Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 7 mei 2010

Op reis met ... een heldin op sokken.

Je bent toerist en je wil … wat meenemen voor het thuisfront. Dan is Granada een grote speeltuin. Je hebt er de brede winkelstraten met dure winkels n de winkelketens die je thuis ook hebt. De winkelketens kan ik weerstaan, de dure winkels … ook. Gelukkig is er nog de soek: smalle steegjes met geurige, open winkeltjes, vol glitter en exotische kitsch waar ik, als ik eerlijk ben, best wel van houd. Voor even. Dus kijk ik en keur ik en wandel ik steegje in, winkeltje uit… Ik zoek totaal overbodige spulletjes die ik zelf ook leuk vind. Dan mag men thuis kiezen en wat overblijft is voor mij.

Plots hoor ik een vrouw zeggen: ‘Ik vind deze wel leuk. Wat denk jij schat?’ Nu heb ik vandaag nog geen Nederlands gepraat, dus grijp ik m’n kans. Ik schuifel kijkend en keurend tot binnen gehoorsafstand en mompel haar toe: ‘Probeer er maar wat af te krijgen.’ De daad bij het spreekwoordelijke woord voegend roep ik naar de eigenaar: ‘If I buy two of these, do I get a discount?’ Eigenlijk verwacht ik een ‘no way’, want ik doe het gewoon voor de sport. Reageert die kerel toch met: ‘Okay, €2.’ De vrouw richt zich tot mij: ‘Zullen we samen…?’ Kopen bedoelt ze, natuurlijk. ‘Goed,’ zeg ik en ik roep: ‘And if I buy three?’ Nou, nee, verder dan zijn 2 euro gaat hij niet. Mij best. Ik vind het gewoon plezierig om een beetje te onderhandelen. Dat vertel ik de man ook en hij moet er eens om lachen.

En zo dwaal ik door de winkeltjes rond de kathedraal. Ik ontmoet een Brussels echtpaar dat voorwaar tweetalig is. De vrouw past een schort met theatraal flamenco-effect: zwart met rode bollen en volants om U tegen te zeggen. Hier in het zonnetje staat ze er prachtig mee. Of dat in de Brusselse keuken ook het geval zal zijn…
Ik vind nog een schattig tasje. Als mijn nichtje het niet wil, kan ik er nog altijd mijn grote zonnebril in kwijt of herwaardeer ik het tot pennenzak. Nog een geldbeugeltje voor wisselgeld. Zo, ik ben tevreden.

Terug in het hotel bewonder ik mijn aankopen. Het blauwe tapijtje is prachtig. En en al glitter en glans met hier en daar een spiegelkraaltje. Dan bekijk ik het turkooisen… Oh, da’s een miskoop. Overal ontbreken pareltjes, kraaltjes en lovertjes. Was ik zo gericht op mijn afdingen, dat ik dt niet gezien heb? Allicht. Zut. Nou ja, niks aan te doen… Gekocht is gekocht. Alhoewel… zou ik durven ruilen? Ik ben een heldin op sokken. Ach, ik kan het in elk geval proberen. Maar ik heb afgedongen… En ik kan pas overmorgen terug naar de soek. Zal ik dat winkeltje nog herkennen? Tijd voor een spoedvergadering met mezelf. Ik besluit het turkooisen tapijtje in mijn mentale ijskast te stoppen en het er pas overmorgen weer uit te halen. Ik weet al hoe ik me ga opstellen: gewoon eerlijk vanuit m’n hart praten. Daar kan niemand tegenop. Tenzij de tegenpartij geen hart heeft? Iedereen heeft een hart, zelfs een koopman in de soek.

Twee dagen later ga ik dus op pad. Het is geen simpele opdracht. ’t Was in de buurt van de kathedraal, de spullen lagen in stapeltjes op een tafeltje dat de helft van het steegje innam. Daar liggen zo’n tapijtjes. ’t Is niet de man van wie ik ze gekocht heb, dus van dat afdingen weet die niks. Goed, diep ademhalen…
Ik doe m’n verhaal en de man kijkt wat nors. Dan schudt hij het hoofd. Die schakering van turkoois verkoopt hij niet. Het is niet zijn tapijtje. Zijn lichaamstaal is klaar en duidelijk: neen, want dit is niet hier gekocht. Ik zie geen verschil in kleur. Hij wel. Eigenlijk best knap van hem.
Teleurgesteld loop ik nog wat door de steegjes. Nou, ik heb geprobeerd. Niks meer aan te doen. Jammer. Terwijl ik mezelf wat probeer te bemoedigen – n van mijn sterkste kwaliteiten – gaan mijn voeten hun eigen gang en … opeens sta ik voor de juiste verkoper.
‘Oh, I am so happy I’ve found you. I thought I never would.’ De man kijkt me vriendelijk maar verbaasd aan. ‘I have to tell you something. I’ve made a mistake.’ De wenkbrauwen van de man buigen zich begrijpend. ‘You remember the two carpets I bought the day before yesterday?’ ‘Yes, I do…’ ‘Well, the bleu one is perfect. I really love it. But the turquoise was a mistake. Could I change it for another one?’ Een nanoseconde staat de wereld stil. De tijd rekt zich tot het uiterste. ‘But of course, no problem at all!’ Wow! ‘That’s reall very kind of you.’ Om de n of andere reden krijg ik een vriendelijk schouderklopje. En ik mag een ander tapijtje uitzoeken. Mijn belangstelling wordt weer naar turkoois gezogen. Ik vind een redelijk gaaf tapijtje, weliswaar zonder lovertjes, maar kom. Ik ben heel tevreden over mezelf. Het open hart heeft niet gefaald.

Opgewekt trek ik verder. Misschien vind ik dat andere winkeltje ook nog. Waar ik dat tasje voor mijn nichtje kocht. Want ik wil er nog eentje. En ja, met een beetje geduld en een goeie portie geluk lukt deze missie eveneens. Deels. Want een gaaf tasje is er niet meer. Overal ontbreekt er wel wat of hangt er wat los. Dat koop ik niet. Tasjes genoeg in de wereld.
De winkelier keuvelt met twee collega’s terwijl hij mij vanuit z’n ooghoeken in de gaten houdt. Als ik zijn winkeltje wil verlaten, stellen die twee zich als een muur voor mij op. Maar ik ben zo in beslag genomen door mijn zoektocht, dat hun imponerend gedrag niet tot mij doordringt. Ik schuif ze gewoon aan de kant en stap tussen hen door. Achteraf realiseer ik me, dat het een manier was om me tot kopen te dwingen. En ik ben blij en trots, dat het hun niet gelukt is. Weer iets geleerd: bluf moet je gewoon negeren. Voor een heldin op sokken heb ik dat goed gedaan. Heel goed zelfs.



geplaatst door Lievl - 4616 keer gelezen

beoordeeld 3.6/5 (10 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.be