Ik ben Lothar, 1m93, sterk gebouwd en van goede inborst.

Lees verder!

Over smaak valt niet te discussiëren. Bel BDW voor het Latijns equivalent.

Lees verder!

Vrijdag een zekere ‘Urbanus’ in het Sportpaleis gezien. Ja, hij kwam me precies bekend voor. Ik denk dat zijn nonkel nog kolonel was toen ik in’t leger zat.

Lees verder!

Wat lees ik in die niet toevallige krant? ‘Iedereen wil een lief voor Kerstmis.’

Lees verder!

Jawel, ik wil het weer over een kleine frustratie hebben. Denk niet dat ik er slaap van laat; stel je gewoon even in mijn plaats. Het voorval dateert van een tijd geleden, op een andere site.

Lees verder!

Tss… Maar allez, ik krijg geen reactie. Was u soms iets beloofd? Zijn de mensen online plots wel allemaal vriendelijk en aangenaam in de omgang? Ik denk het niet. Ja, ook ik was een beetje naïef om te denken dat de barrières zouden wijken. Je zit immers een scherm, ettelijke kilometers kabel en nog een scherm van elkaar verwijderd. Je brengt die remmingen van het dagelijkse leven toch niet over naar de virtuele wereld? Blijkbaar wel.

Lees verder!

Hm, ik vind geen vervolg op mijn vorige blog. Ik wil natuurlijk niet alleen maar als een ouwe zaag overkomen. Maar iets luchtig, anekdotisch... Dat lukt me niet altijd. Ik zag onlangs op straat wel een naaktslak die een regenworm verorberde.

Nu, daar moest ik toch wel even voor blijven staan. Nog nooit gezien! Op elk moment kon een flinke schoenzool of hak de slak vermorzelen tot een slijmerig papje. Maar het liet het diertje Siberisch koud, het werkte de worm rustig naar binnen. Dat noem ik pas overgave! Ik stelde me ook voor hoe de slak de worm te grazen nam na een langgerekte sprint. Hoe het beest zijn prooi al een tijdje in de gaten hield en dan tegen de wind zijn richting uit kroop...

Wacht, sinds wanneer zijn slakken carnivoor? Waarom zijn ze dan niet ontwikkeld tot grotere exemplaren die de concurrentie aangingen met bvb de huiskat? Dan kon je als papa uitleggen aan je dochter dat Moesti niet meer zal terugkeren dankzij de grote, boze slak van buurman Frans. Die hatelijke Frans. Trotse bezitter van een huisslak, met zijn ‘hier waak ik’-bordje met een tekening van die dreigend kijkende kattendoder eronder.

Hoe dan ook, misschien waren er in de prehistorie wel geweldig grote slakken, maar zijn er geen fossielen overgebleven. Als paleontologen verbijsterd zijn bij de ontdekking van een goed bewaarde triceratops, moeten ze de denkpiste maar eens opgaan dat deze dino-reus misschien wel de maaginhoud was van een reuzenslak. Het dier laat behalve slijm immers geen enkel spoor achter. Ja, deze slijmreus kende dan geen natuurlijke vijanden en wrat koudweg hele savannes leeg. Tot een tijdperk van grote droogte aanbrak waardoor het water zo schaars en vooral zo zout werd dat de diersoort ten onder ging. Of het werd slachtoffer van een nog veel reusachtigere voorouder van de egel. Voer genoeg voor wetenschappelijk debat .

Het eten ging wel erg traag. De worm hing eruit te bungelen als een verslapt uiteinde van een lolly. Of beter nog, andersom leek de slak nu een kleine muis met een roze staart. Misschien aten slakken altijd al zó ongelofelijk traag wormen, dat de twee ooit tot een symbiose kwamen waaruit later de muis is ontstaan. Het zou Darwins theorie wel eens kunnen doen wankelen. Want als de mens evolutionair afstamt van vroege knaagdieren (check het naslagwerk Van Muizen en Mensen), dan wil dit zeggen dat we allen afstammen van de slak! En enigszins de worm. Hello, Nobel Prize!

Genoeg! Wat was ik ook alweer van plan?

Lees verder!

Ik heb eigenlijk niemand nodig,
Alles loopt gesmeerd:
De job, de vrienden, de hobby's.
Alleen ‘komt het er niet van’

Ik vat een klassiek soort profiel samen. Het lijkt op een datingsite voor sommigen een sport om je leven zo interessant mogelijk voor te stellen. Dat je je dagen vult met die heerlijke job, die prachtvrienden en je leuke bezigheden. Elk jaar vertrek je op wereldreis, ontdek je nieuwe beschavingen, ga je parasailen tussen de hoogste pieken van de Andes,...

En dan mail je, en doe ik mezelf ook zo interessant mogelijk voor (ik beken), en binnen de kortste keren vallen de schellen er af, aan weerskanten. ‘Eigenlijk steekt mijn job me soms tegen, ’t zijn altijd weer diezelfde vrienden, mijn badmintonracket is stuk,...’ En je laatste reis was met je grootmoeder naar Lourdes.

He daar, laat ons die vermoeiende, zelfverheerlijkende stap overslagen en eens toegeven dat er meer dan genoeg momenten zijn dat je denkt: ‘het lukt even niet.’ Want uiteindelijk, als je dit aan ’t lezen bent, heb je dat al toegegeven. Dat ideaalbeeld van de toevallige ontmoeting met de vrouw/man van je leven, je houdt het in je achterhoofd, maar de klok tikt en de wet van Murphy lijkt jou als testsubject te gebruiken.

Dus wil je enkele procentpuntjes meer kans, je slikt je trots in, je logt in en hop: daar is die trots weer. Je profiel knettert van de interessantheid! ‘Ik mag hier dan wel staan, met m'n foto van op dat feestje, maar eigenlijk heb ik je niet per se nodig’. Geen woord over dat alleen thuiskomen na een lange werkdag, vol twijfel, geen zin om diezelfde vriend(in) weer lastig te vallen met je problemen. Of van het gevecht tegen de jaloezie als je een verliefd koppeltje ziet lopen op straat. Of het plotse besef van de snel opeenvolgende dagen van plezier die toch dat pigment missen en die telkens een tikkeltje minder voldoening bieden. En als ergste: de opgekropte frustratie als een heel goeie vriend en lotgenoot dan plots toch van ’t straat geraakt. Hoe blij je wel voor hem bent. De rotzak :)

Ja, natuurlijk wil je niet als een zielig kasplantje overkomen. Het is een menselijke reflex. Dus poets dat blazoen gerust nog eens op als je straks helemaal alleen op je laptop tokkelt, wachtend tot het laat genoeg is om te gaan slapen.

Lees verder!