Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 10 mei 2010

Luctor et emergo

Geachte lezer,

Als U deze blog wilt begrijpen, raad ik U aan om eerst ‘Zij’ en ‘Usio Conclusio’ te lezen. Dan bent U helemaal mee. Want, ja, wat er een tijd geleden goed uitzag is nu een compleet fiasco. Maar ‘luctor et emergo’ is n van mijn lijfspreuken. Ik heb er zo wel een hele rits. Een andere is ‘Alles sal reg kom’ en ‘Er wordt veel getreurd om wat nooit gebeurt’. Nou, terug naar ‘luctor’

Ik had haar gevonden, weet U nog? Tenminste, op het net. En ik had me ervan vergewist, dat zij in voorraad was. Het leek me bovendien een betrouwbare firma en ik had er dus helemaal geen probleem mee om vooruit te betalen. Want zoals de waard is, vertrouwt ie zijn klanten. Dat is ook zo’n lijfspreuk van me.
Enfin, ik betaalde met m’n credit card in januari, kreeg prompt een bevestiging van bestelling en verheugde me op de komst van m’n lievelingen
Dat duurde wel erg lang. Eind februari nam ik via mail contact op. Zoals U weet ben ik niet de assertiviteit zelve en het kostte me dus heel wat mentale kracht om dat zaakje op te volgen.
Ik kreeg een beleefd mailtje terug, dat heel wat schatjes de strenge winter niet overleefd hadden maar dat men naarstig op zoek bleef om mijn diepe verlangen te bevredigen. Dat stelde me gerust. Ergens moesten er toch nog wel 3 exemplaren te vinden zijn.
Half maart werd ik wat ongedurig. De tijd begon te dringen en straks zou het te laat zijn. Dus verzamelde ik al m’n krachten en nam weer contact op via mail. Opnieuw kreeg ik de geruststellende boodschap, dat ik de hoop nog niet moest opgeven want dat er vlijtig gezocht werd. Ik was niet meer zo gerust. Maar ik heb geduld… Einde maart was dat echter op, want n werd het hoog tijd. Weer stuurde ik een mailtje en voegde er mijn bankrekeningnummer aan toe. Ik kreeg prompt antwoord: de natuur laat zich niet dwingen en we zijn nog op zoek.
Half april was ik het beu en vroeg m’n geld terug. Uiteraard voegde ik mijn rekeningnummer met IBAN en BIC toe. Als antwoord kreeg ik een keurige mail waarin men begrip opbracht voor mijn ongeduld en of ik mijn rekeningnummer wilde doorgeven. Dat deed ik voor de derde keer. Eind april stond er nog niks op mijn rekening. Weer nam ik contact op om de firma er attent op te maken, dat mijn rekening nog openstond. Half mei kreeg ik een verontschuldigend antwoord, dat men mijn bestelling uit het oog verloren was, maar dat de terugstorting meteen zou gebeuren. Hh… Een week later had ik m’n geld terug. Ik had natuurlijk liever m’n lievelingen gehad. Misschien volgend jaar…

Fiasco nummer twee. In mijn onschuld geloofde ik, dat ik echt een ‘vriendin voor het leven’ was voor de alleenstaande man uit het dorp hier, waar ik niks mee had. (Ik had hem echter wel al bedrogen ook al had ik geen flauw idee met wie en met wat. Enfin, dat hadden we uitgeklaard.) Hij had me met een klus geholpen en me beloofd, dat ik altijd op hem rekenen kon. Ik had warempel bijna het aangename gevoel dat mijn welbevinden hem ter harte ging.
Nu waren die gevoelens van mij eigenlijk wel wat gemengd. Ik persoonlijk noem iemand niet zo gemakkelijk een ‘vriend’, laat staan ‘voor het leven’. Hij wel. In zo’n situatie denk ik dan algauw, dat het aan mij ligt. Dat ik te veeleisend ben en misschien wat vlotter met het begrip ‘vriend’ moet omspringen. Over het woord ‘relatie’ doe ik ook moeilijk, naar het schijnt. Maar da’s een ander verhaal.
Enfin, hij had mij nog eens met m’n computer geholpen en zou in de paasvakantie mijn haag snoeien en dan ook m’n computer opruimen, want dat ding is redelijk traag. Dat van die haag leek me niet echt direct zo’n goed idee, maar ik wou zijn sturm und drang niet stuiten. Ik informeerde mezelf voor alle zekerheid en stuurde toen een mailtje om te zeggen, dat die haag nog wat kon wachten. Voor mijn computer mocht hij echter gerust langskomen. De witte Leffe zou klaar staan
Ik heb niks meer van hem gehoord.
Misschien is hij dood. Als ik ‘een vriendin voor het leven’ ben…

Fiasco nummer drie. Via een andere site kreeg ik een uitnodiging voor een ‘date’. Eerlijk gezegd vind ik dat een belachelijk woord, maar kom. Wie ben ik, tenslotte? ’t Is een site waar ik wat vertrouwen in heb, omdat hij christelijk is. Dat is me in het verleden weliswaar al eens zuur opgebroken, maar dat ligt niet aan zo’n site zelf. Dus, nog steeds argeloos als een duif zag ik dat uitje wel zitten. Alleen… er was wat raars. ‘Met eens uit te gaan doen we niemand kwaad.’ Dat schreef ie. Het gaf me een vreemd gevoel, dat ik toch niet helemaal aan de kant wou schuiven. Dus schreef ik terug, dat hij wel iets mocht bedenken want dat ik graag verrast word. We zouden naar Velzeke gaan. Ik wil daar al lang naartoe maar het komt er nooit van. Nu dus wel. Leuk, toch? Ik mailde terug voor een wat concretere afspraak en schreef vanuit m’n open hart dat ik graag iets meer over hem wilde weten. En toen kwam het: hij had eigenlijk een vriendin die hem af en toe belde, maar die hem verder nauwelijks inviteerde. Hij wist niet goed wat hij daarmee moest maar hij wou graag wat gezelschap van een vrouw van zijn leeftijd. Ik moest het uitje niet al te ernstig nemen.
Dat was een koude douche.
Ik ben een waardig mens en heb veel begrip. Ik ben ook een excellente therapeute. Dit was mij echter een brug te ver. Ik heb hem enkele dagen laten stoven. Allicht dacht ie, dat ik niks meer van me zou laten horen. Was ik ook even van plan. Tenslotte heb ik hem geantwoord, dat ik teleurgesteld was. Het uitje kon wat mij betreft nog doorgaan maar… ik wil niet gebruikt worden om een ander jaloers te maken … en … ik wil niks, maar dan ook niks weten over die ‘relatie’ van hem, want ik geef geen gratis therapie meer. Ik ben dat beu, die kerels die bij mij zitten te janken over het vermeende onrecht dat hen is aangedaan.
Onze correspondentie eindigde met een berichtje van hem, waarin hij mij bedankte voor mijn antwoord. Ik ben een goede vrouw (alsof ik dat van hem moet horen) en hij zou mij verder met rust laten.
Terug naar ‘start’.

Dus: volgende zondag ga ik naar Velzeke. Wie wil mag mee (zie oproep). Maar… we gaan voor de Gallirs en de Romeinen. Ik zoek geen ‘vriend voor het leven’ en ik wil niks horen over exen. Wie niet zuiver op de graat is, gelieve elders vertier te zoeken. Begrepen? Ik ben nu even bezig met luctor. Emergo komt wel weer. Dat komt altijd.

geplaatst door Lievl - 4849 keer gelezen

beoordeeld 2.25/5 (4 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be