Lees hier de dating belevenissen van leden van Match4me.be 2012-05-15T11:47:39+02:00 Match4me.be no-reply@match4me.be http://www.match4me.be/blogs/ tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/im-a-wild-one.php 2012-05-15T11:47:39+02:00 2012-05-15T11:47:39+02:00 Wow! Het wilde beest in mij wordt wakker! Lijk een hongerige leeuw loop ik statig rond in mijn appartement, dat ik tot nu alleen met mezelf deel. Af en toe komt er wel een vriendinnetje langs, maar de vraag is of het schone gezelschap wel opgezet is met de intense jacht naar een leeuwin? Over jacht gesproken! Als voormalig jager enndash;klopjacht of chasse enagrave; courre- weet ik maar al te goed dat het seizoen nog niet geopend is! Het schieten is er dus nog niet bij! Allez, in een klopjacht wordt niet geschoten. Het dier waarop jacht gemaakt wordt, wordt danig opgejaagd totdat het er letterlijk enlsquo;dood bij neervaltenrsquo;. Dan maar een priveneacute; klopjacht beginnen. In mijn wildste dromen ren ik als een bezeten kater achter een of andereennbsp;kattin door de living. Scheer ik onbesuisd langs de sofa, de salontafels springen een meter opzij! De glazen tafel schuift met een luide knal tegen de muur! Zes rieten stoelen vallen krakend op de grond, alsof ze willen buigen voor mijn wildste behoeftenenhellip; Na dertig rondjes of meer, zak ik afgepeigerd op de sofa. Volledig buiten adem. Diep in gedachten verzonken, overpeins ik, dat ik je alle nog niet alle hoeken van de slaapkamer heb laten zien! Dus sla ik een bezoekje aan de kamer, waar veel horizontaal gebeurt, niet af. Wild kronkelend van genot zie ik ons al het gammele bed verkennen! Luid kirrend en totaal verzonken in het spel van de liefde. Als in een droom voer ik je naar de zevende hemel! En als je voor de hemelpoort staat slaak je kreten van verwondering en van plezierenhellip; Met een luid gebrom van een beer schiet ik wakker. Dedju! Heb ik weer gesnurkt? tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/vergelijken--hoe-zie-ik-er-uit--.php 2012-05-13T16:59:54+02:00 2012-05-13T16:59:54+02:00 Jezelf vergelijken met een ander heeft geen zin. Er zal altijd iemand beter of minder goed zijn in wiskunde of Frans, wel of niet een zwembad in zijn tuin hebben, een appartement aan zeeenhellip;. Het interesseert me niet, wel je innerlijk en hoe je in en tegenover de wereld staat. Ik ben dus best wel tevreden met wie ik ben of met wat ik heb. Simpel? Natuurlijk niet. Iets wat iedereen, ikzelf ook, stiekem doet, is zijn uiterlijk vergelijken met dat van een ander. Zeker als je niet meer van de jongste bent. Het gaat hier zelfs nog niet over groter, slanker, de juiste maten. Nee. Zie ik er nog jong uit of niet? Heb ik niet te veel rimpels? Genoeg vergelijkingsstof in de omgeving, vooral op het werk, veel vrouwen van mijn leeftijd. Ze zien er allemaal beeldig uit. Ik maak me geen illusies, maar hoef ook niet te klagen. Als ik moe ben, zie ik er mijn leeftijd uit. Als ik voldoende slaap, een stuk jonger. Het valt mee. Hoewel, in mijn jeugd liep iemand frontaal op mijn neus, mikte iemand tijdens een fantasiespel een schoffel dwars door mijn lip, en met elk jaartje meer krijg ik het een beetje op mijn heupen, letterlijk. Ik lijk wel een heks, volgens mijn ex althans. Ik ben een gelukkig mens, genoeg mensen die zich vergissen in mijn leeftijd. Ik rook niet, drink met mate en met plezier, zit niet onbeschermd uren in de zon en maandelijkse breng ik een bezoekje aan het schoonheidssalon. Tot ik de laatste keer na een zware werkdag in de kapperszetel plofte. Ik deed mijn ogen dicht en liet mijn haren wassen en mijn hoofd masseren. Daarna andere zetel voor de spiegel. EEEEEEEK!!! Een rimpel meer. Die spiegels daar zijn veel duidelijker dan die van thuis. De kapster vroeg of ik nog tevreden was over het kleurtje. En hoe mocht het geknipt worden? Ik zag alleen die rimpel, en alles beantwoordde ik met een mmm of een halve ja. Gelukkig, die lieve dame kent mij al langer. Met haar creativiteit, fijne motoriek en lieve glimlach heeft ze me weer presentabel gemaakt. Ik kan de buitenwereld weer aan. ennbsp; tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/afstanden-en-relaties.php 2012-05-12T20:04:16+02:00 2012-05-12T20:04:16+02:00 Je kent het vast en zeker wel...Je botst op een heel leuk profiel, mooie inhoud en zelfs bij de foto, voor wat het waard kan zijn, voel je al ergens fysieke aantrekking...Helaas, de man/vrouw woont op minstens een uur rijden, tenminste als je er de dagelijkse files op dat traject er niet bij rekenen wil...Je hebt geinvesteerd in een eigen woning of je bent beetje regiogebonden door kinderen of werk.....Wat nu ? Ergens mag je je niet laten leiden door deze hindernis, tenzij je echt wel geen kilometerdiertje bent. Maar schrijf es een berichtje naar die man/vrouw en wees erg to the point..Hoe staat hij tov die afstand ? Hoe ziet hij dat zelf ? Wat zoekt hij precies ? Op die manier ga je ontgoochelingen uit de weg. Maar dan weet je het tenminste. Misschien is de persoon aan de andere kant van het schermpje, niet zo honkvast ? Misschien werkt hij wel in je omgeving maar woont hij momenteel nog ver van je af...en zou hij sowieso in jouw richting verhuizen ? Ga niet teveel af op de "gewenste regio" die ingevuld staat bij "ideale partner", sommigen gaan die heel secuur invullen, anderen doen dat niet. Een persoonlijk berichtje doet wonderen...Het vermijdt in ieder geval het mislopen van een goeie match door vooroordelen, of een ontgoocheling door dit niet af te tasten. Wie niet waagt niet wint.. tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/als-je-hart-niet-meer-klopt-voor-jou.php 2012-05-11T09:50:47+02:00 2012-05-11T09:50:47+02:00 In Belgieneuml; lijden zo'n 200.000 Belgen aan hartfalen, een chronische ziekte waarbij het hart niet in staat is om zijn pompfunctie te vervullen. Hartfalen is een ziekte waar veel Belgen niets over weten. Daarom stappen mensen die eraan lijden vaak veel te laat naar de dokter. Om de ziekte onder de aandacht te brengen worden op 11, 12 en 13 mei de Europese Hartfalendagen georganiseerd. "De ziekte is erg miskend en onderschat. Daarom dat we ze onder de aandacht moeten brengen", zegt Dr. Walter Smolders, nationaal coenouml;rdinator van de Europese sensibilisatiedagen over hartfalen. (Bron : Gazet van Antwerpen/Het Belang van Limburg) Genoteerde getuigenis: Op zich leek, wat ik later uit medische bron vernam als zijnde een hartfalen, zoenrsquo;n vijftien jaar geleden, het tekort aan adem op een onschuldige en pijnloze ervaring. Als ik in de zomer ging zitten in mijn opgewarmde auto moest ik soms eerst even snakken naar adem. Van de hitte, dacht ik. Na een paar diepe ademhalingen verdween het fenomeen. Ook als ik buiten kwam in de hitte kreeg ik af te rekenen met, wat ik toen dacht, kortademigheid. Eerst dacht ik dat het wat ongemakjes waren die opdoken. Toen weer meende ik dat het te wijten was aan het feit dat ik rookte. Gaandeweg begon de kortademigheid steeds vaker op te duiken. Ondertussen had ik al twee, drie hartinfarcten gehad! Weliswaar werden deze telkens opgelost met een kathedrisatie en bijpassende plaatsing van stens! Na de verschillende ingrepen ging het twee jaar wat beter doch in het derde jaar begonnen de aanvallen van kortademigheid opnieuw op te duiken. Bovendien werd vastgesteld dat ik diabetes type II, oftewel ouderdomsdiabetes had! Ook dacht ik dat de horizontale groei van mijn buik er voor iets tussen zat. Ik verdikte zienderogend. Dus dacht ik dat mijn ingewanden tegen mijn hart drukten en dat, dat zorgde voor het slechter functioneren van mijn hart. Totdat mijn huisarts me naar het universitaire ziekenhuis stuurde voor een ver doorgedreven onderzoek. Enkele weken nadien viel het verdikt. Ik leed aan hartdecompensaties, het wetenschappelijke woord voor hartfalen! Alhoewel ik het jaar voordien fysiek hard gewerkt had en toch wel een tiental kiloenrsquo;s was vermagerd, bleven de ademhalingsstoornissen opduiken. Mijn arts raade mij aan het wat rustiger aan te doen. Dat deed ik dus ook. Maar het fenomeen bleef opduiken. Todat ik op een warme junidag, vorig jaar, tegen de vlakte ging op de receptie in een ambassade. Ik had nog de tijd om te vragen mij naar het universitair ziekenhuis te brengen in een andere stad, alhoewel de ambassade net tegenover een ander universitair ziekenhuis lag. Na een maand werd overgegaan tot een operatie, waarbij men een paar overbruggingen zou plaatsen. Door omstandigheden werd ik na de operatie niet meer wakker. Zelfs op de 16de dag van mijn coma viel alles stil! Mijn hart om te beginnen, de nieren, lever en mijn geest gaven ook letterlijk de geest. Ik werd gereanimeerd. Met alle gevolgen vandien dat het borstbeen, dat pas opengezaagd was, opnieuw brak. De coma zou nadien nog 12 dagen duren. Nu, negen maanden, na het verlaten van het universitaire ziekenhuis weet ik wat hartfalen is, want regelmatig krijg ik nog ademhalingproblemen. Weliswaar weet ik nu dat ze te wijten zijn aan de beangstigende hartdecompensaties! Met wat ademhalingsoefeningen, zelfs in bed, krijg ik mijn hart, dat niet meer klopt voor mij, op gang! Ondertussen ben ik, zeer tegen mijn zin, al een paar maand invalide verklaard. Zonder dat ik het heb moeten vragen. Heeft mijn vertrouwenscardioloog mij verteld dat ik nog kan zitten en ademen. Eigenlijk ben ik op mijn 50ste afgeschreven voor de maatschappij, waar ik dacht en gepland had om nog leuke ontwikkelingen te doen voor diezelfde maatschappij. Maar jammer mijn hart enlsquo;klopt niet altijd meer voor mijenrsquo;! tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/reisverhaal.php 2012-05-09T20:26:32+02:00 2012-05-09T20:26:32+02:00 Het was zomer. De twee torens hulden zich in wat mist of uitlaatgassen konden zijn. De echo van hun nakende val weergalmde vanuit een toekomst die slechts enkele weken van ons verwijderd was; het onheilspellend gerommel van hun nakende ondergang als een naderend onweer. We lieten Nieuw-Amsterdam echter achter ons, lieten al haar regen, haar park en haar metroenrsquo;s, haar stier en haar beer achter ons en op blinkende aluminium vleugels gleden we naar de Stad van de Engelen. Wanneer we neerstreken op de kust waar het eeuwig ochtend is, werden we opgewacht door een Afro-Amerikaanse taxibestuurder die ons middels zijn knalgele voituur in een explosie van kleur en zonlicht lanceerde. Het zaadje van een definieneuml;rende vakantie was geplant. De krijtlijnen van een land werden getrokken onder mijn voetzolen, met de geur van het vers afgereden gras in mn neusgaten. Ik stampte door prehistorisch steenstof in Arizona en rolde op luie beats door meer dan 50endeg; Celsius in de Dodenvallei. Hallucinante dislocatie wanneer we de Venetiaanse roeiriemen van Vegas aanschouwden en een utopische visie op een zeldzaam, mistvrij enlsquo;Frisco. Geen bloemen in mijn haar. Een deel van mijn hart is toen afgescheurd, hangt nog steeds fluitend in de wind aan de grillige armen van een Yosemite tree, terwijl een deel van mijn ziel voor altijd rondwaart in groezelige nachtwinkeltjes op Sunset, waar de koortsdromen van would-be filmsterren als naargeestige nachtvlinders dwarrelen rond de zoemende TL-buizen. Het was zomer. Het is altijd zomer geweest. Het zal altijd zomer zijn. Mijn tijdsbeleving gebeurt in zomers. De zon hoog aan de hemel en de geur van vochtige, warme aarde in mijn neusgaten. Plakkende handen van sunblock, het kriebelen van droog gras aan de rand van een picnickdeken. En gebeurtenissen. Zomermijlpalen. Mnemotechnische kapstokken aan wiens gladgepolijst sandelhout frisgroene kalenderbladen ontspruiten. Om vervolgens weg te vliegen. De lichtblauwe hemel in. tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/ellentrieke-otoos.php 2012-05-08T11:30:19+02:00 2012-05-08T11:30:19+02:00 Het is hot, warm, heiss, ... chaud! Iedereen spreekt ervan. Van wat? Van ellentrieke otoos (electrische autoenrsquo;s)! Maar hoe spreekt men erover? Geeniuml;nteresseerd, maar eigenlijk toch meer meewarig! Want met een electrische auto doe je de broek vol! Waarom? Als je maar een beetje op de gas gaat staan zie je onvermijdelijk de electriciteitsmeter van je electrische auto zo zakken. Ondanks de stellige belofte in de boekskes van de verschillende constucteurs kun je slechts 80% van de actieradius benutten. Neem dus een paar stoere vrouwen mee om te duwen als je zonder stroom valt. Bovendien hebben de meeste electrische autoenrsquo;s zoenrsquo;n domme onaanschouwelijke koets dat je denrsquo;er eigenlijk enndash;met eerbied- een slappe stoelgang van zou krijgen! Meer nog Chevrolet legde zijn productie van de weliswaar goedogende Volt reeds stil nadat er ongeveer 1.600 van gemaakt werden. Volvo zag het na 250 exemplaren van de C30 al niet meer zitten. Wie volgt? Laat me niet lachen... Waar is de tijd dat Pierre, een blonde adonis met verleidelijke krulharen en voetballer in 1steklasse, bijna 2 meter groot, met het 1,52 meter korte en 47 kilo lichte, Gabietje in zijn Porsche 968 ging eten in Leuven. Na het diner weigerde de batterij van het prachtige stoef scheurijzer dienst. Pierre vond er niet beter op dan zijn lichtgewicht bijrijder te vragen de Porsche aan gang te duwen! Wel als je heden ten dage een electrische wagen hebt, neem dan maar 3 Gabietjes mee. Als je zonder stroom valt dan ben je nog zeker dat de 3 dames je auto aan de kant kunnen duwen. Maar reken, vooral via eender welke computergestuurde wegenkaart, uit, hoeveel kilometer je heen moet rijden en terug. Als je tenminste nog voldoende stroom hebt om je computer te voeden. Bereken je rit heen en terug binnen de 75 enagrave; 80% van de door de fabrikant beloofde actieradius! 160 Km actiradius wordt dus veiligheidshalve 60 Km heen en 60 Km terug. Misschien kom je dan alleen wel terug thuis. Ga je over deze limiet, zoek dan snel een blonde liftster uit en zeg haar dat je houdt van zwangere vrouwen! Zegt ze dat ze nog niet zwanger is, antwoordt haar dan maar dat ze ook nog niet thuis is! Na wat duw en trek werk zal je electrische wagen misschien thuis geraken of is de liftster mogelijk zwanger... Je weet nooit wat er onderweg kan gebeuren! 100% electrisch. En de rest te voet! De reklame van de automakers is erop gebaseerd dat een electrische auto 100% COensup2; vrij rijdt. Maar ik heb nog nooit een auto met een kakstoel voor de bestuurder gezien. Want eens je het rechter pedaal indrukt zoeft de electriciteit zo uit je batterijen! Dus rij traag en hou de electriciteitsmeter in de gaten. 40 Km/uur hoeft niet maar ik raad je aan ook niet sneller dan 50 Km/uur te rijden. En dan vliegen de vrachtwagens je op de autosnelweg als super bolides voorbij. Dus autosnelwegen zijn niet gemaakt voor electrische autoenrsquo;s! Dan maar lokale wegen uitproberen. Je riskeert een hartinfarct, want zelfs een bestuurder met een mini autootje zal je onvermijdelijk in de verdoemenis toeteren! Waar kan je dan nog met een ecologische 0% uitstoot auto rijden. Wel met een auto voorzien van enkel batterijen is de stad misschien een oplossing. Op voorwaarde, natuurlijk, dat er geen files, geen fietsers en weinig rode lichten zijn. Zo ken ik geen stad, toch niet in Belgieneuml;. Brussel niet, Antwerpen niet, Gent al helemaal niet, Brugge, maar daar leven ze nog in de tijd van paard en kar, Hasselt niet, want daar rijden stedert voormalig burgemeester, minister, gouverneur Steve Gratis Stevaert de bussen enlsquo;voor nietsenrsquo;, althans in het Limburgs! Dus kiezen we Genk, of Mol, misschien Geel, Mechelen, Diest, Tienen, Halle. Het Aalter van minister Decrem? Verdomd daar zijn ze overal Antwerpen aan het na-apen! Want in al deze pietluttige stadjes staat het verkeer om drie uur al stil! Vandaar dat de Antwerpenaars fier zeggen dat al deze steden enndash;ze zijn deze benaming niet waard hoor- de parking van enrsquo;t stad zijn. Maar ja, Parijs is dan ook maar een voorstad van het wangedrocht aan de Schelde! Ooit enndash;jaren geleden- op de kaart gezet door de Strangers! Antwerpen, bedoel ik, niet Parijs. Parijs laten we aan andere tiesten, eh... artiesten, zoals Helmut Lotti, of Freddy Birset, beide woonachtig in Antwerpen, maar respectievelijk afkomstig van Gent en Genk, over.enrsquo;T Is maar een medeklinker verschil! God zeg ben ik Kortrijk vergeten. Foei! Maar dat komt door de ondertiteling, die broodnodig is wil je de West-Vlaamse hanze stedelingen verstaan. Juist ja, door een goed doordacht verkeersbeleid kan je daar de hele dag door tamelijk vlot rijden. Een dikke proficiat aan de politici en een bankje vooruit... Dus is het ook al een hele onderneming om in stedelijk gebied een electrische wagen te gebruiken, tenzij in Mechelen, want daar isennbsp;ooit een parking geopend waar er laadpunten zijn en waar je gratis enndash;tiens Steve was toch niet in de buurt- met een electrische wagen mag parkeren. Vandaar dat die parking verdomd vol staat met Ollanders (in het Vlaams Hollanders). Die mannen komen naar Mechelen om hun batterij op te laden. En stroom in Belgieneuml; is gratis! Tenminste in die ene parking in Mechelen! Een gat in de markt en een marketingstunt om die Ollanders in Belgieneuml; te krijgen. Nog niet zo dom eigenlijk! Waar kunnen we dan rijden? Ik denk in Lanklaar en Komen. Ah neen! Pas op met de liftster! Wie wil er een electrische wagen duwen? Niet allemaal tegelijk! tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/gekanaliseerde-emoties-in-blogs.php 2012-05-07T19:39:09+02:00 2012-05-07T19:39:09+02:00 Er bestaan verschillende manieren om je emoties naar buiten te brengen, of iets beschaafder, je emoties te kanaliseren. Je kan bijvoorbeeld een blog schrijven. Nog andere manieren om je uit te drukken is bvb. schilderen, schrijven, beeldhouwen, muziek spelen, je ziel uit je lijf dansen enhellip;. Maar je hoeft het niet alleen in de kunst te zoeken. In de tuin ploeteren, mediteren, of eens heel hard vloeken in de auto als niemand je hoort is echt wel een heel goeie hulp. Ik heb dus blogs geschreven, in de tuin gewerkt, mijn boosheid in de pedalen van mijn fiets getrapt, en mijn vreugde en verdriet in mijn instrument geblazen. Heb ik nog een probleem? Zeker niet. Nu de scheiding een hele tijd achter de rug is, is ook mijn frustratie en boosheid verdwenen. En die zeldzame mails die ik hier op de site verstuur, en die onbeantwoord blijven, daar raak ik wel aan gewend. Ook die foutieve dates vergeet ik sneller. Enkele vriendschappen blijven en ik geniet nog na van de leuke contacten die nu in mijn geheugen gegrift blijven. Mijn tuin krijgt geleidelijk aan zijn juiste vorm, en iedereen in huis heeft zo zijn plekje gevonden en ingericht. Ook de kleinkinderen eisen hun plekje op. Eentje riep verontwaardigd uit dat er wel degelijk plaats was voor hem om te komen logeren. Hij wees op de lege plek in mijn bed. Blijkbaar had zijn moeder gezegd dat er nog geen bedje was voor hem om eens te overnachten. Het luid roepen in de auto doe ik dus al lang niet meer. Ik geniet nu van mijn tuin. Stilletjes aan, na al die jaren van mijn leven her in te richten, word ik virtuoos op mijn instrument. Het bloggen? Ja, daar heb ik dus minder behoefte aan. Het kanaliseren van mijn emoties via een blog lukt mij niet goed meer. Ik heb er zelf geen problemen mee. Mijn humor is niet altijd jullie humor, en mijn zelfspot wordt niet altijd als zodanig herkend. Mijn belevenissen zijn soms herkenbaar voor lezers, maar niet levensschokkend. Toch, de positieve commentaar op mijn blogs, via enlsquo;reactiesenrsquo; en nog meer via mijn mailbox doen deugd. Voor hen die mij apprecieneuml;ren, deze blog. ennbsp; tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/supermarkt-en-liefde.php 2012-05-06T22:16:47+02:00 2012-05-06T22:16:47+02:00 Ik haast me door de toegangsdeur van de supermarkt. Sluitingstijd komt pijnlijk dichtbij en nog pijnlijker is de vaststelling dat ik hier terug alleen de klus moet klaren. Vroeger leek het de absolute vrijheid om zelf te beslissen wat er wel of niet in het winkelkarretje belandde, wat je al of niet zou eten...Niemand die je er op aansprak of je dwong tot andere keuzes... Nu kijk ik om me heen...Zie koppeltjes hun boodschappenlijstje afwerken...Ze kunnen samen iets doen, al beseffen sommigen niet de waarde hiervan, net als ik vroeger. Wat had ik graag in de huid gekropen van eneacute;eneacute;n van deze mannen. Eindelijk weer iemand om mee boodschappen te doen, en thuis alles netjes weg te zetten..Daarna gezellig op de bank, keuvelend, lachend, of een vorige discussie met een kwinkslag weg lachend. Hoe meer ik om me heen kijk hoe eenzamer ik me voel in de brede gangen met allerlei koopwaar. Het enige wat ik er niet kan kopen mis ik het meest...liefde... Misschien beter in de toekomst de supermarkt bij openingstijd bezoeken ? Dan kom ik misschien vaker lotgenoten tegen..Gepensioneerden die alleen door het leven moeten na het verlies van hun partner, om maar een voorbeeld te geven. Ach dit raakt kant noch wal, ik mis gewoon de liefde en dit bezoek aan de supermarkt drukt mij met de neus op de feiten. Bij het thuis komen toch maar nog eens M4M opzetten, wie weet had ik het profiel van mijn toekomstige supermarktbuddy en levensgezel over het hoofd gezien..Hoop doet leven ! tag:match4me.be,2010-02-28:/blogs/2012/05/roestig.php 2012-05-02T18:12:47+02:00 2012-05-02T18:12:47+02:00 Op T2S wordt wel eens geklaagd dat het niet makkelijk is om iemand te leren kennen op een datingsite. Wie als een halve zool mailtjes verstuurt naar zowat iedereen die in de juiste provincie woont, zich binnen de goede leeftijdscategorie beweegt en de juiste secundaire geslachtskenmerken in de broek heeft zitten, die zal moeilijk eenennbsp;match vinden. Zonder te willen oordelen of er veel leden zijn die aan bovenstaand inleidend tekstje beantwoorden, kan ik alleen voor mezelf spreken natuurlijk. De mogelijkheid die Match biedt om een degelijk profiel in te vullen laat de meesten toe om al te kunnen lezen hoe iemand in het leven staat, wat de verwachtingen zijn en hoe men zijn vrije tijd invult. Toch wel belangrijke zaken die mee kunnen bepalen of een bepaald persoon interessant is of niet. Dat zijn geen waardeoordelen, maar louter een praktische afweging of iemand je al dan niet kan interesseren wars van de objectief meetbare zaken zoals woonplaats en leeftijd.Het voorbije weekend heb ik een eerste keer afgesproken met iemand die ik op Match had "leren kennen". We hadden elkaar al een tijdje ge-e-maild en ge-sms't - zoals dat hoort - maar mekaar ontmoeten hadden we nog niet gedaan. Meer zelfs, we hadden elkaar al een hele poos niet meer gecontacteerd, maar door een toevallige ontmoeting op MSN hadden we dan toch een datum vastgelegd.Gehuld in een nette broek en hemd belde ik bij haar aan. Haar roestbruine, krullende haren vielen me meteen op. Ik had al een foto van haar gezien en haar haren waren me toen al opgevallen. Ik ben namelijk dol op venetiaans blond en krulletjes zijn altijd mooi meegenomen.Met de laptop op tafel hebben we een filmpje bekeken en er werd ook wel wat gepraat, maar haar erg charmeren lukte me niet. Veel verder dan wat over het werk bazelen kwam ik niet. Hoewel dit niet echt een "date" was, was ik toch een beetje zenuwachtig. En mijn omgang met een vrouw die ik nog niet echt kende? Nou ja, we kunnen gerust stellen dat dit vrij roestigennbsp;was en duidelijk wat schaafwerk kan gebruiken.Voor mezelf kon ik alvast zeggen dat ik een leuke avond heb gehad en misschien volgt er nog wel een tweede. Misschien dat ik dan wat minder roestig zal zijn in haar nabijheid.