Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 5 januari 2010

Verhuizen

Ik ben dan maar met verhuizen begonnen. Mijn (ex)geliefde houdt voet bij stuk. Hij kan zich verbeteren, vindt hij. Zijn nieuwe vriendin beschikt over levensbelangrijke kwaliteiten die ik blijkbaar niet (meer) bezit. Zij zal hem bewonderen, zegt hij. Zij zal zijn meningen en visies onderschrijven en niet moedwillig onderuit halen. Zoals ik het doe.

De hond verhuizen duurt niet lang. Dat schreef ik al in blog 1: twee manden, een aftands kussen, een rafelig trektouw en een halve zak droogvoer. Mijzelf verhuizen duurt ook niet lang. Ik gooi alles weg en wat ik niet weggooi prop ik in grijze vuilniszakken. Die ik eerst bij mijn moeder op de zolder zal zetten om ze vervolgens na verloop van tijd ook weg te gooien.

Ik gooi alles weg wat ik tot enkele dagen terug nog zo leuk, mooi, belangrijk of waardevol vond. Maar zonder mijn (ex)geliefde lijken die dingen mij zielloos. Waarom ze dan nog houden? Wat heb je aan dat wollig grijze sensuele truitje als hij er toch niet meer zal naar gluren? Wat moet je met een verzameling Fado muziek, als hij je bij het beluisteren ervan niet meer ontroerd in de handen zal knijpen? Wat doe je met die supergemakkelijk wasbare tafelnap, als hij er toch geen vlekken meer op zal maken?

Ieder stuk huisraad, ieder kledingstuk, ieder boek, iedere cd die ik in handen neem, heeft zijn oorspronkelijke glans verloren. Ik verhuis toch geen stapel kleurloze rommel zeker! Weg ermee. In mijn nieuwe ‘verblijfplaats’ - het woord nieuwe huis of thuis krijg ik niet uit mijn pen: hoe kan iets een (t)huis zijn als zijn ziel er niet meer in woont? – wil ik op geen enkele manier met het verleden worden geconfronteerd. Zo ben ik: alles of niets.

Niets dus. Ik pendel heen en terug tussen oude huis en nieuwe verblijfplaats en laad mijn wagen telkens opnieuw vol met niets. Tot ik helemaal verhuisd ben. Iedere keer als ik de oprit van het oude huis oprijd, scheurt mijn binnenkant een beetje meer. Ik zie rook uit de schouw komen en weet dat het binnen warm is en geurt naar houtkachel. Er ligt een vliesje sneeuw over de tuin en ik breek. Want in die tuin, onder dat vliesje sneeuw, diep onder de bevroren aarde, ligt de vorige hond begraven. Warmpjes toegedekt door de koude, witte wol die uit de lucht komt gevlokt. Hier zal de hond blijven begraven liggen, tot in de eeuwigheid. En niemand zal nog naar zijn grappige grafje gaan om er een potje te huilen of om met hem herinneringen op te halen aan langverstofte boswandelingen. Hij zal hier alleen en eenzaam liggen, want van die ‘nieuwe’ kan ik niet verwachten dat zij mijn taak zal overnemen. Zij zal veel overnemen en alles met veel meer grandeur dan ik, als ik mijn verloren ridder mag geloven. Maar die bezoekjes aan de hond van weleer, die denk ik niet dat zij zal overnemen. Ze wil er ons dartele, levende knuffelbeest nog niet bij. Laat staan de onbeweeglijke, de kille, de ooit-geweeste-hond.

Het hele huis mag ze hebben, de tuin, de houtstapel en de bijbehorende kachel, de bemoste tuinmeubels, de perfectionistische buren, het idyllische tuinhek met Blauwe Regen in de lente. Ze mag het allemaal hebben. Maar dat ze mij de herinneringen aan de vorige hond, de lobbes met de zwarte zigeunerogen, dat ze mij die ontsteelt, dat kan ik niet aan.

geplaatst door Camille - 5372 keer gelezen

beoordeeld 4.57/5 (14 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be