Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 28 maart 2010

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Ik zit sinds een zestal weken op deze matching site. En ben al een hele tijd single of – zoals ik dat zie – het beste maatje van mezelf. Dat ben je aan jezelf verplicht als je alleen leeft. Je moet met jezelf verder en dan zorg je d’r maar beter voor dat je een beetje goed staat met jezelf. Ik heb daar zowaar een privé motto voor bedacht dat ik mij – en anderen - regelmatig voorhoud: ‘Ik ben blij dat ik content ben.’

Kwestie van de moed erin te houden. Als je iets vaak genoeg zegt, ga je d’r uiteindelijk in geloven. Dat is het geheime recept van elke ideologie. - Moet er nog zand zijn?

Ik zat gisteren voor de buis, want een flatscreen heb ik niet. Ik kijk écht drie-D. En ik keek naar één of andere middelmatige film op een commerciële zender. Dat doe ik wel eens op de latere avond, als een ritueel om de dag af te sluiten. Om me nog een tijdje over te geven aan wat anderen in petto menen te hebben om de medemens te entertainen, nadat je dat al de hele dag voor jezelf hebt lopen te doen.
Zoals gewoonlijk was ik er niet met mijn gedachten bij, want mijn hersenkwabben en –lobben waren nog volop bezig met het herkauwen van de indrukken, gedachten en gevoelens van de aflopende dag, zoals de vier magen van de koe dat ook plegen te doen met hún voedsel.
En toen gebeurde het. Het drong met enigszins vertraagde en terugwerkende kracht tot me door. Een feedbackje, zogezegd. Het zinnetje in de ondertiteling was al van het scherm verdwenen, maar bleef nog een tijdje op mijn netvlies geëtst staan. Zodat het toch nog binnensijpelde. En een elektrochemische reactie aanging in mijn grijze substantie. Iets met synapsen, dendrieten, neuronen, cytoplasma en zenuwcellen. Of zo. Of zoiets. Of daaromtrent. Of in die richting.

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Ik zat er paf bij. Zo’n stomme, dertien-in-een-dozijn-film met een kloterige vertolking en een rammelend scenario, een kutregie en rechtstreeks uit de cinemafabriek van de Amerikaanse mediocriteit. En dan zo’n schitterend, tot op het bot inwerkend, volmaakt poëtisch statement! Wat een impact! Wat een ram tussen je ogen! Wat een soultrigger!
Het maakte mijn hele dag goed. Wat zeg ik! Mijn week. Het ráákte me, het roerde me, het ontroerde me. Ik voelde spijt dat ik dat zinnetje niet zélf bedacht had. Wat een onweerstaanbaar, zinnenprikkelend zinnetje! Wat een fantastische, fraaie frase! Wat een uniek en schattig statement! Je hebt er het raden naar wat er precies bedoeld wordt, maar je kan er allerlei dingen bij denken en voelen. Maar ’t zit altijd goed. Een man kan het aan een vrouw zeggen, een vrouw aan een man, een ouder aan zijn kind…

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Je kan er je aangebedene mee bestoken vanuit je vegetatieve -, je reptielen – of je zoogdierensysteem. De animus richt zich alleszins tot de anima. Verhulling met de belofte van onthulling. Het onuitgeprokene wordt gearticuleerd. Aardsheid, verlangen, poëtische lichtheid, een boodschap van emotie, de anatomie van wederkerigheid op heterdaad betrapt.

Tenslotte is poëzie niets anders dan het ultiem maakbare, dat - met het juiste gevoel - oude dingen vertelt die telkens opnieuw kunnen ontroeren.
En ontroering wil je delen, neen, moét je delen. Want het is universeel verstaanbaar en gewenst. Het hart bepaalt uiteindelijk de helderheid van ons denken; het denken de helderheid van ons voelen. Beiden zorgen ze – in balans - voor luciditeit en harmonie: satori, verlichting...

“Ik wil met jou doen wat de lente doet met de kerselaar.”

Als je dit aan een vrouw zegt dan suggereert het dat je – ondanks jezelf - je handen niet kan thuis houden omdat je iets (on)bepaalds met haar wil gaan ondernemen. ‘En bij voorbaat sorry hoor: mijn handen hebben een eigen leven en intelligentie. Ze weten over sommige dingen meer dan ik zelf. Ze mogen van mij hun zin doen. ’t Zijn gewoon twee vriendjes van me.’
Maar ’t kan ook aangeven dat je gewoon behagen schept in andermans ontwikkeling, het lijkt te maken te hebben met projectie van je gevoelens, er wordt geopperd dat de ander diegene mag worden die ze altijd al was.
Het is gewoon een multifunctionele zin. Je kan er alle kanten mee op.
Ik ga deze zin gebruiken bij mijn volgende date!
Maar als ze dan vraagt of die uitspraak van mezelf komt? Een beetje schaapachtig-verlegen-bescheiden over mijn leesbril kijken en er het zwijgen toe doen? God, de verleiding zal groot zijn…
Nu nog de schat vinden waaraan ik dit kan zeggen. Want ze gaat voor de bijl. Zekerst te weten. Gegarandeerd. Kamerbreed en avondvullend.
Beste mensen: ik zit gebeiteld.
Nog gauw een vraagje.
Wat is leuker: de lente zijn of de kerselaar?
En wie is wie?
En zo ja, waarom niet?
En in welke mate?

geplaatst door Yang - 5566 keer gelezen

beoordeeld 4.63/5 (32 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be