.

Nu heb ik voor de eerste keer een groepsreis in de Maghreb achter de rug. Als single is het leuk als je al een paar dames van de groep kent van tevoren. Minstens één eind van de tafel is dan al gezelschap, en tot het andere eind weet je dan ook sneller welke stellen of eenlingen sympathiek zijn en welke niet. Tja, dat maak je wel zelf uit, maar gewoonlijk klopten onze meningen. Eén kennelijk nieuw stel, hij zowat 80 en zij die het woord voerde naar schatting 60, had genoeg aan zichzelf; daar heb je dan op bustrips en tijdens de eetmalen ook nauwelijks mee gesproken. Overigens ging de turista vlot het gezelschap rond, en dat dunt ook het tafelgezelschap uit. En bovendien hadden enige hotels het niet op bier of wijn begrepen. Rondjes water maken nu eenmaal niet de tongen los.

Nu stemde mijn thuiskomst me met gemengde gevoelens. Net alsof ik me schuldig voelde dat ik langer weg bleef dan anders. Dat ik alleen weg was; nou ja, alleen… Maar toch dat niemand het met mij echt heeft gedeeld zoals vroeger. En ik had ook rare dromen : de ene keer was het ”niet waar dat ik alleen was” –een golf van geluk trok door me heen, in mijn droom dan- en dan meteen voelde ik ook alweer in mijn droom de rauwe ongedroomde werkelijkheid dat niemand naast mij in bed lag.
Ontnuchterd en een beetje beschaamd was ik, om zo’n hele tijd ‘alleen’ op reis was.

Nog geen week thuis of ik zag reeds in één film,‘Des Dieux et des Hommes’, de locaties waar we met de groepsreis langs reden en uitstapten voor snapshots. Nou, leuk om die locaties en nog eens de tronie van Michel Lonsdale te zien; maar voor een grand prix de Cannes behoorlijk overroepen naar mijn smaak.
Collectief Frans schuldgevoel om de van regeringszijde doodgezwegen moord op 8 in Algerije als gijzelaars genomen Franse paters, zal daar voor iets tussen gezeten hebben. Ze doen maar, in Cannes. Straks is Gent weer aan de beurt voor het filmfestival. Ik ga er niet heen, het concertseizoen is weer begonnen.
Een paar dagen geleden kon ik me weer eens ergeren aan een in oranje apenpakje gestoken boerentrien die na afloop het podium opdraafde en de soliste, nog oog in oog met de applaudisserende dirigent, van achteren tegen de bovenarm stootte omdat ze mordicus van dat boeket af wou. Dat is zo mogelijk nog erger dan al die andere boerentrienen die zonder een zweem van waarderende omarming laat staan kus de dirigent of de mannelijke solisten een ruiker in de maag stampen. Eén keer heeft een mannelijke Handelsbeurs medewerker het bestaan om een soliste behalve met bloemen ook met drie kussen te bedenken. Bravo vent ! Behalve voor muziek heb jij tenminste ook hart getoond voor de mensen die ze brengt.
En dat publiek ! Zat en stond daar in de Gentse handelsbeurs de hele avond de crème de la crème van de kwartetten te musiceren, maar eventjes langer applaus voor een bisnummertje, o nee ! Daar zijn de bierkragen en de slagroom op de wafels veel te lekker voor. Ik heb bijna spijt dat ik geen Bozar abonnement nam in plaats van mijn keuze voor het Handelsbeursgebeuren waar ik me misschien nog een half dozijn keren ga ergeren. De boerentrienen zullen op hun tellen moeten passen. Hebben die geen coach, zeg !
Dan was het vrijdag in de Bijloke toch beter; daar gaf tenminste één podiumbeklimster de dirigent een smakkerd terwijl ze hem het boeket in de hand drukte. Dat was tenminste nog eens een vrouwtje dat van muziek houdt ! Ja ja daar hou ik van.

Harry

Lees verder!

Niet te overtuigen voor Kreta of de Griekse wereld, zette ik nu in Afrika een voet in het echte land van oorsprong van wat hier in Sint-Jans Molenbeek leeft en er nog steeds geen gebenedijd woord Nederlands kan of wil spreken. Hoe anders was dat in Marokko, waar je zelfs in het Nederlands op de prijs kan afdingen tot je nog steeds opgelicht bent maar reeds denkt een superkoopje te hebben gedaan. De Vlaamse gids scheldt je door de micro de huid vol als je een in paardendeken gehulde bergbewoner zo’n koopje gunt.
Ach, een milde vorm van steun aan het volk daar, Berber of Touareg of wat dan ook. De Marokkaanse gids die bijna vlekkeloos Nederlands spreekt, is beter in staat tot relativeren. Al zegt hij het ook wanneer ergens het viervoud voor is gevraagd.
Ik ben al blij met het doorbreken van mijn anglofiel gereis. Het is eens wat anders. De steden ogen modern of beloftevol in ontwikkeling. Maar in de medina’s van Fes staan de huizen aan weerszijden van de nauwe straatjes gestut, omdat hun gevels anders de straat op vallen van ouderdom en verwering.
Met de volksgezondheid van de toeristen gaat het slecht. Na enige dagen lijdt de grote meerderheid aan turista en een derde van het gezelschap slaat maaltijden over. De ‘marokkaanse sla’ sla ik alleszins over omdat ik het water wantrouw waarin de groenten gewassen zijn. Daarom sla ik ’s avonds een SM achterover. Wat op de duur ook niet meer helpt.
Daarom ben ik nu aan karnemelk met beschuit en natuuryoghurt. Ik zie ze vliegen, en met schele honger trek ik een Thaïs eethuisje binnen. Rijst zal toch geen kwaad kunnen ?
Morgenvroeg weet ik het wel.

Harry

Lees verder!

Nu had ik het toch al een paar keren meegemaakt. Omdat het naar men zegt ‘klikt’ bevind je jezelf na een tijd bloot stoeiend in bed of -nog beter- op het vloerkleed bij de haard terwijl buiten over de ruiten de regen ongenadig voort striemt en opzweept tot een belevenis waarvan men achteraf graag zou zeggen dat het de ‘ultieme’ was. Helaas.

Ultiem is zo rekbaar als een penis. De ene keer komt dat soort ‘ultieme’ prominent op de voorgrond. De andere keer is het zelfs in de verste hoeken niet te zoeken, al kreeg het vloerkleed alles van amuse-gueûle tot pousse-café/sigaar over zich heen. Als vloerkleden konden spreken !
Ze zouden venusheuvels hebben zien opwelven als een moeiteloos te verkennen lieflijke glooiing in een overigens idyllisch landschap, maar soms ook als culminatie van frustratie voor zelfs de meest ervaren bergbeklimmer.
Ik haat veinzers en nonnen, hele en halve. Ik ruik een non op meters afstand en als ik instap in een liftkooi met een non erin zet ik snel een stap achteruit naar buiten en laat die vertrekken.
En zo haast ik me gauw weg van een dame die zich het hele souper liet welgevallen om zich dan gedecideerd 'uitgeteld' te verklaren, terwijl ik haar geen zucht van opwinding heb weten slaken.
Fakende creaturen, daar baal ik van. Eentje heb ik veel te lang verduurd, want bijna had ze mijn leven verzuurd. Gelukkig is er mijn zesde zintuig door aangescherpt.

En nu zit ik met dat zesde zintuig opgescheept. Soms is het mijn schipper in de mist. Soms de hinderlijke gluurder over mijn schouder als ik –denk ik toch- het roer vast in handen heb.
Misschien kan ik nu eindelijk eens zeggen dat het zesde zintuig me niet meer hindert of een halt toeroept.
Misschien.

Harry

Lees verder!

Een introvert gevoelsmens kan er gekweld bij lopen, een lijder zijn. Daar pas ik voor. Niet mijn ding.
Een beetje beschouwing is nochtans heilzaam. Dan blijf ik liefst in mijn eentje cocoonen. Daar kan ik een ander geen kwaad mee doen en dan heb ik geen last van pampers die sommige dames willen aanleggen terwijl ze een eigen verzuchting invullen waaraan ik me dan toch kan gaan ergeren. Wie zichzelf kent raakt er wel over.
Liever liefkoos ik onder een zonnige hemel waaraan stapelwolken ontbreken. Zuivere koffie. Onversneden spul. Aan amalgaam heb ik de pest. Alleen en in de put? Dan maar eens goed tot de bodem. Een worsteling in de modder. Dan weet ik tenminste hoe dat voelt. Nee niemand moet erbij komen springen. Dat is geen zicht zeg, stel je voor ! Blijf maar aan de rand staan. Vraag misschien of ik een stok nodig heb, of een ankertouw. Maar laat me er zelf maar uit komen. Het leert ervaring en behendigheid. Vakbekwaamheid tot het leven.

Ja, het leven….het is me nogal wat !
Liefst beleef ik het extroverte, en zoek het ook bij een ander. Het gebeurt ook dat ik het daar bij vind.
Vaak zelfs, vind ik zelf. Het is iets om blij mee te wezen.

Zondag was het aan de kust mooi weer. Van oost tot west de zonneloop volgend, keek ik uit of er niet toevallig een zeemeermin uit het water opdook. Ik voelde me Neptunus met een schepnet.
Kom hier, mijn liefste. Wip je kontje op mijn reling tot je splijt in billen met knietjes en kuiten en enkels. Laten we opgezogen worden door het oog van de windhoos die ons uit het zand rukt en ons in de zilte lucht op wolkjes meevoert tot die in het aardse leven ultiem bereikbare hemeltop. We komen toch vanzelf weer met onze voeten op de aarde.
Maar intussen, liefste min noch meer, zouden jij en ik vrouw en man kunnen zijn. Voor die tijd, min of meer. Of wie weet voor altijd weer.

Harry

Lees verder!

De indiaan heeft zijn spoorzoeken in de prairie beëindigd. Voorlopig. Als de bomen hun rood gekleurde bladeren laten vallen en de eerste sneeuw zich heeft uitgespreid, gaat hij weer op pad. Het is dan makkelijker om sporen te vinden en te volgen van het bloed dat hem nog ontstolen is gebleven.

De indiaan kwam uit de jachtvelden terug met nieuwe hoop en verwachting. Zijn rooksignalen waren opgemerkt. Ze gaven de dag aan waarop de indiaan in een dal met planken huisjes zou zijn om te ontmoeten wie van zijn kinderen de boodschap genegen was. Er waren er een paar, maar niet met al hun papooses. Kleine papooses zouden in hun onschuld aan de haatdragende blanke squaw kunnen vertellen over het dal met planken huisjes dat voor even hun heilige plaats was.
Eerst wat strakke gezichten ontdooiden gauw. Samen over de jachtvelden struinend, oefenden ze het spoorzoeken uit en beslopen zij de bisons en de coyotes.
In uitbundigheid besloten zij hun treffen rond het vuur op de heilige plaats voor die dag. Tevreden hurkten zij om het vuur en lurkten om beurten zwijgend aan de van hand tot hand doorgegeven vredespijp.
De indiaan heeft met zoon en dochter en hun squaw en gele broeder hun bloedbroederbanden gegrift in het hart dat zij hebben voor elkaar.
Zij kunnen de haat van de blanke squaw aan. Met één strakke blik in hun ogen kunnen zij haar doen verstommen. Zij weten, want waren bijeen in het dal met de planken huisjes. De rook van de vredespijp kringelt nog door hun gedachten. Het moment leeft door in hun harten.
De bladeren mogen nu van de bomen vallen en de zomer mag verglijden naar de sneeuw die ook over het dal met de planken huisjes zal neerkomen. In hun hart blijft de zon schijnen.
Naar de blanke squaw zullen zij zwijgend glimlachen, maar alleen zij weten hoe hun glimlach te verstaan is.
De indiaan glimlacht in zichzelf. In het dal met de planken huisjes was zijn geluk bijna volmaakt.
De indiaan hoopt dat hij nog helemaal gelukkig wordt en alle papooses samen zal kunnen zien. Na de eerste sneeuw, als hij hun sporen nog beter kan vinden en volgen.


Harry

Lees verder!

We zijn zoekende. We vinden iemand aangenaam in de omgang. We stellen ons wel meer voor ook. Maar tenslotte is het allemaal te ondervinden. Goed, je zou er best mee kunnen leven. Want het spoort in de interesses en de babbels. En zou het dan ook in bed snor zitten ? Valt uit te zoeken.
En ja, voorgeschiedenissen kijken mee onder de lakens. Daar ligt nogal eens een plooi zus of zo in, en geen opwinding is dan blijvend bestand tegen een existentiële tegenvaller. Hu hu, dan maar niet, sorry.

En omgekeerd dan? Het gaat in bed gaat als een fluitje van een cent; maar wolken trekken zich samen tot de hemel vertroebeld is en je er geen gedachten blijkt in te vinden die je voor het leven kunnen boeien.
Is het een misdaad om vast te stellen dat het niet is zoals je graag wou, of zoals het zou moeten zijn voor dat gelukkig gevoel? Niemand werkt toch wetens en willens mee aan ongelukkig zijn of aan de zekerheid dat minstens één kant van het leven niet uit de verf komt?
Mannen laten zich kennen zegt u,mevrouw? Omdat ze eerst meegaan in seks en dan ergens tegenaan stoten waar ze niet over kunnen of willen?
Vrouwen laten zich toch ook kennen?
Als hun droom niet uit komt laat de ene zich zien als vertwijfeld of erger, maar niet haatdragend. De andere wordt dat juist wel, en je mag dan blij zijn dat het plaatje niet door ging. Wie geen begrip heeft voor het goede dat je meedroeg, die kan je best missen. Een feeks hoef je geen tweede keer.
Dan liever een stalker die je geen haat toedraagt. Daar kan je nog begrip voor hebben.
Maar wat doen? Met de lover lessons van Bieke8 alleen ben je er nog niet.
Makkelijk zat om te zeggen : als je honger hebt moet je eten. Alleen is er van die spijs die om een romantisch-gedekte-tafel-met-kaarslicht smeekt. Welke man is hard genoeg om dat te weigeren? Welke vrouw neemt altijd genoegen met de hoek van de keukentafel?

Harry

Lees verder!

Een aanbidster weet :

De Boogschutter-man wil de hele wereld veroveren, in het bijzondere de dames van de wereld. Hij maakt vaak grapjes en houdt ervan te verleiden. Voor hem is flirten een spelletje waar hij nooit moe van wordt. Omdat hij zo geestig, onderhoudend en spontaan is, vliegen alle vrouwen op hem af.

Die moeten hem echter wel aan het lange lijntje houden, want hij houdt van zijn vrijheid. Belangrijker dan seks is voor hem de intellectuele uitwisseling van ervaringen met zijn partner. Ook hier houdt hij meer van het idëele. De Boogschutter-man wil met zijn partner van mening wisselen. Gelukkig wordt hij in een relatie wanneer beide partners elkaars gelijken zijn en elkaar de nodige vrijheid gunnen. Zijn partner moet zich niet aan hem aanklampen of hem met jaloezietjes lastig vallen als ze hem niet op de vlucht willen doen slaan. Laat hem echter de vrijheid die hij nodig heeft en u zult een opwindende partner meemaken met wie u zich nooit zult vervelen. Ook in het beroepsleven houdt hij van de vrijheid en het buitengewone. Als reisleider of trendwatcher op het gebied van het toerisme is een Boogschutter niet uit het veld te slaan. Ook als journalist of als leraar zal hij erg succesvol zijn. Voor de Boogschutter zijn veel beroepen geschikt, niet alleen het beroep achter een desk.


't Zal voor een stuk kloppen en voor een stuk ernaast zitten.
Eén vrouw is genoeg, zelfs voor een boogschutter. Die mikt misschien vaak, maar schiet slechts één keer raak.

Harry

Lees verder!

Macho ? Nee, integendeel. Het gevoel dat het nooit goed gaat komen. Niet meer, nadat het zoveel jaren goed is kunnen zijn met een vertrouwde geest en lijf, voor altijd weg. Wat een gapende leegte. Dempen, gauw. Neen, hoe meer je dempen wil hoe dieper de afgrond gaapt. Onzeglijke vereenzaming hangt als een spook in de lucht, spijts vlotheid waarvan je je graag bedient om te vertoeven in het gezelschap van waarmee je denkt het te kunnen vinden en die dat zelf ook vinden.

Aan elk gevrij kleeft risico. Het niet vinden. Het denken te vinden maar op een dag aankijken tegen de negatie, het meest nog bij jezelf.
Hola maar, de vlucht in het vrijblijvende, in de vriendschap zonder meer, terwijl je toch het met twee alles verzengende nastreeft, passie en rust tegelijk waarvoor een vonk genoeg is voor omslaan van het ene naar het andere.
De vrees, de faalangst in het aftasten van de wankele balans tussen fysieke lust en mentale nabijheid, vooral als je de ander eigenlijk nog niet goed kent. En je wil, je wil, onzeglijk graag wil je het goed hebben. De smart is groot als dat niet lukt. Waarom dan niet ? Een kwelling.
Je zal alleen blijven, je neemt je dat voor. Het is beter dan mislukken. Minder pijn. Maar ook minder ‘zijn’.
Bange twijfel. Je afvragen : wie doet die wegebben, kom ik die wel tegen ? En is dat nu deze of maar weer een andere keer ? Is het wel nog weggelegd voor me, voor dat ‘ons’.
Ja, ja; het is een werkwoord, liefde. Maar vallen me de werktuigen in handen, of heb ik die nog wel ?
Het is te ontdekken, een ontdekkingsreis. Ik ben een ontdekkingsreiziger. Hoe vasthoudend ben ik om te volharden tot ik vind hoe ik het zoek ? Wie heeft de eigen grenzen open gesteld om –onbevangen- ontdekt te worden ? Wie is even gek als ik ? Wie toont zich even weerloos en naakt voor de benjisprong, vertrouwend in het opveren zonder builen of fracturen ?
Het is beter om er maar niet aan te denken en onbevangen te springen in het duister, de dageraad tegemoet.


Harry

Lees verder!

Gisteren een collega blogger ontmoet bij het optreden van Leonard Cohen in Gent. Zij doet het veel te weinig, bloggen. Want schrijven doet zij goed en zij heeft wat te vertellen. Te weinig tijd, zegt zij. Weet ik. Ik moet niets zeggen, heb tijd of maak er wel. Maar ja, ik ben dan ook zoveel ouder. Wijzer ook dan? Ik geloof er geen bal van, ben zeer onwijs als het erop aan komt.

Ik weet niet half hoeveel zij nog allemaal goed doet, maar heb mijn vermoedens. Daar bleef het bij. Tot dusver. Wie weet. Ik beschouw. Zij kent mij en ik ken haar en dat vinden wij goed zo.
2010 is een Chopin jaar en dat zullen we geweten hebben. Acrobatie op de tonen van…ja wat dacht je ? Voor de verandering niet in een concertstoel geplant, maar opkijkend naar het want van de Frederyk Chopin, een Pools zeilschip. Een fraai gebouwde acrobate hijst en wikkelt zich muzikaal in witte slingers op en neer. Esthetisch en erotiserend. Ik weet niet of de mannelijke acrobatiepartner dezelfde uitwerking had op mijn vrouwelijke collega blogger. Ik vergat het haar te vragen, maar dat wordt alsnog het geval. Bij deze. Nee ik onthul haar schrijversnaam niet. Ga maar zelf op zoek.

Cohen ontroerde me. Haar ook. Je ziet dat aan vingers die naar de ogen gaan, een veeg maken. Maar er waren geen dondervliegjes, en de avond en nacht waren zacht en mild. Zo ook de SM die ik me nadien liet welgevallen.
Single Malt, dames, of wat dachten jullie soms ?

Harry

Lees verder!

Nooit meer vergeet ik deze eerste week van augustus 2010. Haar indianenverhaal als seinende rookpluim over jaren strijd tegen krachten die naar afgronden dreven. Telkens had een knoestige wortel nog op het randje houvast geboden.
Door geven is het leven sterker dan de matheid om het te begeven. Adrenaline, stress in banen houden. Al eens iemand die het niet kan volgen. Zelf al iets laten schieten, opgeslorpt door chronische drijfveren die de winterslaap uit hun ogen wreven. Moe zijn en zich afvragen : Is dit dan depressie? Een reactie op pressie ?
Met permissie, ik kruip in Indra’s slakkenhuis en zwijg me dood. Ik hak alle trossen los en laat me afdrijven. In het vruchtwater van een wedergeboorte. Ik laat me onaangekondigd aborteren. In elk geval dobberen op kabbelende baren. Naar de fles grijpen, me erin persen en laten gevonden worden. Ik vind niets meer zelf. Niet vanzelf. Het kost allemaal vreselijk veel moeite. Zelfs wakker blijven. Waar ik zit of sta of ga stuik ik in slaap. Dat zal nodig zijn zeker. Teveel weten. Willen vergeten. Niets meer meten.
Luisteren naar de wind, speurend of die iets meevoert, of die een blad of twijg beroert. Neen, de stilte is oorverdovend. Tinnitus aureum. Allang heb ik er last van. Oorzaak onbekend. Doktoren zijn domoren. Wat mijn oren horen gaat aan hen verloren. De remedie ben ik zelf. Ik moet intens beleven, naar sterren streven die kunnen schitteren aan het firmament van een vent met een boodschap die niet wordt verloren bij een vrouw die ik kan bekoren door mijn stem te horen. De rest is zagemeel, een pijp kaneel, zoethouder tot het over is. En ik wil het niet weten over gaan. Maar wat doe ik eraan als het eb wordt en plat water? Weer een flater en een kater. Ik denk aan later. Als alle beelden samenvallen in een kaleidoskoop van geluk.

Harry

Lees verder!

De indiaan sluit zijn ogen en blikt over de jachtvelden. Zoals hij ze ziet in zijn herinnering aan blije en droevige dagen. Aan prairie die nog groen was, met dartele mustangveulens. Aan verdorde zomers, schroeiend hete rotsen, een moeizaam opgespoorde en bijna opgedroogde bron voor een mondvol water om te overleven, verdreven van land dat hij in zijn hart had gesloten.

De indiaan was Bleekgezicht al vergeten. De blanke squaw die Bleekgezichts dochter was had de indiaan in het gezicht gespuwd. De indiaan dacht allang niet meer aan de revolverloop die Bleekgezicht eens op een punt tussen zijn ogen had gericht. En het vierspan dat Bleekgezicht recht op de van zijn paard gevallen indiaan af had gestuurd was wonderbaarlijk gestuit door een rotsblok. De indiaan had Bleekgezichts scalp geen trofee voor bloedwraak waardig gevonden; Bleekgezicht stierf later met de wapens werkeloos naast zijn bed.
Waarom de blanke squaw zijn kinderen ontvoerde wist de indiaan niet, en hij wist evenmin waarom de sheriff geen poot uitstak tegen het onrecht.
Zelfs teruggedrongen in zijn reservaat, wist de indiaan dat de tijd met hem zou zijn. Dat zijn bloed zou opstaan en naar de jachtvelden terug zou komen om met de indiaan op ongebreidelde en ongezadelde paarden vrij over de prairie te rennen.
Maar de indiaan is moe. Moe gekrijgd, zonder speer of tomahawk maar met blote handen uitgestoken. Kijk, ik ben ongewapend, ik haat niet maar hoop.
De indiaan is moe gehoopt. Hij is een hoop hoop met slechts halve vervulling. Hij begrijpt niet langer hoe de haat van de blanke squaw kan blijven heersen en zijn bloed, zo lang al af van de moederborst, de keel nog dichtknijpt van angst voor verwerping.
De indiaan kent geen angst. Hij kent alleen hoop en droefheid als die niet in vervulling komt. De moe gekrijgde indiaan heeft niets gekregen. Dat is niet erg. Maar erg is dat zijn bloed zwijmelt voor de blanke squaw die een addernest aan haar borst voedde. De indiaan kan het niet langer aanzien.
Hij bestijgt zijn paard en gaat de prairie in op zoek naar zijn bloed, om het te redden en het de heerlijkheid van de jachtvelden te laten zien. Hij neemt geen wapens mee. Alleen zijn blote handen en zijn hart dat groot genoeg is om te zwijgen bij het roken van een vredespijp na de vernieuwde bloedband.
Harry

Lees verder!

O, ik ben al vele keren miljardair. Als ik zou geloven in al die e-mails met hun gelukstijdingen.
Bill Bates bedenkt me wel elke maand eens met een brok fortuin. Hillary Clinton zelfs. Om nog te zwijgen van al die oosterse en afrikaanse dames die net een fortuin erfden maar er niet zonder mijn hulp aan kunnen en waaraan ik een vette lijfrente over zou kunnen houden.

Ik moet meestal niet anders doen dan mijn naam, adres en telefoon opgeven. Aan een obscure maître notaris of advocaat die er zijn broodwinning van maakt om geluksvogels als ik te gerieven met datgene waarnaar ze gewoon een poot uit hoeven te steken.
Maar ik steek geen poot uit. Ik lig op mijn luie krent in het zonnetjee. Ik geniet van nu en straks zoals van gisteren. Ik moet wel van gisteren zijn dat ik die gouden hoornen des overvloeds niet met beide handen grijp.
Fortuinen liggen voor het grijpen.
Ik wist niet dat de wereld zo in elkaar zat. Altijd al was ik overtuigd van het tegendeel. Ik weet dat geld niet gelukkig maakt. Het kalmeert alleen maar de zenuwen.
Maar zenuwen heb ik niet. Althans, ik vertoon er niet de tekenen van. Tenzij wit haar daar een teken van is. Maar dat denk ik niet. Mijn vader had ook dat haar, op vergelijkbare leeftijd. En trouwens bestond in zijn tijd nog geen internet en email met fortuinlijke gelukstijdingen.

Met een air van miljarden geniet ik van biljoenen zandkorrels op een strand, van zwemmen in het inmiddels opgewarmde zilte zeewater. Tegen die muren om een zwembad kan ik niet. Het is te vol. Crowded.
Met strandjes aan de Cornish riviera heb je dat niet. Er zijn er plenty. Je kan gewoon tot op het strand rijden. Heel vast zand. Bij eb is het dan nog vijf minuten lopen naar het surfparadijs. Je kan er genieten van de zonsondergang. Aan de noordwestkust daar gaat de zon voor iedereen onder zoals aan onze Belgische kust. Maar het kader is veel mooier. De zonsondergang wordt daar geflankeerd door klippen. En van een rotsig eilandje maak je een vizier voor je weddenschap of ze links of recht daarvan in zee zakt. Terwijl je geniet van een pint of een wijntje op het terras van wat soms het enige tapgat is in dat surfparadijs. Jongelui trekken vaak bij het invallen van de schemering nog eens op de golven af. Eer ze gaan samenklitten op de gradins van een natuurlijk amfiteater, ergens in de klipwand die de ondergaande zon omkadert.
Was het maar altijd zomer. Ik zou die gelukstijdingen over miljarden nog beter kunnen missen.

Harry

Lees verder!

2 juli en alweer in het UK maar nu met stiefkleindochter van weldra 13. Het Dutroux tijdperk lijkt afgesloten, want niemand is nog geïnteresseerd in het document dat ons samen reizen machtigt. In Duinkerken steek ik het bij de pascontrole toe en zeg dat het mijn 'godchild' is. De politieman prijst me als ‘good man’, in het engels godbetert. Europa sloeg toe, want in Dover spreken ze me aan in het Frans.
Op naar Cornwall. M26 en M25 zitten eivol, weet madame GPS. Ze stuurt me tot bijna in Londen. We kunnen de cucumber al zien. Helaas is er ook daarlangs weinig doorkomen aan.
De velden rond Stonehenge dragen nog de sporen van de solstitium toeloop.

Amper 60 km/h is ons uurgemiddelde tot onze bestemming, het aloude dertiende-eeuwse smokkelaars- en vissersplaatsje Polperro aan de Cornish riviera. We betrekken een flatje boven de gelagzaal van de al even oude Crumplehorn inn.
Met als leitmotiv wat een tiener zoal verzucht, maken we er voor 5 dagen het allerbeste van.
Eerst zijn dat strandjes. Ik heb een kaart waar ze allemaal op staan, en we nemen de beste. Tot ook het binnenland lokt, langs slingerende wegjes tussen bermhagen.
Een stenencirkel, een kweekplaats voor schattige otters, een apentuin.
En waar je dat het minst verwacht, maar het stond ook op die kaart en ik reed er opzettelijk langs in the middle of nowhere : Paul Corin’s Magnificent Music Machines. MaMuMa.
Bijna er voorbij gereden, want behalve ‘Entrance’ viel geen aanduiding te bespeuren. De man was zijn gras aan het afrijden; maar die machine liet hij onmiddellijk staan. Zijn Magnificent Music Machines, daarvoor leeft hij al meer dan 30 jaar in dit godvergeten gat waar hij een watermolen kocht. In een loods staan rare grammofoons, pianos mécaniques in allerlei soorten en maten, draaiorgeltjes… Met hele collecties geperforeerde blikken platen, papyrusachtige rollen en ijzeren vouwbanden met gaatjes. De meeste van die dingen werken pneumatisch en drijven een blaasbalg aan; door de gaatjes stromende lucht brengen toetsen en kloppers in beweging om snaren te betokkelen. Die Corin is een bevlogen en passioneel verteller en weet jong en oud te boeien; hij kent elk bijzonder orgel in Vlaanderen en Nederland, heeft er sommige gekocht of gerestaureerd. En hij bezit en bespeelt een Würlitzer theaterorgel. Nee geen juke-box, maar een orgel met instrumentenregisters en manualen en pedalen. Om het te bespelen trekt hij andere schoenen aan. Van Andrew Lloyd Webber wil hij niet weten, maar hij speelt het ene blad na het andere van Rodgers en Hammerstein, van Gilbert en Sullivan, van Irving Berlin…. De lucht perst zich door enige slangen naar een theater mock-up waar gewone en rare orgelpijpen gerangschikt staan achter flapdempers die pedaalgestuurd open en dicht gaan volgens het bespeelde instrument. Ik waan me in een stomme-filmzaal 1925, met die Corin als magic musician. God wat kan die man vertellen en uit dat orgel toveren…. Nog twee koppels zijn binnengekomen en luisteren ademloos toe.
Zij luisteren nog naar de pianos mécaniques terwijl wij al op weg zijn naar King Arthur’s kasteelruïne in Tintagel aan de noordwestkust.
Momenten van ongeëvenaarde muzikale ervaring in onooglijke binnenlandplaatsjes wedijveren hier met het monumentale natuurschoon van Cornwall’s kust. Spanje en Italië verbleken even. Hier keer ik nog terug. Als het moet alleen, maar liefst nog met wie ik op mijn beurt kan begeesteren voor Paul Corin’s MaMuMa, Magnificent Music Machines.
http://www.paulcorinmusic.co.uk/

Harry

Lees verder!

De merels wonnen. Terug van een weekje UK met zoonlief stak hun nest vertopt in de hydrangea. Af- en aanvliegen zette me op hun spoor. Ik zette er een ladder in om te kijken. Het wijfje vloog ijlings weg van twee vers uit het ei gebroede jongen die hun bekjes opensperden maar het piepen nog moesten leren. Een derde eitje lag er nog gespikkeld bij, klaar voor metamorfose naar nog een gapend mereljong met niet te stillen honger naar het leven.
Niets aangeraakt, zette ik de ladder weer weg en hoopte het wijfje spoedig terug op het nest te weten. Van vogelgewoonten weet ik zo weinig. Stel dat mijn lijfgeur haar definitief ongeschikt voor het verdere moederschap had gemaakt! Ik zou niet weten hoe daarvoor te boeten. Ik kan er tenslotte niet zelf op gaan zitten broeden. Een al pluimig jong er doorheen helpen met lijnzaad en yoghurt, dat zie ik nog zitten en deed ik al eerder. Dat was dan wel een lijster, maar ik denk niet dat merels en lijsters zo anders gebekt zijn dat het niet zou lukken. Het was destijds wel gelukt. De lijster had veel aanleg om tam te blijven. We hadden toen ook een hond, zo’n jonge golden retriever die nog beste maatjes was met de kat waarmee hij samen in de hondezetel een hazenslaapje deed.
Het leek soms wel een mini-circus, want gedrieën hadden ze een nummer. We gaven de retriever een bamboestokje in de bek, dat hij braaf ophield, en plantten de poes tussen zijn voorpoten. De lijster zetten we op de bamboestok. Dat kon zo een tijdje blijven duren tot de kiekjes gemaakt waren. De storing die tenslotte optrad kon allerlei vormen aannemen. Bijvoorbeeld had de poes genoeg van de vertoning en stapte eigenwijs op. Of de retriever hapte naar een voorbijzoemende strontvlieg en liet uiteraard het stokje vallen. De lijster was gewoonlijk de die-hard en keek op naar de trouwelozen. Tot ze er op een dag niet meer was, de wijde wereld in getrokken, hond en poes verweesd achterlatend. Ook daar kwam een eind aan toen de instincten van de retiever de kopopstaken en ze voortaan kat en hond waren.
Allang voorbij, die tijd van de huisdieren. Van mijn huisgenoten resten nu nog enkel de merels. Ik begin er gehecht aan te raken. Maar ik weet dat ze over een paar weken uitvliegen en elders zullen gaan wonen. Of misschien volgende lente weerkeren naar de hydrangea in de patio.

Lees verder!

Als neo single maak ik me na anderhalf jaar wijs dat ik de eenzaamheid bemin. Maar dat is enkel zo als ik ze vrijelijk opzoek om er met volle teugen van te genieten.
Zoals teruggetrokken op hoogten waar leegte zich vult met toppen en kammen. Och, het zijn geen bergen. Het oogt alleen maar zo. Geen granieten monumenten voor alpine klimmen. Eerder een in 800 m klim nog vriendelijk mengsel van rotsige kragen en gras dat schapen nog de moeite vinden. Een pad is soms een geëffend grintweggetje of een amper zichtbaar spoor van menselijke doortocht, maar soms ook een chaotische stenenslinger om doorheen te ploeteren. De na wat inspanning beleefde leegte en eenzaamheid zijn zielsverheffend als je, rustend op een steen die de natuur naar je kont vormde, de wat koele lucht in je longen laat stromen terwijl je van het uitzicht geniet. Amper denkbaar dat 2 eeuwen geleden er over die passen nog pakpaarden en ezels met voorraden gevoerd werden. Tijd betekent hier niets voor de trekker van vandaag. Tenminste, zolang het weer niet omslaat of de mist valt; want dan kan je maar beter op het dalwaarts pad zitten dat vanzelf terugvoert naar de bewoonde wereld of wat daar voor doorgaat. Vaak is dat maar een groepje huizen, een gehucht, en met wat geluk een dorp met herberg waar je op een biertje en wat eten kan aanvallen.
Ja, op die manier bemin ik de eenzaamheid.
Thuis bemin ik die ook, waar muziek zich leent tot gezelschap en een laptop me de rest van de wereld opent. Toch wil ik daar nu en dan een lijfelijk exemplaar van zien.
Van stoerdoeners en tooghangers van mijn eigen sekse krijg ik het schijt. Vrienden heb ik even weinig als ik vriendinnen heb. Echte vrienden dan; en hen zie ik minder dan de vriendinnen, waarmee ik het liefste praat.
Het vrouwelijk geslacht heeft uiteraard meer in petto.
Maar daarin wordt mijn leven een pendelgang, en ik weet niet hoelang het duurt eer de slinger zich vast pint.
Nu en dan daten voerde al eens tot iemand waarmee gemeenzame belevingen zich boeiend aftekenden. Exploratie die al eens seks meebrengt in een hoge mate van gemeenzaamheid die zich nochtans sleetbestendig moet tonen om deugdelijk te zijn en me niet op onverklaarbare wijze weer doet verlangen naar alleen zijn en cocoonen in zo'n slakkenhuis naar het concept van Indra.
De kleine dingen in het (all)eenzaam zijn bekoren en verheffen me.
Maar in het gemeenzaam zijn worden die me tot ergernis en prikken gaten in de feestballon. Ineens loopt die leeg en pieker ik me rot over oorzaak en reden waarom plots mijn intuïtie het van mijzelf overnam en ik willoos overbleef, niet in staat om nog een vin te verroeren, de telefoon te gebruiken of een mail te plegen naar de mij uit de gemeenzaamheid ontvallen persoon.
Tot ik oorzaak en reden in mezelf vind en me herken als en beken tot pendelaar tussen gemeenzaam en (all)eenzaam leven.
Ik hou van beide. Voorlopig liefst.

Harry

Lees verder!

Verguld met ‘familie’-gevoel kwam ik uit het UK terug aan continentale wal.
Het full breakfast, incluis bonen in tomatensaus die ik anders nooit neem maar nu uit solidariteit mee verorberde, was ik de laatste morgen spuugzat. Ik stond er van te kijken dat zelfs zoonlief een continentaal ontbijt bestelde.
En jawel…ook deze keer een paar pantoffeltjes laten staan in Norwich. En eerder vergat ik bijna het in de Yorkshire Dales nieuw gekochte paar bergschoenen bij de Maltese guesthouse eigenaar en zijn ex-spion vrouw die ons een pint ‘bitter’ aanboden en meedronken nadat ze de kwibus herkenden die er het jaar voordien een lade kleren vergat om ze nadien te kunnen ophalen (zie ‘Solotrip startup’).
Ja, de lokroep van de leegte sloeg toe en bracht ons in de ban, vijf dagen lang te voet door een van de mooiste streken van Engeland, Wainwright achterna. Vader en zoon op pad, de rugzak op, de rest van de bagage vooruit gestuurd met ‘Brigantes’, een van de voortreffelijke organisaties die Coast-to-Coast stappers onderkomen en verlichting van hun last bieden.
24 km de eerste dag bracht ons zonder noemenswaardige klimmen bij een van zijn paard gedonderde paardenfluisteraar die voortaan stijfbenig vanuit een stoel zijn orders gaf.
Halfnaakt in short de badkamer uit benend voorbij 5 uitrustende Welshe dames, was de genoten douche mij dierbaarder dan hun ongeregistreerd commentaar op mijn catwalk. We waren klaar voor nog eens 2 km heen en 2 terug voor een avondmaal in de inn. Geen spoor van de dame die we vermoedden de overtrousers te zijn kwijtgeraakt die we onderweg opraapten. Op dag 2 beende die ons met haar gezel in de motregen gehaast voorbij terwijl wij ons lunchpakketje verorberden. Moest zij weten.
In de hut vóór het echte klimwerk konden we zelf koffie zetten en gaven we de Welshe dames goedgemutst het nakijken tot we beseften dat wij verkeerd en zij goed liepen. Een steile klim en een kammenpad later kwam alles terecht. Afdalend kregen we gezelschap van een Brit die wegens blaren op zou geven. Zelf trapte ik in ‘bog’ en ging een keer onderuit met het volle gewicht op mijn knie.
Aangeland in de country inn waren de Welshe dames weer van de partij en ontpopte zoonlief zich als charmeur en dronk een biertje mee. Bleken zij dan ook nog in dezelfde B&B te zitten. Ook de sansculotte zat daar en kon de morgen van dag 3 haar broek weer in haar rugzak steken en zich een nieuwe aankoop besparen in Grasmere. Zij leek op Helen Mirren, hij op een weliswaar welbespraakte mister Nobody. Wat zij van ons dachten zal duidelijk geweest zijn. Maar ons was het nog steeds de vraag of ze minnaars waren dan wel echt zus en broer waarvoor hij zich uitgaf in de pub in St Bees voor we aan de tocht begonnen.
De bewolking en wind op dag 3 tartend in shorts, kregen we eerst eindelijk weer GSM-netwerk en daarna gezelschap van dezelfde Brit die ondanks zijn blaren alweer een top af was gekomen en nu echt op weg naar Grasmere om op te geven. Toch eerst samen klinken op de gezamenlijke stukken van onze tocht.
Op dag 4 verliep met een stijve knie de beklimming moeizaam, maar de rest van het pad viel erg mee.
Dag 5 zag ik vanuit de bezemwagen tot ons eindpunt, waar ik zoonlief een 6 km tegemoet liep om hem zijn laatste kilometers weer tot gezelschap te zijn. Samen uit samen thuis. Al is dat dan een hotelletje waar ook ‘broer en zus’ zitten die ons op het vinden van haar broek trakteert met een pint bitter. En zo komen we eindelijk achter het geheim van hun relatie, niet wat wij dachten en ook niet wat hij bij het beginpunt zei, maar iets tussenin : schoonbroer en schoonzus, elk met echtgenoten die niet graag stappen maar zij twee dus wel. Geloof dat maar. De sansculotte toonde zich moe en trok zich terug, hem ostentatief een boek gevend alsof ze niet dezelfde kamer deelden. Kon het ons schelen ?
Wij deelden ook de kamer. Dat was in 27 jaar niet meer voorgevallen (zie ‘Liefde is geduldig’).
Wij hadden een reuze tijd. Onze herinneringen kenden een nieuwe start. Ik heb weer familie.

Harry

Lees verder!

SLANG an unmarried person who engages in casual sexual relations
Origin: swin(ger) + (sin)gle

We zijn idealiter swingle eer we een min of meer vaste binding aangaan met een andere single. Of die dan ook swingle is laten we in het midden. De binding die we willen aangaan duwt dat wel naar de achtergrond. Als die maar single is.

Er zijn er die daar fervent over waken. Zelfs op de chat zwaaien ze met de huisregels van de site voor singles. Met Wiesenthals bezetenheid tegenover nazimisdadigers als lichtend pad willen ze elke nog gehuwde of samenwonende die ze op het spoor komen meedogenloos van de site doen verwijderen. Meteen gedragen ze zich als gestapo’s die ‘Juden raus’ schreeuwen en judasachtige schouderkloppen uitdelen met het merkteken om te worden uitgestoten door de site authority.
Ik vraag me af waarom. Wie niet met eigenlijk nog gebonden mensen wil omgaan, hoeft zich alleen maar consequent te gedragen. Laat ieder in vrede leven, vooral met zichzelf.
Minstens één lieve dame ken ik hier die graag iemand ontmoet om eens niet alleen naar een tentoonstelling te hoeven terwijl haar man al jaren aan een ziekbed gekluisterd is en zij bij hem blijft. En die daar bij het eerste contact meteen voor uit komt. Je hoeft toch niet in je profiel te zetten : “mijn man leeft nog en ik hou van hem maar ik wil wel eens voor een paar uren uit de kooi de wereld in en een goeie babbel voeren na iets in gezelschap te kunnen zien hebben” ?
Merkwaardig dat het meestal vrouwen zijn met die onverdraagzaamheid naar mannen. Omgekeerd lijkt me dat niet zo het geval. Dat kan dan weer seksistisch bestempeld worden, want dat mannen toleranter zijn kan ook weer niet waar zijn.
Enfin, swingle dus.
Hoe minder ik die definitie wil beleven hoe meer ik er voor word versleten door chat-dragonders en hun slipdragers. Je kan al niet meer lollig wezen over de madam die je in ’t stad van A’pen in je auto bij hebt, of je krijgt de appreciatie dat daar inderdaad hoertjes zijn die bij je passen. Deze week nog meegemaakt. Tot een andere chatmadam pienter opmerkt hoe raar het is dat GPS-taal steeds door een madam wordt gesproken.
Ik heb het voor madammen. Tenslotte ben ik tijdelijk weer swingle. Ik swing me door het verkeer. En heb ook in mijn auto graag charmant gezelschap op weg naar gezamenlijke beleving. Waar die zich ook moge afspelen,’t stad van A’pen of de minder bekrompen wijde wereld.
Is er iets mis met swingle zijn op zoek naar beters ?

Harry

Lees verder!

Al ruim een jaar is gedate(erd) sinds ik na mijn debuut hier eens ben ingegaan op vrij-avances van een eerste drieërlei contact. Nog wat andere beiderzijdse avances werden kweekbodem bij wat ik zoek maar hoogst zelden (h)erkende. In beiderzijds ultiem bevredigende seks beleefde passie bleek het uiteindelijk ook niet te zijn, en langdurig hortend en stotend was het afkicken.
Ik sla wat over en kom tot de kern vandaag.


Aan actiefzijde een man met als single nog gegroeide begeestering door en voor het mooie in natuur en cultuur en muziek en in de vrouw als muze, onderwerp en gezegde en meewerkend voorwerp.
Sorry dames als mijn antieke grammatica jullie onrecht aandoet, maar ik vond die termen niet uit en ik betracht twee-eenheid in passionele drijfveren tussen geesten en lichamen. Welke wisselende maar weliswaar gelijktijdige noodzaak jullie zich daar ook mogen bij voorstellen. Zet ze op een voetstuk en ik aanbid ze. Gooi ze tegen de vlakte en ik schrei mijn ogen uit. Ruk er één van weg en ik ben ge(a)m(p)uteerd.
Verder leerde ik weer dat vertrouwen op intuïtie loont en zelfs nodig is tegen zgn. beter weten in.

Aan passiefzijde : er is een jaar voorbij maar verder weet ik van niets. Met de tijd moet ik niet meer morsen, maar me ergens in storten hoeft ook niet.
Net ruim baan gegeven aan het pssjjt van een als een lek lopende binnenband verdwijnend wij-gevoel. Noodgedwongen tijdelijk gemis van seksbeleving woelde het naar boven : de tegenhanger kent maar begeestering door gunstkoopjes en drijft op radio Nostalgie zonder ook maar één CD-tje.
De barre woestijn voor mijn brein.
Het epitheton ‘instabiel’ rijg ik wel bij de parel ‘psychopaat’ die madame ex 22 jaar geleden reeg aan het snoer waaraan ze buiten mijn medeweten haar kerkelijk huwelijk verhing.

In de passie voor het leven en in mijn intuïtie stel ik mijn onwankelbare hoop en vertrouwen voor de toekomst. Beminnen kan ik en wil ik. Met vuur en bewezen standvastigheid.
Maar mag ik even de begeestering zien en weten bij het onderwerp, gezegde en meewerkend voorwerp van mijn keuze ?
De mijne steek ik ook niet onder stoelen of banken.

Harry

Lees verder!

Begeesterd
denk je
voel je
Slijm je uit
balsem mijn huid

Minnekoos
haveloos
Maak me week
bef me laveloos


Schurk je lijf
in het minnen
Breng me
buiten zinnen

Ik neem je pik
onder mijn hersenpan
Word klein
buk je hoofd
in mijn levenspoort

Dep je hart
tot moes
vinger het
in mijn poes

Begeer mijn koestering
Koester mijn begeerte
heen en weer
Een veer
in oeverloze begeestering

Lees verder!

...nestas bigunan hinase hic anda thu.
Zo stond het er, ooit eens, in 't oerNederlands. Een wegdromende monnik die een nieuwe ganzeveer in inkt doopte om ze ‘in’ te schrijven en naar zijn hand te zetten. Niet bepaald de hoofse liefdeskreet van een ridder op wit peerd, noch de over haar korset geslaakte zucht van een naar minne smachtende jonkvrouw.
Misschien het kattebelletje van de monnik voor een aanstonds in de leer komende novicebroeder.
nestas bigunan…
Een brutaal koppeltje merels kent er alles van. De hydrangea lijdt onder af en aan vliegend gefourageer met gras, blaadjes en losse eindjes van divers pluimage. Tot binddraadjes voor vuilniszakken toe. Waar halen ze het !
De Vlaamse wegendienst moet nodig merels uitzetten in de autostradebermen. Zo raakt alle kleine rommel opgekuist na de oogst van plastic en blikjes.
Vogelkastjes staan er al genoeg. Ze flitsen ongenadig. Daar gaat weer een etentje met een date…telkens ik er weer een boven de toegemeten afwijking voorbij gescheurd blijk. Doet me aan Vivo denken die het wel had, al moest ze het zelf betalen. Moet ik het aan mijn hart laten komen? Nee toch. Ik moet toch weer wat kilos kwijt. Het wil niet zo lukken met de fitness. Niet te verwonderen, want ik lees de laatste tijd in mijn boek. Op de zitfiets, de ligfiets, de loopband zelfs want ik train op helling en niet op snelheid. Over een maand heb ik de klim in de benen. Zoonlief en breed lachende kleerkast zal me gewis zijn kuiten laten zien, honderduit vertellend om mij de adem te besparen. Ik zal mijn spraak bewaren voor de after-walk, als we gedoucht hebben en aan tafel schuiven in een of andere pub met gindse opvatting over ‘good food’. Misschien gaat ons welwillend (voor)oordeel wel voor de bijl daar in Lakeland. The proof of the pudding is in the eating. Waar zou de ouwe Fred Wainwright zijn tanden in hebben gezet,in Julia Bradbury‘s 631.000 keer bekeken benen? http://www.youtube.com/watch?v=RCk8FlkuAlM
In ’79 kreeg een kontje boven een ander stel benen nu en dan mijn zetje richting Scafell pike; 900 meter klim op een noodrantsoen van twee pompelmoezen, dat onthoud je. Ik weet me nog van honger de steilste afdaling doen en de desolate pub beneden op trillende benen bereiken, om die tot zes uur gesloten te bevinden.

nestas bigunan…
Geschreven naar het schijnt door een in Engeland verblijvende monnik van hier.
De merels lieten zich weer horen. Maar ik zie de rakkers niet, en als ze aan hun nestje bouwen dan hebben ze het deze keer goed verstopt. Als ik het lange weekend weg durf gaan zal ik wel weer eitjes vinden. En als ik die niet vind zal ik getjilp gaan horen. Dan is het te laat en zal ik nog meer gefourageer aanschouwen. Tot die mormels uit hun nest vallen, door de patio fladderen en tegen ruiten stormen, maar op zekere keer de zwaartekracht ontstijgen en over het dak de wijde wereld in verdwijnen.
Ik wou dat ik een vogel was.
Wanneer ga ik eens aan mijn nest beginnen?
Het gevogel ontlokt mijn bek vol oud gras een ‘hinase hic anda thu’.
Ik neem een SM, op de bronsttijd.

Harry

Lees verder!

Wat ik deed kon ik goed zei ze
maar genoeg deed ik niet
Wat ik kon deed ik goed zei ze
maar ik kon niet alles

Wat zij hoorde klonk goed zei ze
maar ik zei te weinig
Wat ik zei voelde goed zei ze
maar ik schuwde haar gevoel


Ze kwam naast mij staan zei ze
en ik dacht doe dat maar
Je raakt me niet aan zei ze
maar zij raakte mij niet

Ze wou op vakantie zei ze
mijn doordeweekse bijzijn volstond niet
Er kon een vriendin mee zei ze
ze stelde me op de proef

Ze kwam niet aan haar trekken zei ze
maar haar trekken werden mij vreemd
Ze vond het niet vreemd zei ze
dat ze me vreemd wist gaan

Ze wou nog een kind zei ze
want dan zou het beter gaan
Voor mij was het genoeg zei ik
en anders ga je maar

Er kwam geen kind meer
we leefden naast elkaar
Gal brakend hunkerde ik naar liefde
en wou niet vreemd meer gaan

Bij mezelf op mijlen ver van haar
wist ik me in staat tot liefde
Congruent daarmee was het
dat ik haar niet meer geriefde

Het inzicht trof haar als de bliksem
en spleet voorgoed haar wereld
Ik werd als hetero haar vijand,
haar kindslaven zouden haar lesboziel laven

Arme lieve kinderen, na een kwarteeuw verwijdering,
eerst in hypocrisie die ik jullie niet kon besparen,
groeide en versmolt weer jullie herinnering
met de waarachtigheid die ik kon bewaren

Nu zelf in liefde sterk, hou van jullie moeder
De tranen om jullie droogden, ik had weer iemand lief
Alleen, zij is niet meer; ik ken weer het verdriet
Zie naar wat in liefde kon, vergeet dat niet

Harry

Lees verder!

Dates waarmee je tot 3 kon tellen gaan twee kanten op : die geweest zijn, en die nog zijn.
Deze die nog zijn gaan ook 2 kanten op : deze waarmee je wat had en nu niet meer maar nog zijn en dus geen date meer heten, en die ene die allang geen date meer was en zich steeds weer herhaalt. Ingewikkeld? Tja, zijn we dat niet allemaal in zekere zin? Moest het allemaal zo eenvoudig zijn dan waren we hier niet.
Nu ken ik onder dames toch veel verschil.
Er zijn er die zich, net als die man in een chatkamer elders, boudweg liefhebster verklaren van een triootje. Of ze ’t ook doen weet ik niet. Ik wil er niet bij zijn. Ik heb aan 1-1 genoeg om in alle discretie lief te hebben of zelfs gewoon maar seks als dat van twee kanten OK is.
Er zijn er ook zoals die dame die zegt me lief te hebben maar ineens om Joost weet welke reden uit het bed ging klappen. Dat gaat voort en eer je ’t weet vergaat een stuk huishouden van jou doordat het in een chatkamer achter je rug virtueel op straat ligt.
Er zijn dames die zich daar in verkneukelen, er scheppen bovenop doen. De vuilbakken buiten zetten, noemen ze dat. Alsof hun uitdrukking me ontgaat. De vuilbekken.
En er zijn er andere die je gewoon als mens zien met oog voor het andere. Als je laat blijken dat van die dames te appreciëren, denken de vuilbekken dat je er het bed mee deelt.
Het moet zijn dat iedereen het daar doet met iedereen, en ik dat om een of andere reden niet weet. Raar. Maar ik verbaas me nergens meer over.
Van mijn eigen sekse lig ik niet wakker, met iemand van de andere slaap ik, als dat zo ligt. Dus niks aan het handje, vuilbekken, en zet voortaan jullie vuilbakken buiten met echt afval.
Ik zet de bloemetjes buiten; met die dame die echt van mij zal houden; ik zie zelf wel wie dat wordt. De vuilbekken komen het niet te weten.

Harry

Lees verder!

Kom dat tegen, na al dat daten. Een oude vlam die je komt opzoeken. Ze is in het land, haar vliegtuig geraakt niet van de grond. Moet ik nu voor die Ijslandse vulkaan op de knieën vallen, nu bijna 28 jaar later die oude vlam ineens voor m’n deur staat? Ze had gebeld. Normaal zit ze in Frankrijk. Daar was ik gisteren ook, aan de opaalkust. Maar zij komt uit god weet welk gat. Iets met Béarn. Een béarnaise dus. Dat lust ik. Ik associeer béarnaise met een lekkere vleesbrok. Zelf was ze een lekkere brok, toen. Het vrijen was ooit heel goed; van de nacht tot de noen, en na ‘t eten tot 's avonds weer van katoen. Ooit ging dat in het UK op de dansvloer door, tot we ons bewust werden dat iedereen keek. Misschien gewoon door de dans met onverholen passie, de lijven aan elkaar geklonken. En toch. Er is weinig waaraan geen eind komt. Op een keer was het gedaan. Door een externe oorzaak lagen de emoties in een knoop. De knoop ontwarde zich niet. En dat verwarde de een of de ander. Maar elke plooi wordt tenslotte glad gestreken. Met een heet ijzer. Wie het ijzer heet kan maken heeft gewonnen, tenslotte.
Een oude vlam voor de deur dus. Met sportkar. Inclusief zoon en border collie. Een beest dat huist op 7 hectaren. Goed geboerd heeft ze. Zoon gaat even wandelen met de collie. Ze had zoon en collie nog willen wegbrengen bij familie, zegt ze. Blijkbaar deed ze liever eerst een peiling. Bij een drankje loopt het gesprek wel alsof er die 28 jaar nooit tussen waren. Onder andere over het vrijen van toen. Het was nooit afgerond, zegt ze. Nou, zij in elk geval is nu afgerond. Wel kan ik me voorstellen dat ze in bed nog een brok béarnaise delicatesse is voor de 8 jaar jongere minnaar die niet meer aan zijn vrouw mag komen. Moeilijk gaat ook, dat is bij haar niet anders dan toen. Ik zeg haar dat ik doodsimpel ben, heel lang monogaam was ook. Ze weet het, had me niet meer opgezocht toen. Nu dus wel. Ze houdt een slag achter de hand. Haar huis moet eens bekeken worden, opgedeeld, en ze kan raad gebruiken. Ik zal wel eens zien, naar haar huis. Ze moet maar eens bellen. En dan zien of zoon en border collie er zijn. Misschien ga ik dan na mijn advies wel eens met de border collie wandelen terwijl zij in haar jacuzzi baadt. Zo wordt het ook wel afgerond. Als dat na zo lange tijd nog zou hoeven voor haar, niet voor mij.

Harry

Lees verder!

Gezelligheid is troef in de chatkamer. Maar ze vereist enige etiquette. Het is wennen als je nieuw bent. Je valt midden in de zich ontspinnende uitlatingen van wie zich niet onbetuigd liet. Soms banaal, zodat het een tijdje duurt eer je kan zien waarover het gaat. Iets pardoes in het midden gooien kan dan stom zijn. Dus wacht je wat af tot je vat waarover het gaat. En dan kan je plots verbaasd staan. Een of andere dragonder maant je aan ‘weg te gaan als je alleen maar zit toe te kijken’. Duidelijk iemand die zelf lak heeft aan etiquette maar aan anderen regels wil stellen. Dat de banaliteit van de uitlatingen maakt dat je maar twintig regels verder merkt waar het eigenlijk over gaat, ontgaat zulk individu. Maar alla, intussen is het duidelijk wie graag de lakens uitdeelt. Dat hoef je natuurlijk niet te pikken. De chatkamer is toch niet de bestekamer van één iemand die daar komt ? Maar pas op als je dat zegt. Want dan gaat die op je profiel naar je smoelwerk kijken. Je moet dan al een adonis zijn om geen snerend commentaar te krijgen : ‘lelijkaard’, of zoiets; of ‘dégoûtante vent’. Je weet dan niet waaraan je het verdient, bent beleefd geweest, vriendelijk zelfs. Altijd iedereen begroet zonder onderscheid naar geslacht, gewoon alfabetisch het lijstje aflopend. Kan het beter ?
De zelfverklaarde regelsteller permitteert zich urenlang TV kijken om dan eens binnen te komen waaien met de vraag ‘wie is hier allemaal al geweest ?’. Een paar gatlikkers noemen prompt enige namen : deze en deze habitué(e)s, en nog wat andere namen. De zelfverklaarde goeroe noemt die ‘toeristen’. Als je niet weet wat dat is en je het durft te vragen, raak je door dat sujet ‘geblokkeerd’ en word dat kond gedaan over het groene laken. Als je dan niet snapt waarom, ben je nog meer verdoemd.
Fraaie etiquette !
Maar alla, je laat je noch imponeren noch inpakken of wegwezen en gaat gewoon verder meedoen.
Tot welbevinden door de zwijgende meerderheid die je soms in een privé venstertje sympathie betuigt. Een geluk dat dragonders dat niet altijd merken. Al zitten ze op vinkenslag. Er mogen geen twee rode bordjes staan of er wordt grif verondersteld dat die twee mekaar privé aan het opgeilen zijn, zo niet allang wat met mekaar hebben. In bed dan natuurlijk, of wat dacht je anders?
Wat kan het er toch ziekelijk aan toe gaan in de chatkamer.
Etiquette ? Mijn reet.

Harry

Lees verder!

Toegegeven : ik kom hier nooit meer in de chatkamer. Dus weet ik ook niet of er nog wel volk in komt. Ik wou dat het wel zo was. Dan zou ik met dames een praatje kunnen maken zonder me hun leeftijd af te vragen. En met heren die er zich graag in mengen. Die Gedanken sind frei. Dus wat maakt leeftijd dan uit ?
Ik mag dan wel stilaan een ouwe knar heten maar weet nog spits uit de hoek te komen. Maar waar vind ik die spitsbroeders en –zusters ? Al die hoger opgeleiden hier schijnen de chatkamer te mijden als de pest.
Ooit was het anders.
In de eerste periode van mijn lidmaatschap. Het was enige keren leuk geweest. Als ik geluk had waren er wel een paar. Een keer kon ik een paar dames ontzetten die duidelijk belaagd werden door enige rücksichtlose heren, tenminste als je die dan al zo had kunnen noemen. Niet te miskennen seksuele toespelingen aan het adres van die dames waren blijkbaar aan de orde toen ik binnentrad. Het was niet van voorbijgaande aard en dus greep ik in, noemde die mannen seksistisch. Dat ze maar zelf eens naar hun praat moesten kijken. De dames vielen me bij, of wat had je verwacht ? Ik was ineens een goeie, en de gesprekken rolden uit tot een stuk in de nacht. Nog enige keren rollebolde ik met dezelfde dames over het groene laken. Het was leuk en zij leken er ook van te houden.
Maar dan zou mijn lidmaatschap aflopen. Toen had ik er al een paar dates opzitten zonder blijvend of zelfs maar voorbijgaand gevolg. De vrouwelijke helft is hier vrij jong voor mijn leeftijd, en de spoeling dun. Maar voor de chatroom is dat dus geen bezwaar.
Tegen de laatste avond van mijn vol lidmaatschap had ik een plan. Ik zou alle na 19 uur inloggende dames met groen bolletje een klaargemaakte oproep zenden om na 21 uur eens naar de chatkamer te komen zodat het daar geheid gezellig zou worden.
Het had redelijk succes. Ik genoot van die laatste avond, en de dames ook hoop ik.
Hoe het nadien ging kan ik dus niet meer navertellen.
Alleen weet ik nog dat een paar jonge blaadjes een berichtje zonden dat ze door een ouwe bok noch gelikt noch opgepeuzeld wilden worden.
Die hadden het duidelijk niet op een scheutje humor begrepen, althans in de chatkamer, en zelfs helemaal nergens.

Harry

Lees verder!

Ken of herken je het keerpuntgevoel? Veel mensen hebben het tussen hun 35ste en 40ste. Het is niet verbazend. Als je niet zo begenadigd was dat alles meteen en op de juiste leeftijd goed zat, heb je geroeid met de riemen die je had, zwom je, ging kopje onder en kwam weer boven, sterker en zekerder van jezelf. Je bent af van die opvijzeling waaraan je zelfbeeld aldoor behoefte scheen te hebben.

Je weet een aantal dingen kleiner dan je had gedroomd. En het geeft niet. Je kent jezelf beter. Je kan beter liefhebben. Je hart werd groter. Je vingernagels krasten verguldsel en vernis weg. Je kan de blanke pit zien, de ziel van de ander puren. En je laat toe dat jouw blanke pit wordt beroerd.

Wat een keerpunt! Je ziet nu waar je staat. Soms moet je eerst wakker worden naast een partner die niet meer te herkennen en te beminnen valt, uitgehold als je bent door pijn. Hoe kon je in die onmin, ook met jezelf, zo lang met leven door gaan tot je gal begon te braken? Die ellende, waaraan je nu pas kan ontkomen. Nu vond je balsem voor je ziel in jezelf, uitgepuurd, een kiem van geluk. Moeilijk toch, en soms is de inertiekracht maar te ontstijgen met die katalysator in de huid en ziel van een vreemde man of vrouw. Ook al zal die in je verdere leven geen andere rol meer spelen dan de eenmalige lakmoesproef te zijn geweest waarmee je nieuwe zelf ontwikkelde chemie haar deugdelijkheid bewees. Tot zekerheid voor jezelf. Niet meteen voor anderen. Dat komt dan later wel.

30 jaar later bijna. Na een kwarteeuw geluk, als liefdesgift meegegeven in het graf. Van een goed jaar later is de tweede helft gelardeerd geraakt met daten, van eenmalig tot herhaald en dan al of niet met penopauze onderbrekingen. Stress en adrenaline als drijfplank maakten baan voor rust die je inboezemt en die libido weer doet gedijen. Genot welt op in proeven van ieders zoete kantjes terwijl je de bittere zorgvuldig vermijdt. Er is dat gevoel van ‘alle dinghe syn mi te inghe; ick ben so wied’.

En zolang iets wederzijds is en de houdbaarheidsdatum er niet toe doet…..
Maar je wil niet morsen met de tijd, niet spelen met andermans gevoelens en niet jezelf bedriegen.
Je herkent het keerpuntgevoel. Al weet je opnieuw waar je staat en wat je vermag, het is anders nu.
Er is minder tijd. Je gaat sneller door de bocht. Je kiest een baan die je bekend over komt. Het gevoel van thuis komen. Opnieuw.

Lees verder!

Het duurde wel een dozijn jaren eer ik er de brui aan gaf. Eigen schuld dikke bult. Ik had op die burgerlijke trouw maar “neen” moeten zeggen, zoals het stemmetje van mijn intuïtie me influisterde. Blikken van twee ouderparen blikten dat in. Dus was ik getrouwd, en nadien ook in de kerk. Met werk en kinderen en huisje bouwen en vakanties was het niet echt snor gekomen, en van het vreemd gaan baalde ik ook al. Ik was existentieel ongelukkig en de breuk maakte het duidelijk: zij is lesbisch. Twee jaar later was zij verhuisd met vriendin en kinderen en raakten we wettelijk gescheiden. Van die kinderen: no more show! Nu 27 jaar later zie ik hen weer, en dochterlief weet mij kerkelijk gescheiden. Wablief? Het onwetend zijn en de haar door moeder vertelde reden maakten nieuwsgierig. Al kan het feit me niet schelen, bij navraag bij de parochie klopt het al van begin 1988.

Dan nog waarom ik niks wist en hoe het kwam. De kanunnik van het bisdom verklaart zich om het ‘werk’ van zijn voorganger verveeld en noemt het abnormaal dat ik niet werd betrokken na het verzoek dat ‘madame ex’ instelde. Als ik hem geruststel dat het me 22 jaar later niet meer kan verdommen en ik er niets wil mee aanvangen, mag ik het dossier inkijken. Ik geloof mijn ogen niet. Ik dacht dat ik alles al beleefde of onderging, maar dit slaat alles. Eenzijdige verklaringen, van ouders en vriendin van madame ex, zelfs van een psychiater die ik niet ken en nooit zag. Wegens ‘extreem agressief’ verklaard besloot het kerkelijk tribunaal om me niet te horen, vrezend voor hun leven.

Wegens ‘zware psychopaat’ verklaard, die zich “bijgevolg nooit of nimmer rekenschap kon geven van inhoud en draagwijdte van het geven van een jawoord” kon het dat kerkelijk huwelijk als “ongeldig verklaard” afdoen. Bedankt, hypocrieten van kerk en wereld. Kan ik nu eindelijk voor de kerk hertrouwen, zie. Voor mij en mijn intussen gestorven geliefde was dat niet nodig. Voor de lesbische ‘madame ex’ was het ook nutteloos: een kerkelijk holebi huwelijk is zelfs niet voor overmorgen.

Dat ‘operatie beschadiging’ haar mij geheimgehouden kroon op het werk moest krijgen en aan toen nog jonge kinderen is verteld, is voor hen en voor mij spijtig geweest. Maar nu ik hen toch weer zie, halen we de verloren jaren wel in.

Moest ik hier ooit iemand tegenkomen: ik kan weer kerkelijk trouwen. Maar let op: ik ben een ‘zware psychopaat’. Een die 26 jaar lang een gelukkige relatie had met een vrouw. Een levend wonder dus.

Lees verder!

Van Edinburgh naar Skye is volgens de boekjes vierenhalf uur rijden. Twijfel of ik dat voor 3 dagjes Skye over heb ligt al om 8 uur achter mij als ik met één oog op de beroemde spoorbrug de Firth of Forth over rij. Eerst hopend me in 4 uren door de dalen te winden, gun ik de boekjes hun gelijk zoals mezelf dat koffietje aan de oevers van Loch Lochy. De nog varende Kylerhea ferry laat ik links liggen, want de brug is wel omweg maar sneller en gratis. Op Skye rij ik eerst tot Brittle bay waar aan het eind van de wereld ooit vliegtuigjes landden op het strand en de Black Cuillins met hun kop in de wolken bovenuit torenen. Op de gans anders ogende terugweg sla ik af naar de Talisker distilleerderij voor een zondagse whisky trail. Mijn vondst is een 16-jarige Mortlach ‘fauna en flora’.

Het schiereiland Ullinish wordt mijn eerste onderkomen, niet in het enige hotelletje dat zelfs voor het eten vol zit, maar in een B&B op Ullinish point met zijn enig mooie maar eenzame uitzicht.

Het wereldtop 30 Three Chimneys restaurant laat ik maar aan bekakte Engelsen, en probeer in Dunvegan het Old School Restaurant waar vistong met paddestoelen wel raar maar best smakelijk is. Terug, wil ik de B&B gastvrouw niet meer om haar wi-fi code vragen en draai CD’s tot ik over de weg voor morgen boven de Philip’s Navigator wegenatlas in slaap val. Ullinish lijkt een cosmopolitisch oord als ik met 2 Parijse jongemannen en 3 Canadese dames ontbijt, Frans pratend achter de rug van de B&B gastvrouw.

Uig zie ik vanuit de hoogte : ferry kade naar Harris en Uist, winkel met tankstation, hotelletje plus handvol uitgestrooide witte huisjes; that’s all. Over eenzame hoogten met uitgebloeide heide beneemt het uitzicht op de Quaraing me de adem zolang de opzettende mist het toelaat, en onderweg verbazen clan-kerkhoven in the middle of nowhere.

Nu het maanlandschap van Old Man of Storr zich in lage wolken hult, sla ik een keienweg in die 8 km verder langs watervalletjes opbotst tegen de groene gekartelde muur van een reusachtige ‘cirque’, die in de regen niet op pellicule vast te leggen valt. Schapen bekijken verwonderd de vreemdeling die geen turfplaggen uitdelft maar ze vanuit een autoraampje fotografeert als getuigen van enige beschaving. Vroeg inkwartieren in Portree en inloggen op Google Earth levert me van de cirque opnieuw het exacte beeld dat op mijn netvlies lag.

Zoonlief sms’t dat Portree een gat is met fish and chips. Een paar uur later meld ik zijn ongelijk en laat ik de chef complimenteren vanwege ‘the Belgian’; en dat wil wat zeggen, vertel ik de ober. De chef vergast me op een dram Talisker whisky.

’s Anderendaags zwerf ik de hele voormiddag tussen water en land eer de ferry me naar Mallaig brengt en ik twee uur later de Glencoe pas over ga. Na weer twee uur geraak ik in Ayr waar wegens vroege terugvlucht mijn kamer vooraf geboekt is. Daar vergeet ik de Mortlach in mijn bagage te stoppen.

Zes weken later haal ik die met een 1 € ticket weer op en zet in de geheime bergplaats van het op vakantie vertrokken koppel eigenaars een doos Belgische pralines in de plaats.

De thuisgekomen gastvrouw was in de wolken en zond me de uitnodiging om voor een dram whisky langs te komen als ik weer Prestwick airport aandoe. Dat zal ik doen, later weer eens.

Lees verder!

Een gevoelsmens heeft zo zijn evenknie nodig in het onderzoekende. Anders gaat het met de passie geheid fout. En als de passie ook nog eens in de seks is geslopen….dan is het wel heel moeilijk om klaar uit je ogen te zien. Maar alles leert. Het heeft alleen zijn tijd nodig.

Nu heb ik toch wel tijd zat gehad. In cycli van 8 maanden, een wat korte dracht voor de geboorte van iets nieuws, had ik eerst geen seks meer en dan weer wel. Over het waarom is geen betoog nodig. Dat is het leven.

Maar nu, in de negende maand, kijkt Inspector Introspector al een tijd mee over mijn schouder.

Wat ben jij daar aan het doen, man? Amuseer jij je met die dame rot? Waar moet dat heen?

Zo hoor ik hem bezig. Ik buig het hoofd, eventjes besuisd. Ik heb dan al wel tinnitus, maar dat stemmetje heb ik toch gehoord. Negeren kan ik het niet meer.

Je had er dan allang een relatie mee moeten hebben, weet Inspector Introspector nog. Euh…wat zeg je? Hoezo? Het is dat ik het wel weet, maar het blijf verdringen. Hoewel ik het hoe langer hoe minder netjes vind, de momenten uit elkaar aan het schuiven ben, een pendule die heen en weer slingert.

Ja maar zij weet van in het begin hoe het zit, opper ik nog. Inspector Introspector kijkt streng, niet onder de indruk. Game over, zegt hij. Ik sla tilt. Dit had ik niet verwacht.

Wat zal ik nu beginnen? Mep ik Inspector Introspector buiten westen? Neen, zeker een gevoelsmens doet zoiets niet. Ik moet dus leren leven met mijn alter ego. Hem leren zien als mijn grote broer, mijn bewaarengel. Een nieuw leven beginnen. Eerst weer zonder seks. Zien wat moet gezien worden. Doen wat het gevoel uitwijst.

De slinger beschrijft een nieuwe boog.

Lees verder!

Muziek, daar hou ik van. Het was mijn gezel in de hel na kinderroof door de lesbienne waarvan ik 2 jaar eerder voor mijn part gelukkig gescheiden was. Ik bleef de hemel waard, werd me gezegd, maar de roof bleef, de hel. Ik leerde mijn geliefde kennen, de hemel. Hel aan één kant, hemel aan de andere, was ik een wandelend vagevuur. Vier maal 7 jaren, van mager tot vet.

Zwijg me dus over liefde, ik ken ze in soorten en maten. Liefde met je partner die je mag beleven, en liefde die je niet meer kan beleven met je kinderen.

Geluk en liefde, nu de dood er me van scheidde, zijn niet weg. Liefde is geduldig, Tijd doet zijn werk. Na 6 jaar e-mailen met zoon ga ik kennismaken met schoondochter en kleinkinderen. En vond ik dochter op Facebook, praten we en gaan we samen naar muziek luisteren. Zelfs verneem ik nu een kerkelijke scheiding waarvan ik niets wist, al ben ik betrokken partij. Wat zeg ik? Huwelijk om reden die ik niet ken ‘ongeldig’ verklaard. Mij ook goed. Toch kinderen aan overgehouden die ik vanuit hel en hemel of vagevuur kon blijven liefhebben. Die ik nu weer zie. Tot de dood ons scheidt.

Lees verder!

Hier maakte ik een jaar geleden mijn dating site debuut. Om na 26 jaar van ganser harte beleefd concubinaat mijn horizon wat open te vouwen. Een andere bedoeling vraagt meer dan tijd. Vooral intenties die zich, naar men zegt als ’t klikt, moeten aandienen. Pas na herhaalde en uitgebreide chat of telefoon bereid tot een ontmoeting, hield ik dames met steriele lichaamstaal of antimagnetisch gedrag al bij de eerste keer voor bekeken.

De dame waarmee ik tot drie kon tellen haalde een wit voetje, want driemaal is date recht voor de hamvraag of het voort moet gaan. Het contact kan leuk zijn en de amuse-gueûle en het voorgerecht naar nog smakend. Maar wat dan volgt is beslissend. Het maakt niet uit na hoeveel keer een bed of het vloerkleed bij de haard het decor zijn voor consumptie van ook het hoofdgerecht en het dessert. Wel is het de miserie dat ik pas bij het hoofdgerecht zekerheid heb over de fysieke aantrekking die me kan doen ‘op 2 benen lopen’. Van dat dilemma kende ik eerder het bestaan niet. Niet toen ik ongelukkigerwijs getrouwd was of uit die band sprong, en niet in de onversneden gelukkige relatie nadien.

Is het nu de leeftijd die het vermogen geeft om in het vrijen te doen genieten en zelf schaamteloos te genieten, maar daarnaast de libido aan den lijve te moeten ondervinden? De zo ver lijfsverkennende dame is me een afknapper als ze voor- noch naspel weet te smaken. Reflectie over erectie is één ding, maar wie wil nu canapéseks zonder canapé?

Ik kan best zelf de afknapper wezen. De dame mag het zeggen.

Maar voor mij is driemaal date recht om te weten of ik überhaupt mee op wil naar seks, met of zonder canapé.

Lees verder!

Toegegeven, ik hou daar van.

Een dag of twee zonder kan nog wel. Als ik op reis ben of zoveel te doen heb dat ik er niet aan denk, of bijvoorbeeld omdat seks gewoon goed is.

Ik kan het dus missen. Een prestatie is dat niet bepaald. Ik kick ook niet op presteren. Veeleer ben ik een genieterstype. Dat scheutje sm is dus nooit ver weg.

Er is eindeloos veel variëteit in. Bleek en geurig, strak en getaand, geölied en smeuïg, gebrand en zwart zelfs.

Het ijs, als dat er al is, smelt onder de beroering door lippen en neus, net zo lang uitgesponnen tot de eerste bedwelming. Die komt er onweerstaanbaar, met kleine teugjes die het genot opvoeren. Dit zou eindeloos door kunnen gaan, als ik elke leegte weer wist te vullen. Maar van mijn bron van genot spaar ik graag nog voor de volgende keer.

Haaah…..zalig, Single Malt.

Lees verder!

Van die date nog vol, krijg ik die zowat lege tank niet in de gaten. Hoe lang knippert dat lichtje al ? Nevele net gepasseerd, zal ik het wel tot Drongen redden zeker? Niet dus, dat toerental duikt omlaag. Koppeling intrappen, rustig voort bollen, er strekt zich gewillig een extra strook uit voor strandende pechlijders. Met praatpaal. Hallo? Paal blijft stom. Gelukkig weet 1207 in de buurt twee telefoonnummers om iemand te laten aanrukken met wat dieselolie. Alleen hebben die om 23.30 uur geen zin meer. Doe maar een wandelingetje tot Drongen, het is een warme nacht, en daar hebben ze busjes van 5 liter voor zorgenloze rijders. Zo klinkt het, opbeurend. Ok, het is een zwoele nacht en nog 31 graden. Aftellen op de bordjes elke 200 meter. De brug over het Schipdonkkanaal is een bange belevenis : vrachtwagens razen op 1 meter voorbij. Na 2,2 kilometer vertelt een bord ‘Drongen 5000 m.’

Neen, toch liever niet die wandeling. Op een weg onderdoor licht een tankstation op. Dat moet ik hebben. Alleen nog de autowegberm af naar een parallelle landweg die daar uitkomt. Flauwe maneschijn en boomtakken helpen me de berm af. Een gracht scheidt me van de landweg. Springen maar. Gelukt. Het tankstation is onbemand, en niets in zicht waar brandstof in kan. Ik ga onder de snelweg door de weg langs. Weer geluk: het is maar 400 meter tot de verlichte oase die Landegem heet. Maar op dit uur is niemand te zien, er staat geen glas of plastic buiten voor ophaling, en het is gek om er mensen voor uit bed te bellen. Als een clochard zoek ik in publieke vuilnisbakken naar petflessen, grote liefst : 2,5 liter en 1,5 liter zijn mijn buit. Terug naar het tankstation. Vullen is geen sinecure : de flessenhals is een stuk kleiner dan het pistool. 7 liter royaal getankte dieselolie nodig om de flessen vol te krijgen met samen 4 liter.

Vettig goedje. Op stap nu. Maar hoe raak ik nu weer die berm op? Het bakstenen bruggenhoofd is niet opgevoegd en biedt grip….maar niet met in elke hand een plastic fles vol dieselolie. Me aan de struiken naar boven hijsen werkt ook niet; de grond is zo droog en hard dat ik elke keer naar beneden glijd. Dan maar de parallelle landweg naar het Schipdonkkanaal; die brug ligt vast lager dan de wegbrug. Dat is ook zo, maar hier is nog minder licht. Met de maan in de rug het landhoofd beklimmend met in elke hand een volle petfles, kan ik me slecht staande houden. Ook weer struiken vastgrijpend, verlies ik een fles. Ze rolt naar beneden en ik zie ze niet. Eerst die ene naar boven brengen, me terug laten zakken, de andere zoeken en terug omhoog. Oef. Ik vaag me het zweet van het voorhoofd en stoot mijn bril van mijn neus. Gehurkt en al tastend zoek ik die op het zwarte asfalt, mijn hachje riskerend naast de langs zoevende vrachtwagens. Het is 1.15 uur als ik de 2 km terugweg naar mijn auto aanvat. Nu die diesel erin gooien. Vlugger gezegd dan gedaan. Eer ik merk dat de korte flessenhals het klepje niet openduwt zonder mijn vinger erbij, ging de helft van één fles er al naast. Ik schat dat toch 2,5 liter in de tank raakten.

Starten maar. Totale onwil. Geduld, even wachten en nog eens geprobeerd. De motor slaat aan. Zachtjes, een luwte in het verkeer afwachten en vooruit maar. Honderd meter gaat het goed tot het toerental weer zakt en de motor stil valt. Nog maar eens uitbollen en aan de kant op de pechstrook. Het blijft een zwoele nacht, 29 graden is het en 1.45 uur in de morgen. 1207 maar meteen het nummer van de VAB-pechdienst gevraagd. 2.15 uur is het wanneer ik handtekeningen zet onder het forfait voor nachtelijke pechbestrijding voor niet-lid + een jaar lidmaatschap. De hulpvaardige wegenwachter takelt me naar een voltankbeurt in Drongen. Het is 2.30 uur, en over een half uurtje kan ik onder de douche en naar bed.

Het was een leuke date, en een zwoele en avontuurlijke nacht. Voortaan let ik beter op het knipperlichtje.

Lees verder!

Alleen reizen was ik niet meer gewend. Tenzij voor zaken, en dat was nauwelijks meer dan een dag het vliegtuig op en naar een beurs, of iets langer naar een congres.

Maar nu: for pleasure! et vakantiereisje met mijn allerliefste petekind in de forever beloved Yorkshire Dales was me weer zodanig bevallen dat ik een hele lade met kleren vergat weer in te pakken. De Maltese eigenaar van Ashfield House wou ze opsturen, maar ik bedankte. Mijn onderpand voor een snelle terugkeer wou ik zelf verzilveren.

In Manchester ruil ik de goedkope blauwgele viegtuigzetel voor de Kia zuipschuit met slechtste geluidsweergave ooit voor CD-tjes die ik als enige gezelschap heb. Niks vrouw aan mijn zij, een half jaar nadat ik de geliefde verloor.

Upnorth tot bij mijn kleren en de Maltees, die me onderwees hoe Malta een republiek werd waar ze links rijden. Dat de Carlos primero uit hun Spaanse tijd na de Arabieren onze keizer Karel de vijfde is, leerde hij dan van mij in plaats van zijn ex uit La Louvière. Zijn nu Amerikaanse vrouw uit Indiana was spionne voor het National Security Agency en kent Frans, Duits, Russisch en noem maar op. Zij ziet en hoort je één minuut en haar röntgen heeft je door terwijl ze je een bulderlach schenkt.

De spionne met bloemen bedankend voor verzekerde bewaring van mijn kleren en me bespaard gebleven Ryanair overgewicht, slinger ik over de passen te midden van purperen hei. Zoveel moois om nu alleen te moeten zien doet me stoppen voor een kiekje en om de tranen te wissen. Een bril heeft geen ruitenwissers.

Newcastle sla ik maar over voor een andere keer. Aan zee zit alles vol en ik wijk uit naar een B&B farmhouse. Wanneer ik er zijn kan, vraagt de eigenaar die nog naar een avondje bij vrienden moet.

Een half uur na het verzekerde tijdstip, in the middle of nowhere twijfelend of het bordje rechtdoor of rechtsaf wijst, stopt een rode jeep om me uitsluitsel te geven: de eigenaar en zijn vrouw, op weg naar hun buren. Naar beneden, een ford door en omhoog naar het enige dat daar staat, zegt hij. En van de andere gasten zal een ‘elderly couple, awaiting me in the conservatory’, mijn sleutel geven en de kamer aanwijzen.

Het heeft niet geregend, ik raak door de ford. Het krant en boek lezend koppel speelt de vriendelijke gelegenheidsgastheer en -vrouw. Geïnstalleerd, rij ik naar Rothbury en eet in een volle pub, vind in het donker de terugweg niet meer en moet het vragen en met niets dan de naam van het farmhouse en ‘ik moet een ford door’. Het laatste is ‘not unusual’ en alleen de naam helpt ‘in this part of the world’.

Het gastenkoppel liet voor mij het licht aan in de conservatory. Niets is op slot, alleen mijn kamer; de eigenaars zijn nog niet terug. ’s Nachts hoor ik alleen de uilen, vier mijlen van het dichtstbijzijnde huis.

Solo is ook zalig. In this part of the world, of course.

Lees verder!

Weer door de ford, verder upnorth. Het stulpje van de Duke of Northumberland, Alnwick castle, benader je door een park met een reusachtige boomhut als schaalfactor. Een tweejarig kind ontdekt blij hoe het de groene gradins af raakt, een jong koppeltje verkent zoenend hoe ver ze vandaag gaan, en hand in hand stapt een stel zestigers op het kasteel af. Drie levensfazen die me met hun indrukken ontroeren. Op alle tinnen en transen van Alnwick kijken stenen beelden goedkeurend toe.

Dan lokt de Northumberland coast. Parkeren achter duingras op 8 meter van een strand dat er alleen voor jou ligt. De bestorven kabbelende branding spoelt je om de enkels onder wolkenflarden in zilte lucht over het eindeloos lege strand. Dankbaar om zoveel eenzaamheid fotografeer je de sandalen waar je uit stapte, als monument voor de solo reiziger : ‘I was here’.

Lord Armstrong bewoont Bamburgh, gigantische burcht bovenop het duin, de kanonnen wijzend naar zee waaruit de Armada en Napoleon werden verwacht. Lindisfarne en Holy Island over 8 km causeway. Op tijd weg om het hoog tij voor te zijn en in Berwick on Tweed neer te strijken. In het tot ‘boutique hotel’ verklaard guesthouse zitten trendy Berwickers te aperitieven voor het avondmaal. De eigenares Elisabeth is een giechelend wicht dat me naar een kamer onder het dak loodst. De meest feel at home design room ever doet me eerst uitgebreid baden bij mijn cd’s waarvoor Elisabeth een op afstand bediende Bose installatie over had. Gelukkig zijn de Berwickers al weg wanneer ik en enige andere gasten genieten van een heerlijk maal. Een pub voor een biertje kan me gestolen worden, en op mijn laptop log ik draadloos in voor een chat. Boutique hotel, dat had Elisabeth niet gelogen.

Over desolate Lammermuir Hills naar Edinburgh. Ik ken het en hoef er in de Usher Hall maar één ding te horen van het muziekfestival : mijn favoriete pianist Ivo Pogorelich, solo. De Engelsman naast mij werkte nog bij IBM in Terhulpen, was naar Brendels afscheidsconcert geweest, maar deze pianist kent hij niet. Na twee Chopinsstukken en Liszts Mephisto Wals bekent hij me in de pauze dat hij iets als dit nog nooit hoorde. Bij Sibelius’ Treurige Wals, terwijl ik ontroerd in mijn zakdoek bijt, smacht hij : ‘Unspeakably posh !’. Ravels Gaspard de la Nuit als slot maakt hem helemaal van de kaart. Hij begrijpt nu waarom ik kwam. Ik zeg hem dat ik alleen maar mijn vergeten kleren kwam ophalen, maar van alles een deugd maak. Ik wens hem evenveel, en behouden thuis.

Morgen rij ik met die zuipschuit naar Skye.

Lees verder!

Als single wordt men geboren, Siamese tweelingen terzijde latend.

Dat zo’n geboren single al gauw een andere single van meestal het andere geslacht bevrijdt en zo zichzelf bevrijdt uit de single status, moet dan wel zelfbevrijding zijn. Maar waar is dat goed voor?

Let eens op die paren en hun gezichten waarin jaren tevreden maatschap of verveling je aanstaren.

’t Is maar hoe je ‘t ziet, of hoe de zelfbevrijding het hun verging. Ja die zelfbevrijding wil al eens fout lopen en dan is het terug naar af: opnieuw single. Of een geliefde wisselt het tijdelijke voor het eeuwige, en de overblijvende paarhelft is de facto een opnieuw-single.

Opnieuw-singles willen evengoed die status weer veranderen en slaan vaak driftig aan het daten. Ik voel wat voor daten. Maar driftig ga ik niet te werk. Dat zou te vermoeiend zijn. Met mijn 57 jaarringen kan ik zelf al een boom opzetten met eender met welke dame die ik mag kiezen.

Maar ik tref altijd - hoe doe ik het? – dames die zoveel narigheid beleefden dat ik me als een therapeut uitsloof en er steeds een nieuwe afspraak nodig is voor het vervolg. Vervolg dat dan natuurlijk niet langer dan een week mag worden uitgesteld, of er komen ongelukken van. Zoals onlangs nog dreigde. Die dame was gescheiden van een vent die een zwaar drankprobleem had. Tenminste, dat zei ze. Ik durfde in vraag stellen of dat nu oorzaak was of gevolg, en van wat dan. Enfin, van het een kwam het ander, en na een uurtje was de dame zo van haar stuk gebracht dat ze eens goed moest overdenken of niet de oorzaak bij haarzelf had gelegen. Natuurlijk kon ik niet anders dan aanbieden om haar de week daarop terug te zien. Wat gebeurde. Snikkend bekende ze dat ze nu zelf naar de fles had gegrepen en er niet meer af kon blijven. Ik gaf het op. Er is wel overal een AA groep.

Kijk, zo blijf ik bezig met dat daten. Ik vraag me af of er nog eens iets gaat uit komen. Ik probeer hoor. Als single denk ik dan aan die bordjes waarop staat ‘single road with passing places’, en snak naar een passing place….of een plotse bots met een swinging single.

Lees verder!